INICIAR SESIÓNลูกสาวของเพื่อนพ่อเป็นสาวรุ่นพี่เธอน่าจะชอบร้านอาหารเรียบหรูมีสไตล์แบบนี้ ร้านอาหารสไตล์อิตาเลี่ยนตกแต่งเรียบหรูดูแล้วเธอน่าจะชอบ
“เอ่อ รับอะไรดีคะ?”
“สักครู่นะครับยังเหลืออีกหนึ่งท่านที่ยังไม่มา” หากจะให้เขาเป็นคนเลือกอาหารรอเธอ เกรงว่าอาจจะไม่ถูกใจเธอก็ได้
“ได้ค่ะ” บริกรสาวส่งยิ้มให้ชายหนุ่มล่ะคนเชื้อเชิญ หากว่าเธอได้มีโอกาสสร้างสัมพันธ์กับแขกในร้านที่มีระดับแบบนี้ ทั้งชาติเธออาจจะไม่ต้องมาทำงานแลกเศษเงินอย่างที่ทำอยู่ทุกวันนี้ก็ได้
โดยเฉพาะผู้ชายตรงหน้าชายหนุ่มที่เป็นดาวเด่นในโรงเรียนเป็นที่หมายปองของสาวเจ้าหลายคน ซึ่งเธอเองก็เป็นหนึ่งในนั้นที่แอบมองเขาเหมือนกัน
เพียงแต่ในมุมที่เธออยู่เขาคงมองไม่เห็น คนต้อยต่ำอย่างเธอใครเขาจะมาสังเกตเห็น
ที่ไปเรียนโรงเรียนระดับนั้นได้ก็เพราะเงินทุนที่เธอสอบได้มา เพียงแต่มันก็ไม่พออยู่ดีเธอถึงได้มารับจ้างทำงานพิเศษอย่างทุกวันนี้
“เธอน่าจะยังไม่มาเร็ว คุณไปทำงานก่อนเถอะครับ” เสียงเรียบว่า ที่จริงเขาเพียงแค่อึดอัดที่สาวบริกรคนนี้มายืนจ้องหน้าอยู่ข้างๆ
“เอ่อ ได้ค่ะ” สีหน้าที่เคยมั่นใจยามที่อยู่ต่อหน้าศิลากลับเจือจางลง ก่อนจะหันหลังกลับไปทำงานต่อทว่าสายตายังคอยมองมาที่โต๊ะที่ศิลานั่ง
ในใจได้แต่หงุดหงิดว้าวุ่นเดาไม่ถูกว่าศิลานัดใครมา
หญิงสาวในชุดเดรสเรียบหรูสีม่วงอ่อนคลับผิวให้สว่างสดใส ขาเรียวสวยก้าวยาวเดินเข้ามาในร้านอาหารอิตาเลี่ยน ผมยาวสลวยสะบัดไปมายามที่เธอก้าวเดิน นั้นยิ่งทำให้เอื้อยตกเป็นเป้าสายตาของแขกในร้านอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
“คุณผู้หญิงมากี่ท่านคะ”
“นัดไว้แล้วค่ะ........” บริกรสาวที่เป็นผู้หญิงเหมือนกันกับเธอยังอดมองร่างบางตรงหน้าด้วยสายตาชื่นชมไม่ได้
ผู้หญิงคนนี้สวยเกินไปแล้วสวยกว่าดาราที่เธอเคยเห็นอีก บริกรสาวคิดในใจ ก่อนจะเดินนำหน้าหญิงสาวไปยังโต๊ะที่มีชายหนุ่มอีกคนนั่งรออยู่
