เดินทางร่วมกัน

เทียนจื่อซานเอามือวางรองไว้ท้ายทอยข้างหนึ่ง

คุยกับคุณหนูกู้ได้สามคำก็หลบตาหนึ่งที ท่าทางดูทำตัวไม่ถูกอย่างมาก กู้หลินฟางมองเขาด้วยความงุนงง แต่คิดว่าคงเป็นนิสัยของเขาจึงไม่ได้ติดใจอะไรมาก

นางค้อมศีรษะลงเล็กน้อยแล้วเดินจากไป พอนางหันหลังก็มีเสียงเจี๊ยวจ๊าวตามมาอีกเหมือนเคย

การเดินทางนี้มีรถม้าสามคัน คันหนึ่งเป็นที่นั่งโดยสารของเจ้านายและสัมภาระส่วนตัว คันที่สองเป็นตัวอย่างสินค้าและของอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้อง ส่วนคันสุดท้ายเป็นของผู้ติดตามและของจิปาถะอื่น ๆ

ทันที่คุณหนูสั่งให้เดินทางรถม้าก็เคลื่อนออกไป

ถึงกู้หลินฟางจะชอบการค้าขายเป็นอย่างมาก แต่มีอย่างหนึ่งในองค์ประกอบนี้ที่นางไม่ชอบเลย นั่นคือการเดินทางเป็นเวลานาน ๆ

ต่อให้นางหาวจนอยากหลับไปสักสามครั้งต่อวันก็ไม่อาจเร่งเวลาให้ไปถึงปลายทางได้เดี๋ยวนั้น มันคือช่วงเวลาที่น่าเบื่อที่สุดอย่างไม่อาจหลบหนีหรือหลีกเลี่ยงได้

“เสี่ยวลี่”

“เจ้าคะ?”

“น่าเบื่อจังเลย”

“...”

แล้วข้าจะทำอะไรได้เล่าเจ้าคะคุณหนู~

คนถูกเรียกโอดครวญในใจ แต่ด้วยความภักดีนางก็อยากหาอะไรให้คุณหนูของตนทำแก้เบื่อเช่นกัน เสี่ยวลี่มองหาสัมภาระในรถม้าที่พอจะใช้ได้ แล้วสายตาก็ไปสะดุดกับห่อผ้าของตนเอง

“คุณหนูลองถักไหมพรมไหมเจ้าคะ?”

กู้หลินฟางเหลือบมอง “ไหมพรม? ของที่ช่วงนี้ทางเหนือนิยมกันใช่หรือเปล่า?”

“เจ้าค่ะ เป็นของที่คณะทูตนำเข้ามาจากทวีปหนึ่งเมื่อต้นปี ข้าก็กำลังติดใจมันอยู่เจ้าค่ะ”

เสี่ยวลี่ยินดีนำเสนองานอดิเรกของตนกับเจ้านายเป็นอย่างมาก และกู้หลินฟางก็ดูสนใจมันด้วย นางลองจับไหมของมันดูก็พบว่ามันเส้นใหญ่และนุ่มมากจนน่าประหลาดใจ สัมผัสของมันชวนหลงใหลอย่างมาก แต่ที่มันไม่ค่อยเป็นที่นิยมทางตอนกลางและใต้คงเพราะสภาพอากาศ

“ปกติแล้วเจ้าสิ่งนี้ใช้ทำอะไรบ้าง”

เสี่ยวลี่ทำหน้านึกอยู่ครู่หนึ่งก็ตอบออกมา “เหมือนจะมีผ้าคลุมไหล่เป็นส่วนมากนะเจ้าคะ ในแคว้นเราไม่ค่อยเห็นแบบอื่น ๆ เท่าไร”

กู้หลินฟางมองดูแล้วมันน่าจะทำอะไรได้มากกว่านั้น เห็นทีคงต้องหาข่าวเกี่ยวกับเจ้าสิ่งนี้เสียหน่อย เพราะดูเหมือนสาวใช้ของนางจะมีข้อมูลไม่มากพอให้สอบถาม

