กลุ่มต้าหยางกับอสูรหมูป่า

“พวกเขายังต้านไว้ได้” หญิงสาวพยายามใจเย็น

เทียนจื่อซานหันหลังมองเป็นครั้งคราว ถึงสัตว์อสูรตัวนี้จะมีขนาดใหญ่ แต่ด้วยจำนวนคนของพวกเขามากกว่าทำให้ล้มมันได้ไม่ยาก หัวหน้ากลุ่มต้าหยางสะบัดดาบไล่คราบเลือดเดินยิ้มแป้นมารายงาน

“เรียบร้อยแล้วขอรับคุณหนู พวกข้าจะตรวจตราแถวนี้อีกสักครู่ พวกนั้นจะแล่เนื้อออกมาด้วย ระหว่างนี้คุณหนูกับผู้ติดตามนั่งพักกันก่อนเถอะขอรับ”

“เข้าใจแล้ว ขอบคุณท่านมาก” นางค้อมศีรษะลงเล็กน้อย

เทียนจื่อซานยิ้มกว้างค้างไว้อย่างนั้นโดยไม่รู้ตัว

เดินกลับไปหาพี่น้องจนคนอื่นมองมาด้วยสายตาแปลก ๆ ถึงได้พึ่งรู้สึก

“ลูกพี่…นี่ข้าคงไม่ได้คิดไปเองใช่ไหม”

“คิดอะไร?”

พวกพี่น้องมองหน้ากันเลิ่กลั่กแล้วก็ไม่ได้พูดอะไรอีก ปล่อยเทียนจื่อซานงงงวยอยู่คนเดียว พวกเขาเฉไฉไปเรื่องอื่นแล้วตั้งหน้าตั้งตาแล่เนื้อสัตว์อสูร หัวหน้ากลุ่มต้าหยางไม่ได้ติดใจอะไรในท่าทีของสมาชิกจึงเดินไปสำรวจรอบ ๆ กับผู้ติดตามจากสกุลกู้

กู้หลินฟางมองตามคนนู้นคนนี้ดูพวกเขาทำงานอย่างเพลิดเพลิน นางปล่อยใจลอยแล้วนั่งเหม่อ มีสาวใช้ปูผ้าตั้งโต๊ะของว่างให้อยู่ข้าง ๆ เดินทางอีกวันครึ่งถึงสองวันก็น่าจะถึงที่หมาย ต้องหาที่ค้างแรมก่อนฟ้ามืด ดูจากเวลาตอนนี้พวกเขายังเดินทางต่อได้อีกหน่อย

คนจากสำนักคุ้มภัยจะหาอาหารกินกันเอง นายจ้างไม่มีหน้าที่รับผิดชอบปากท้องของพวกเขา อาหารสำหรับเดินทางระยะไกลมักเป็นเนื้อตากแห้งแข็ง ๆ นาน ๆ ทีจะมีเนื้อมาให้ล่า อาหารมื้อต่อไปเป็นของสดใหม่ก็ไม่เลว

อาหารหรือ?

บางทีนางอาจสามารถทำอะไรกับเรื่องนี้ได้

จุดประกายความคิดของการค้ามักมาจากเรื่องเล็ก ๆ

น้อย ๆ แบบนี้อยู่บ่อยครั้งเหมือนกัน เป็นเรื่องทั่วไปในชีวิตประจำวันจึงทำให้หลายคนมองข้าม เพราะเคยชินกับมันโดยไม่รู้ตัว

น่าสนใจดีนี่ อาจจะต่อยอดได้มากกว่าที่ข้าคิด

“คุณหนู พัดเหล็กของท่านเจ้าค่ะ” เสี่ยวจูประคองมันด้วยสองมือให้เจ้านาย

“เอามาทำไมกัน” นางเลิกคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ ไม่ได้บอกให้นำมันมาให้เสียหน่อย

“คุณหนูไม่ใช่หาไม่เจอ เลยไม่ได้เอามันออกมาหรือเจ้าคะ?”