ศิลาที่สายตาจ้องมองไปยังทางเข้าร้านตลอดเวลากลับต้องเบิกตากว้างยามที่เห็นหญิงสาวคนสวยเดินเข้ามาในร้าน
เธอสวยมากเลย! เป็นคนตัวเล็กที่อยู่ในร้านขนมเค้กนั้น เธอมาที่ร้านอาหารแห่งนี้มาเพื่อนัดเดรสอย่างนั้นเหรอ ศิลาคิดในใจเพราะคิดว่าร่างบางตรงหน้ามีคนคุยหรือมีแฟนแล้ว เขาแพ้ตั้งแต่ยังไม่เริ่มจีบเธอด้วยซ้ำ
ด้วยความคิดฟุ้งซ่านทำให้ชายหนุ่มไม่ได้สังเกตเลย ว่าสาวสวยที่อยู่ในใจของเขาเมื่อตอนกลางวันกำลังเดินมุ่งหน้ามายังโต๊ะที่เขานั่งอยู่
แม้แต่ในตอนที่เอื้อยเดินเข้ามายืนตรงหน้าเขา ร่างสูงก็ยังคงเหม่อลอยไม่รู้ตัวว่าหญิงสาวในใจของตัวเองมายืนอยู่ตรงนี้แล้ว
“ขอโทษที่มาช้านะคะ” ผู้ชายคนนี้เหรอที่จะมาคุยเรื่องที่ดินกับเธอ เขายังดูเด็กมากเลยเอื้อยคิดในใจ
“คะครับ” ธะเธอเป็นลูกสาวของเพื่อนพ่อเขา ใช่เป็นเธอจริงๆด้วย ศิลาตื่นเต้นล่ะคนไม่อยากจะเชื่อว่าเรื่องราวมันจะบังเอิญขนาดนี้
พ่อ!ขอบคุณนะครับ ศิลาคิดในใจอยากจะวิ่งเข้าไปกอดคนเป็นพ่อที่ให้เขามาทำงานนี้ แม้ว่าก่อนหน้านั้นเขาจะไม่พอใจท่านก็ตาม ที่พยายามแยกเขาให้ห่างจากคุณแม่
หญิงสาวจ้องหน้าชายหนุ่มไม่เข้าใจว่าในตอนนี้เขาไม่พอใจเธอหรือเปล่า เพราะชายตรงหน้าเอาแต่มองหน้าเธอโดยที่ไม่พูดอะไรเลย
“คะคุณคือคุณลูกสาวของคุณลุง?” เสียงเข้มเอ่ยถามอย่างไม่มั่นใจ
“ค่ะ” อะไรกันหน้าตาของเธอมันน่ากลัวมากเลยเหรอ ทำไมเขาถึงได้มีท่าทีตื่นตระหนกแบบนี้ ไหนจะมือไม้ที่สั่นไปมานั้นอีก
หญิงสาวที่เห็นแบบนั้นจึงกวาดสายตามองบนโต๊ะอาหารเห็นว่าบนโต๊ะยังคงว่างไม่มีอะไรเลยนอกจากน้ำเปล่า เธอจึงเข้าใจทันทีว่าชายหนุ่มตรงหน้ายังไม่สั่งอาหารอะไร
ร่างบางจึงจัดการเรียกบริกรมาสั่งอาหารเสร็จสับ พร้อมกับเอ่ยปากถามชายหนุ่มตรงหน้าที่ยังคงนั่งมองหน้าเธออยู่ตลอด
“แน่ใจนะว่าจะให้ฉันเลือกให้?” ผู้ชายคนนี้ทำตัวแปลกเกินไปแล้ว เธอกับเขาพึ่งจะรู้จักกันทำไมถึงมั่นใจว่าเธอจะสั่งอาหารได้ถูกปากเขา
