บทที่ 3

ฉู่จือจิ้นชะงักเล็กน้อย ก่อนยิ้มหยัน “รุ่นพี่รับงานดูดวงเป็นงานเสริมด้วยเหรอเนี่ย?”

สิ้นเสียง ศีรษะของเธอก็ถูกตบเบา ๆ หนึ่งที

เส้าเวินเหยียนเหลือบมองเธอจากหางตา ก่อนจะดันแว่นขึ้น “ไม่รู้ตัวเหรอว่าสภาพตัวเองไม่ปกติ? ฉันเป็นจิตแพทย์ของเธอ เธอปิดบังฉันไม่ได้หรอก”

หลังเงียบไปครู่หนึ่ง ฉู่จือจิ้นก็พยักหน้า “อืม”

เส้าเวินเหยียนเป็นศิษย์เอกของดร.ไป๋ ใช้นามแฝงว่า เคียน เขามีชื่อเสียงตั้งแต่อายุยังน้อยและเป็นที่รู้จักในระดับนานาชาติ อายุเพียงสามสิบปีก็ติดตามดร.ไป๋คว้ารางวัลใหญ่ระดับแนวหน้ามาแล้วนับไม่ถ้วน ผู้ที่เขารับรักษาล้วนเป็นมหาเศรษฐีระดับสูงและเชื้อพระวงศ์จากต่างประเทศ ทว่านับตั้งแต่ฉู่จือจิ้นกลับประเทศหลังไปฝึกอบรมที่โรงพยาบาลจิตเวชมู่เฉิง เขาก็อ้างว่าต้องการลงไปหาประสบการณ์ในระดับพื้นฐาน ปกปิดตัวตนและตามเธอมาทำงานที่ศูนย์ให้คำปรึกษา ขณะเดียวกันก็คอยให้คำปรึกษาและบำบัดสภาพจิตใจของเธอด้วย

เขารู้เรื่องราวในอดีตของเธอ คอยยอมรับ ชี้แนะ และเยียวยาเธอมาตลอดทาง พูดได้เลยว่าหากไม่มีเส้าเวินเหยียน ก็คงไม่มีฉู่จือจิ้นในวันนี้

เส้าเวินเหยียนจ้องมองเธออยู่นาน จู่ ๆ ก็ตบไหล่เธอเบา ๆ “จำไว้ว่าต้องปกป้องตัวเองให้ดี ถ้าต้องการอะไรก็ไม่ต้องเกรงใจ”

จากนั้นเขาก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงผ่อนคลายลงนิดหน่อย “คนในศูนย์เราต่างก็เอ็นดูเธอกันทั้งนั้น ถ้าเธอโดนรังแกต่อหน้าต่อตาฉัน รุ่นพี่พวกนั้นของเธอคงบินกลับมาจากต่างประเทศเพื่อคิดบัญชีกับฉันแน่”

คำพูดนี้ทำให้ฉู่จือจิ้นหลุดหัวเราะได้สำเร็จ ความอบอุ่นพลุ่งพล่านขึ้นในหัวใจ

“ฉันรู้ดีว่าต้องทำยังไง รุ่นพี่ก็พักผ่อนเร็วหน่อยนะ ฉันกลับก่อนล่ะ”

เส้าเวินเหยียนยิ้มตอบ ก่อนจะยืนมองส่งเธอจากไปอย่างเงียบ ๆ

......

ฉู่จือจิ้นขับรถกลับอพาร์ตเมนต์ของตัวเอง

เธอเก็บรายละเอียดขั้นสุดท้ายของแผนการรักษาผู้ป่วยที่จะมาตรวจซ้ำในวันพรุ่งนี้ จากนั้นจึงอาบน้ำล้างหน้าแล้วขึ้นเตียงนอน

คืนนั้นเธอนอนหลับไม่ค่อยสนิท

เธอฝันถึงเรื่องประหลาดมากมาย เป็นเรื่องราวเล็ก ๆ น้อย ๆ ตั้งแต่วัยเด็กจนเติบโต สุดท้ายกลับฝันถึงวันที่ได้พบกู้จินเหิงครั้งแรกที่สำนักงานทะเบียนราษฎร