ดูเหมือนจะมีธุรกิจใหม่ให้ทำฆ่าเวลาอีกแล้ว

สำหรับกู้หลินฟาง นางแบ่งธุรกิจที่ตนจะทำเป็นสองประเภท คือธุรกิจที่จะสามารถขยายตลาดและเติบโตอย่างแน่นอน กับธุรกิจที่ทำเพียงฆ่าเวลา แต่ไม่ว่าเป็นอะไรสิ่งที่เหมือนกันคือมันจะต้องไม่ขาดทุน

เดิมกลุ่มลูกค้าหลักของตระกูลคือเหล่าขุนนาง คุณหนูคุณชายทั้งหลายที่มีเงิน สกุลกู้จึงทำสินค้าของตัวเองให้คุณภาพสูง และมีภาพลักษณ์ที่หรูหราอยู่เสมอ แต่นาน ๆ ครั้งก็มีสิ่งน่าสนใจแม้จะไม่สามารถทำเงินได้มากอย่างไหมพรมนี่เข้ามา

กู้หลินฟางเหม่อมองออกไปทิวทัศน์ด้านหน้า เงี่ยหูฟังเสียงธรรมชาติ แต่มันยังไม่ทันขับกล่อมให้นางหลับก็มีเสียงคำรามดังลั่นมาจากป่า ผู้ติดตามกับคนคุ้มกันส่งเสียงร้องเตือนกันเป็นทอด ๆ

บุตรสาวพ่อค้าขนลุกชัน เย็นวาบที่สันหลัง สัญชาตญาณร้องเตือนจากส่วนลึกให้ระวัง กู้หลินฟางเปิดม่านหน้าต่างด้านของฝั่งที่ได้ยินเสียง หมูป่าตัวใหญ่ยักษ์ขนาดเท่าเกวียนหนึ่งเล่มกำลังโมโหฟึดฟัด และตั้งท่าเตรียมจู่โจมพวกเขา

“สัตว์อสูรหรือ!?” นางน่าจะคิดได้ตั้งนานแล้ว

เสียงคำรามระดับนั้นไม่มีทางใช่สัตว์ธรรมดาหรอก

“คุณหนูอย่าออกมาขอรับ!” หัวหน้ากลุ่มต้าหยางร้องบอก เขากระโจนมายืนขวางด้านข้างรถม้าที่นางโดยสาร ดาบเล่มใหญ่ที่สะพายหลังอยู่ถูกดึงออกมา

สมาชิกกลุ่มคนอื่น ๆ ก็ถืออาวุธประจำกายของตนอยู่ เสี่ยวลี่กับเสี่ยวจูถือมีดสั้นไว้คนละเล่มด้วยอาการสั่นเทา สัตว์อสูรมีพละกำลังมาก คนธรรมดาไม่มีทางรับมือได้

“ออกไปข้างนอกเร็ว”

“อะไรนะเจ้าคะ” เสี่ยวลี่ถามเสียงตื่น

“ถ้ามันวิ่งชนขึ้นมาเราจะหนีไม่ได้ อย่างน้อยก็ต้องอยู่ในที่โล่ง” กู้หลินฟางไล่สาวใช้ลงจากรถ นางพาทั้งสองออกมายืนริมทางอีกฝั่ง

“ต้องเอามันมาเป็นมื้อเย็นให้ได้!” หัวหน้ากลุ่ม

ต้าหยางประกาศก้อง พอได้ยินคำสั่งคนอื่น ๆ ก็เฮลั่น

พวกเขามีเนื้อเป็นมื้อเย็นแล้ว

กู้หลินฟางยืนตัวสั่นด้วยสีหน้าสงบนิ่ง แต่ดวงตาของนางสะท้อนความกังวลออกมาอย่างชัดเจน นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่นางเดินทางลำพังในฐานะผู้นำ แต่เป็นครั้งแรกที่เจอสัตว์อสูรตัวใหญ่ขนาดนี้

“คุณหนู ถอยมาอีกเถอะเจ้าค่ะ!” เสี่ยวจูรั้งชายผ้าผู้เป็นนายให้ถอยหลัง แต่กู้หลินฟางไม่ยอมขยับ