เราสองคนไม่ได้รู้ใจกันสักหน่อย......แบบนี้มันไม่แปลกเกินไปเหรอ
คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันเพียงเพราะชายหนุ่มบอกให้เธอสั่งให้เขาได้เลย เพราะเขาเป็นคนง่ายๆกินอะไรก็ได้
“ครับ ผมทานอะไรก็ได้” เด็กหนุ่มยิ้มร่ากับโชคชะตาที่ผลักให้เธอเข้ามาใกล้เขา ก่อนหน้านั้นที่คนตัวเล็กทิ้งไลน์ติดต่อเขา นั้นเป็นเพราะสวรรค์ต้องการกลั่นแกล้งเขาเล็กน้อยใช่ไหม
เมื่อได้รับการยืนยันจากร่างสูงเธอจึงสั่งอาหารอิตาเลี่ยนซึ่งเป็นสปาเก็ตตี้ทั้งสองจาน ในเมื่ออยากให้เธอสั่งให้ อย่างนั้นหากว่าเธอสั่งมาแล้วไม่ถูกใจก็อย่ามาโทษเธอแล้วกัน
“.......” ศิลาที่ได้ยินคนตรงหน้าสั่งสปาเก็ตตี้เขาได้แต่กลืนน้ำลายอย่างฝืดคอ
เขามัวแต่สนใจสาวจนลืมไปว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ในร้านอาหารสไตล์อิตาเลี่ยนและเขาก็ไม่ชอบซอลในสปาเก็ตตี้เอามากๆ แต่ว่าเมนูนี้สาวที่ชอบเป็นคนเลือกให้ เขาจะฝืนกินมันลงไปในท้องก็แล้วกัน
“เอ่อ อยากเปลี่ยนเมนูไหมคะ?” ฮ่าฮ่า ท่าทางของเขามันดูออกเลยว่าไม่ชอบอาหารที่เธอสั่งมา
“ไม่ครับ คุณสั่งได้ดีเลยครับ ผมเองก็ชอบสปาเก็ตตี้เหมือนกัน”
ศิลายิ้มสู้เขาจะต้องเอาสกิลอ้อนแม่ของพ่อมาใช้แล้ว แม่ชอบอะไรพ่อเขาก็จะชอบด้วย คนทั้งสองถึงรักกันมากอย่างทุกวันนี้
ดังนั้นวันนี้เขาจะกินสปาเก็ตตี้จนรู้สึกชอบมันให้ได้ คนตัวเล็กตรงหน้าจะได้เข้าใจว่าเขาเป็นคนเรียบง่ายและสามารถเข้ากับเธอได้ดี
“อ้อ อย่างนั้นเหรอคะ”
“ครับ”
“แบบนั้นเราสั่งเพิ่มอีกคนล่ะจานเถอะค่ะ” เอื้อยว่ามุมปากยกยิ้มอย่างรู้ทันพ่อหนุ่มตรงหน้า ปากไม่ตรงกับใจอย่างนี้เธอจะต้องสั่งอีก
ร่างบางคิดในใจเพราะส่วนตัวแล้วเธอเป็นคนที่ไม่ชอบให้ใครมาเอาใจเพื่อผลประโยชน์อะไรบางอย่าง โดยเฉพาะผู้ชายตรงหน้า
ที่เขาเอาใจเธอทั้งที่ไม่ชอบมัน นั้นเป็นเพราะที่ดินหรือเปล่า อย่างนั้นเธอจะปล่อยไปง่ายๆ ทำไม ต้องสั่งสอน!