วันนั้นเป็นวันที่ฝนตกพรำในช่วงกลางฤดูร้อน เขามาสาย ส่วนเธอกำลังจะกลับ ทั้งสองบังเอิญเจอกันตรงหน้าสำนักงานทะเบียนราษฎร ต่างฝ่ายต่างจำอีกฝ่ายได้ทันทีจากรูปถ่าย

กู้จินเหิงสวมสูทสีดำเรียบเนี้ยบ กระดุมติดสูงถึงลำคอ รูปร่างสูงสง่า หน้าตาหล่อเหลาและดูสะอาดสะอ้าน ดูโดดเด่นสะดุดตาท่ามกลางฝูงชนเป็นพิเศษ

เขาแนะนำตัวเองอย่างเป็นระบบ เริ่มตั้งแต่ชื่อ อายุ งานอดิเรก กระทั่งประวัติการเจ็บป่วยและประสบการณ์ด้านความรักก็ยังพูดถึงโดยไม่มีสิ่งใดตกหล่น

สุดท้ายเขาก็พูดว่า “ฉันงานยุ่งมาก แต่หลังจากแต่งงานฉันจะดูแลครอบครัวควบคู่กันไป ฉันมีความคิดแบบดั้งเดิม เมื่อแต่งงานแล้วก็จะรับผิดชอบ หลังแต่งงานฉันจะค่อย ๆ ทำความรู้จักเธอ ทำหน้าที่ของสามีให้ดี และรักษาความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยาตามปกติกับเธอ”

ตลอดหนึ่งปีหลังแต่งงาน กู้จินเหิงมอบความเคารพและการอยู่เคียงข้างให้เธออย่างสุดความสามารถ ประธานบริษัทผู้ทรงอิทธิพลและเด็ดขาดในยามกลางวัน หลังเลิกงานกลับไปตลาดสดกับเธอเพื่อเลือกซื้อผัก ก่อนเดินเคียงข้างกันกลับบ้าน พูดคุยเรื่อยเปื่อยถึงเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ในที่ทำงาน

ความอบอุ่นเช่นนี้เป็นสิ่งที่เธอไม่เคยได้รับมาก่อนตลอดยี่สิบสองปีในชีวิตที่ผ่านมา

แม้แต่ตอนใช้ชีวิตฉันสามีภรรยา ขอเพียงเธอแสดงอาการไม่สบายเพียงเล็กน้อย เขาก็จะหยุดทันที ต่อให้ต้องหันหลังเดินเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำเย็นก็ไม่เคยฝืนใจเธอ

ตลอดหนึ่งปีที่เป็นสามีภรรยากัน เธอหวั่นไหวกับเขาจริง ๆ และเคยคิดจะปลดการป้องกันทั้งหมดลง มอบตัวตนและหัวใจให้อีกฝ่ายไปโดยสิ้นเชิง ตั้งใจประคับประคองชีวิตแต่งงานครั้งนี้ให้ดี

แต่ในวินาทีต่อมา ภาพตรงหน้ากลับพลิกผัน

ในความฝัน ฉู่ฮั่วคุกเข่าอยู่ตรงหน้าเธอ ดวงตาแดงก่ำจากการร้องไห้ ส่วนสามีที่เมื่อครู่ยังดูแลเอาใจใส่เธอสารพัด บัดนี้กลับโอบฉู่ฮั่วไว้ในอ้อมแขน ดวงตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดใจ ยามที่เขามองเธอเหลือเพียงความเกลียดชังที่ฝังลึกถึงกระดูก

ทั้งตระกูลซูและตระกูลฉู่ต่างยืนอยู่เบื้องหลังฉู่ฮั่ว ทุกคนโกรธแค้นกันอย่างรุนแรง บีบบังคับให้เธอหลีกทาง ทั้งที่เห็นได้ชัดว่าเธอต่างหากคือผู้เสียหาย แต่กลับกลายเป็นต้นเหตุของเรื่องเลวร้ายทั้งหมดในปากของทุกคน

กู้จินเหิงถึงขั้นเสนอให้โรงพยาบาลยุติการรักษาซูเหวินเจ๋อ น้องชายของเธอ

เมื่อได้รับข่าว เธอก็แทบเสียสติ รีบรุดไปที่นั่น และบังเอิญเห็นน้องชายถูกคลุมด้วยผ้าขาวเข็นออกมาพอดี เธอร้องไห้ตะโกนถาม ทว่าสิ่งที่ได้รับกลับเป็นฝ่ามือของฉู่ฮั่วที่ตบลงบนใบหน้า