“ไม่นะ”

“อ้าว ขออภัยเจ้าค่ะ ข้านึกว่าคุณหนูไม่ได้ถือไว้เพราะหามันไม่เจอเมื่อตอนเจ้าหมูป่าวิ่งมาเสียอีกเจ้าค่ะ”

“ไม่ใช่หรอก ข้าเชื่อว่าพวกเขาจัดการได้ ไม่ต้องถึงมือตัวเองก็ไม่มีปัญหา”

ถึงจะเป็นสัตว์อสูรตัวใหญ่ แต่มันก็มีแค่ตัวเดียว

ถ้ามันมาเป็นคู่หรือมีลูกมาด้วยนางคงได้ถือพัดเหล็กของตัวเองไว้แล้ว ถึงอย่างนั้นพลังข่มขวัญของพวกสัตว์อสูรก็น่ากลัวอยู่ดี

กู้หลินฟางรับพัดมาเก็บไว้กับตัว นางคงทำให้พวกสาวใช้เป็นห่วงถ้าไม่ถือไว้

“จะว่าไปพวกกลุ่มต้าหยางนี่สมคำร่ำลือจริง ๆ นะ”

“เจ้าก็ได้ยินข่าวลือมาเหมือนกันรึ?”

สาวใช้คนสนิททั้งสองป้องปากซุบซิบกันทั้งที่ตรงนี้ไม่มีใครอื่น และเจ้านายก็ได้ยินชัดเต็มหู

“คนจากสำนักคุ้มภัยคลุกดินคลุกฝุ่นตัวใหญ่น่ากลัว แต่กลุ่มต้าหยางมีแต่คนรูปงามสะอาดสะอ้าน”

เนื้องานของหอคุ้มภัยมักจะต้องไปคลุกฝุ่นคลุกโคลนอย่างที่เห็น เดินทางติดต่อกันนานหลายวัน และกักขฬะกันพอสมควร ดังนั้นสมาชิกของหอจะหาคนหน้าตาสะอาดสะอ้านได้ยาก เรื่องดูแลตัวเองไม่ต้องพูดถึง ไม่ต่างกับงมเข็มในมหาสมุทรเลย

เรื่องนี้ต้องชมเชยเทียนจื่อซาน เวลาที่เขารู้สึกชอบพอหรือสนใจใครก็อยากให้อีกฝ่ายประทับใจ และเห็นภาพลักษณ์ดี ๆ ของตัวเอง เขาจึงเคี่ยวเข็ญให้พี่น้องในกลุ่มดูแลตัวเองไปด้วย แม้จะไม่ได้รับรักตอบก็ยังทำสม่ำเสมอมาจนตอนนี้

น่าเจ็บใจที่พอทำแบบนั้นพี่น้องที่พบรักล้วนสมหวัง พวกเขาทั้งหมดจึงยังหมั่นดูแลตัวเอง เพราะผลลัพธ์ปรากฏเห็น ๆ ตรงหน้า แต่คนต้นคิดกลับปลูกแห้วได้เป็นไร่

“ก็เป็นความจริงอยู่นะ”

กู้หลินฟางมองตามแผ่นหลังของคนที่กำลังถูกพูดถึง นางรู้สึกเห็นด้วยกับคำพูดนั้นอย่างบอกไม่ถูก จากที่ไปหอคุ้มภัยมาเมื่อวันก่อนก็ดูจะเป็นความจริงเสียด้วย

ไม่มีอะไรคัดค้านเลย หน้าตาดีจริง ๆ

“อืม…อาจต้องมองไว้หน่อยนะ”

“อะไรหรือเจ้าคะคุณหนู?”

“ไม่มีอะไร ข้าคิดอะไรเรื่อยเปื่อยน่ะ พรุ่งนี้จะออกเดินทางแต่เช้าพวกเจ้ารีบนอนเถอะ” สุดท้ายนางก็เปลี่ยนเรื่อง

หญิงสาวนอนพักในกระโจมหลังใหญ่ พวกสาวใช้คนสนิทนอนพื้นขนาบข้าง ส่วนคุณหนูผู้เป็นเจ้านายนอนพื้นปูฟูกอยู่ตรงกลาง ระดับของหัวนอนก็ต่างกัน

แสงตะเกียงในกระโจมดับลง กู้หลินฟางหลับไปโดยที่กำพัดเหล็กเอาไว้แนบตัวตลอดทั้งคืน