ลูกสาวของเพื่อนพ่อเป็นสาวรุ่นพี่เธอน่าจะชอบร้านอาหารเรียบหรูมีสไตล์แบบนี้ ร้านอาหารสไตล์อิตาเลี่ยนตกแต่งเรียบหรูดูแล้วเธอน่าจะชอบ“เอ่อ รับอะไรดีคะ?”“สักครู่นะครับยังเหลืออีกหนึ่งท่านที่ยังไม่มา” หากจะให้เขาเป็นคนเลือกอาหารรอเธอ เกรงว่าอาจจะไม่ถูกใจเธอก็ได้“ได้ค่ะ” บริกรสาวส่งยิ้มให้ชายหนุ่มล่ะคนเชื้อเชิญ หากว่าเธอได้มีโอกาสสร้างสัมพันธ์กับแขกในร้านที่มีระดับแบบนี้ ทั้งชาติเธออาจจะไม่ต้องมาทำงานแลกเศษเงินอย่างที่ทำอยู่ทุกวันนี้ก็ได้โดยเฉพาะผู้ชายตรงหน้าชายหนุ่มที่เป็นดาวเด่นในโรงเรียนเป็นที่หมายปองของสาวเจ้าหลายคน ซึ่งเธอเองก็เป็นหนึ่งในนั้นที่แอบมองเขาเหมือนกันเพียงแต่ในมุมที่เธออยู่เขาคงมองไม่เห็น คนต้อยต่ำอย่างเธอใครเขาจะมาสังเกตเห็นที่ไปเรียนโรงเรียนระดับนั้นได้ก็เพราะเงินทุนที่เธอสอบได้มา เพียงแต่มันก็ไม่พออยู่ดีเธอถึงได้มารับจ้างทำงานพิเศษอย่างทุกวันนี้“เธอน่าจะยังไม่มาเร็ว คุณไปทำงานก่อนเถอะครับ” เสียงเรียบว่า ที่จริงเขาเพียงแค่อึดอัดที่สาวบริกรคนนี้มายืนจ้องหน้าอยู่ข้างๆ“เอ่อ ได้ค่ะ” สีหน้าที่เคยมั่นใจยามที่อยู่ต่อหน้าศิลากลับเจือจางลง ก่อนจะหันหลังกลับไปทำงานต่อทว่าสาย
เมื่อได้ฟังรายละเอียดจากคนเป็นพ่อศิลาจึงได้แต่เจ็บใจ พ่อรู้ทั้งรู้ว่าเพื่อนของตัวเองหวงที่ดินแต่ก็ยังอยากจะซื้อ ขนาดพ่อที่เป็นเพื่อนกันกับคุณลุงเจ้าของที่ดินยังคุยกันไม่ได้เลย และตัวเขาล่ะเป็นใคร?พ่อตั้งใจกลั่นแกล้งเขาชัดๆเลยแบบนี้ หนำซ้ำยังส่งให้เขาไปเข้าหาลูกสาวของคุณลุงอีก พ่อของเขาช่างเป็นคนจริงใจต่อเพื่อนรักจริงๆ“ทำไม? หรือว่าแกไม่มีปัญญา” ที่ดินตรงนั้นเป็นทำเลทองของจังหวัดนครราชสีมาหรือโคราช เพราะอีกไม่กี่ปีข้างหน้ารัฐบาลจะสร้างรถไฟฟ้าความเร็วสูงผ่านตรงนั้นหากว่าซื้อที่มาได้กำไรทั้งหมดหลังจากที่หักค่าใช้จ่ายจากการลงทุนแล้วเขาจะยกให้เจ้าศิลาทั้งหมดเลย“พ่อ ที่ดินดีแบบนั้นหากว่าผมเป็นคุณลุงผมลงทุนเองไม่ดีกว่าเหรอ” มันค่อนข้างยากที่ท่านจะขายให้“ศิลาแกถามฉันอย่างนั้นเหรอ?”“........” ร่างสูงของเด็กหนุ่มพยักหน้า เรื่องนี้พ่อเป็นคนต้นคิดดังนั้นเรื่องรายละเอียดทั้งหมดพ่อก็น่าจะรู้“นั้นมันเป็นปัญหาของแก ฉันมอบงานให้แกแล้ว” เรื่องอะไรเขาจะช่วยมัน ให้เจ้าลูกชายไปยุ่งอยู่กับงานนั่นแหละดีแล้ว จะได้ไม่มีเวลามายุ่งกับภรรยาของเขามันอยากมีคนดูแลมันต้องหาเมียเอง จะมาอ้อนภรรยาของเขาทำไม มัน