ดวงตาของฉู่ฮั่วแดงก่ำ เสียงแหลมคมเสียดแทงแก้วหูจนเจ็บ “ฉู่จือจิ้น เรื่องทั้งหมดนี้เป็นเพราะเธอ! เธอทำให้น้องชายฉันกลายเป็นเจ้าชายนิทรา แต่ยังเห็นแก่ตัวปล่อยให้เขามีชีวิตอยู่ด้วยความทรมานเพียงเพื่อบรรเทาภาระทางใจของตัวเอง เธอมีสิทธิ์อะไร? เธอทำให้สองครอบครัวต้องทุกข์ทรมาน เธอแยกฉันกับจินเหิงออกจากกัน เธอลากทุกคนลงไปในเหวลึก แล้วทำไมเธอยังใช้ชีวิตดี ๆ อยู่ได้?”

“ฉู่จือจิ้น การมีอยู่ของเธอก็คือความผิดพลาด! ไม่มีใครรักเธอ ไม่มีใครต้องการเธอ ทำไมเธอยังไม่ไปตายอีก?!”

กู้จินเหิงโยนข้อตกลงหย่ามาตรงหน้า แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง “เซ็นซะ”

วินาทีต่อมา ฉู่จือจิ้นสะดุ้งตื่นอย่างฉับพลัน

เธอหอบหายใจแรงราวกับคนจมน้ำ สายตาเลื่อนลอย เสียงอื้ออึงข้างหูดำเนินอยู่นานกว่าจะค่อย ๆ จางหายไป

เสียงโทรศัพท์ดังถี่ไม่หยุด เธอเงยหน้ามองนาฬิกาบนผนัง เพิ่งจะหกโมงเช้าเท่านั้น ใครกันจะโทรหาเธอเวลานี้?

เมื่อเห็นว่าใครเป็นคนโทรมา เธอก็ขมวดคิ้ว ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าจากการเพิ่งตื่น “...แม่ มีอะไรเหรอคะ?”

น้ำเสียงของเมิ่งหว่านชิงฟังดูร่าเริง ฉากหลังยังมีเสียงเด็กวิ่งเล่นดังแทรกมา “จิ้นจิ้น ฮั่วฮั่วเอาของขวัญจากต่างประเทศมาฝากลูก อยากให้ลูกกลับมารับ กลับมากินมื้อเช้าด้วยกันเถอะ”

ฉู่จือจิ้นเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือขึ้นนวดขมับที่ปวดตึง

“แม่ เมื่อคืนหนูนอนไม่ค่อยสนิท รู้สึกไม่ค่อยสบาย ขอ...”

ยังพูดไม่ทันจบ เสียงหวานใสเจือรอยยิ้มของฉู่ฮั่วก็ดังมาจากปลายสายอย่างกะทันหัน “แม่คะ อวี๋อวี๋อยากดูอัลบั้มรูปตอนหนูเด็ก ๆ อย่าบอกนะว่ายังล็อกอยู่ในตู้เซฟของพ่อน่ะ?”

เมิ่งหว่านชิงรีบขานรับ ก่อนที่สายโทรศัพท์จะถูกตัดไปทันที เหลือเพียงเสียงสัญญาณสายไม่ว่าง

...ช่างเถอะ

ฉู่จือจิ้นตั้งสติอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพลิกตัวลงจากเตียงไปล้างหน้าแปรงฟัน

ช่วงสายซินซินยังมีเรียนเต้นอยู่หนึ่งคลาส จะได้แวะไปรับเธอกลับจากบ้านเก่าตระกูลฉู่พอดี

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ฉู่จือจิ้นขับรถมาถึงบ้านเก่าตระกูลฉู่ ภายในห้องรับแขก ฉู่ฮั่วกำลังซบไหล่เมิ่งหว่านชิง พูดคุยสนิทสนมกับสามีภรรยาตระกูลฉู่อย่างใกล้ชิด

เด็กหญิงตัวน้อยที่กำลังต่อบล็อกกับกู้อวี๋อวี๋อยู่ข้าง ๆ เป็นคนแรกที่เห็นเธอ ก่อนจะรีบร้องขึ้นอย่างดีใจ “หม่ามี้มาแล้ว!”