“รับไว้เถอะนะคะ คุณคนนี้ไม่ใช่โรคจิตอย่างแน่นอน” พนักงานสาวที่เห็นสีหน้าของเอื้อยจึงช่วยพูดให้เธอวางใจ ว่าคุณศิลาชายหนุ่มรูปหล่อไม่ใช่คนโรคจิตหากแต่เป็นเทพบุตรเทวดาที่มีเพียบพร้อมทุกอย่างทั้งหน้าตาแก้วแหวนเงินทอง“เอ่อ จะดีเหรอคะ”“ฉันมั่นใจค่ะว่าคุณเขาไม่ใช่โรคจิตอย่างแน่นอน” เมื่อเห็นว่าพนักงานมั่นใจแบบนี้ อย่างนั้นเธอจะรับเอาไว้พอเป็นพิธีก็แล้วกันแม้ว่าเขาจะให้เบอร์เธอมาแต่มันก็ไม่ใช่เรื่องที่เธอจะติดต่อไป สมัยนี้ไว้ใจใครได้ที่ไหนกัน.................ร่างสูงยืนมองร่างเล็กที่กำลังเดินออกไปจากตึก เขาเห็นตำตาว่าเธอโยนบางอย่างทิ้งลงในถังขยะซึ่งหากจะให้เดาก็คงเป็นกระดาษไลน์ติดต่อของเขาที่ให้พนักงานเอาไว้ให้เธอ“ศิลาลูกมองอะไรเหรอ” ดูจากท่าทางแล้วลูกชายของเธอน่าจะมองลงไปยังชั้นล่างสุดของตึก แต่ว่ามองจากข้างบนลงไปมันเห็นอะไรกัน มันเล็กมากแทบดูไม่ออกเลยด้วยซ้ำว่าเป็นอะไรคุณหญิงธารดาว หญิงสาวที่มีอายุสี่สิบแปดย่างเข้าสี่สิบเก้าปี ทว่ารูปร่างและหน้าตาของเธอยังคงดูเหมือนหญิงสาววัยสามสิบต้นๆด้วยซ้ำความสวยงามบวกกับความมีเสน่ห์เย้ายวน ทำให้เธอยิ่งน่าหลงใหลเข้าไปอีกแม้ว่าจะเริ่มมีอายุที่มากข
ดวงตาคมมองรอบๆ ร้านอย่างเฉยชาก่อนที่สายตาคู่คมจะหยุดอยู่ที่หญิงสาวคนหนึ่งในมุมที่เขานั่งอยู่นั้นสามารถมองเห็นเธอได้อย่างชัดเจน ผู้หญิงผิวขาวผ่อง ผมยาวดำสลวย กำลังนั่งกินเค้กคำโตอย่างเอร็ดอร่อย โดยที่ไม่ได้สนใจบรรยากาศรอบข้างเลยสักนิด“นายขึ้นไปก่อนได้เลยฉันจะรอเอาเค้กให้คุณแม่เอง” เสียงเรียบสั่งเลขาข้างกายในขณะที่สายตายังคงจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าตลอดเวลาเธอเป็นใครกัน?ศิลาหรือนายศิลา วัฒธนา ชายหนุ่มผู้มีดวงหน้าหล่อเหลาจมูกโด่ง ดวงตาคมเข้ม รูปหน้าหล่อราวกับรูปปั้น ผู้เป็นเจ้าของส่วนสูง 185 เซนติเมตรมีอายุเพียง 17 ปีชายหนุ่มผู้เป็นลูกชายคนเดียวของคุณพิเชฐ วัฒธนา เจ้าของบริษัทอสังหารายใหญ่ในประเทศไทยชายหนุ่มเข้ามาดูงานภายในบริษัทเหมือนกับทุกครั้งที่ผ่านมา ทว่าในวันนี้กลับแปลกไปจากเดิม เขานั่งอยู่ในร้านขนมหวานที่ไม่ชอบได้นานกว่าทุกครั้ง เพียงเพราะว่าภายในร้านมีใครบางคนที่ทำให้เขาสามารถนั่งอยู่ในร้านที่มีกลิ่นเค้กแบบนี้ได้นานผู้หญิงตรงหน้าทำให้เขาลืมไปว่าเขาเกลียดร้านขนมหวานมากแค่ไหน“เอ่อ จะดีเหรอครับ” ชัยธวัชเลขาวัยกลางคนรู้ดีว่าคุณชายน้อยของบ้านไม่ชอบกลิ่นเค้กกลิ่นชา ทว่าที่ชายหนุ่มท