เด็กหญิงมีดวงตากลมโตเหมือนฉู่จือจิ้นแทบทุกประการ ผิวขาวนุ่มเหมือนก้อนแป้งข้าวเหนียว เวลายิ้มจะเห็นลักยิ้มตื้น ๆ สองข้าง มองแล้วน่าเอ็นดูเป็นอย่างยิ่ง

เธอคือลูกสาววัยสี่ขวบของฉู่จือจิ้น ฉู่เหยาซิน

เมื่อเห็นลูกสาว แววตาฉู่จือจิ้นก็เต็มไปด้วยความรักใคร่ เธอย่อตัวลงและอ้าแขนทันที เด็กหญิงจึงโผเข้าหาอ้อมกอดของเธอโดยไม่ลังเล

ฉู่จือจิ้นยิ้มพลางอุ้มลูกสาวขึ้น ก่อนจะจูบแก้มเล็ก ๆ หนึ่งที “ซินซินคิดถึงแม่ไหม?”

เด็กหญิงพยักหน้าอย่างแรง พร้อมพูดติดกันหลายครั้งว่าคิดถึง

“อรุณสวัสดิ์ค่ะพี่จิ้นจิ้น”

ฉู่ฮั่วทำท่าลำบากใจเล็กน้อยและคิดจะลุกขึ้น แต่ถูกเมิ่งหว่านชิงดึงไว้ จึงได้แต่นั่งลงอย่างจนใจแล้วส่งของขวัญให้ “นี่เป็นเครื่องสำอางที่ฉันเอากลับมาจากต่างประเทศ หวังว่าพี่จะชอบนะคะ”

ฉู่จือจิ้นรับมาก่อนพยักหน้าเรียบ ๆ “ขอบคุณนะ”

จากนั้นเธอก็เลือกโซฟาเดี่ยวที่อยู่ห่างจากพวกเขาพอสมควร แล้วอุ้มลูกสาวนั่งลง

สามีภรรยาตระกูลฉู่สบตากัน ฉู่กวงเฉิง ผู้เป็นพ่อกระแอมเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยปาก “จิ้นจิ้น ฮั่วฮั่วกับจินเหิงไม่คุ้นเคยกับตระกูลซู ยังไงเธอก็เป็นลูกที่พวกเราเลี้ยงมากับมือ กว่าจะกลับประเทศมาได้มันไม่ง่ายเลย พวกเราอยากใช้เวลาอยู่กับลูกสาว ลูกเขย และหลานชายให้มากหน่อย เลยคิดจะให้พวกเขาพักอยู่ที่บ้านก่อน ลูกคงไม่ว่าอะไรใช่ไหม?”

น้ำเสียงฟังดูคล้ายปรึกษา แต่กลับไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ

นี่เรียกว่าถามความเห็นของฉู่จือจิ้นที่ไหนกัน?

ฉู่จือจิ้นมีสีหน้าเรียบเฉย ก่อนตอบอย่างสงบนิ่ง “ไม่ว่าอะไรค่ะ งั้นวันนี้หนูจะพาซินซินออกไปก่อน”

หลังจากกู้จินเหิงพาฉู่ฮั่วไปต่างประเทศในตอนนั้น สุขภาพผู้อาวุโสทั้งสองของตระกูลฉู่ก็ย่ำแย่ ประกอบกับต้องดูแลซินซิน เธอจึงพักอยู่ที่บ้านเก่ามาโดยตลอด มีเพียงวันที่ทำงานล่วงเวลาจนดึกเท่านั้นถึงจะกลับไปนอนอพาร์ตเมนต์เป็นครั้งคราว

“จิ้นจิ้นรู้ความจริง ๆ” ฉู่กวงเฉิงมีสีหน้าพอใจ ก่อนจะหันไปลูบผมฉู่ฮั่วอย่างเอ็นดู “เห็นไหม พี่สาวตกลงแล้ว คราวนี้สบายใจได้แล้วใช่ไหม?”

ฉู่ฮั่วหน้าแดงอย่างเขินอาย ก่อนซบเข้าไปในอ้อมอกของผู้เป็นพ่ออย่างออดอ้อน

เมิ่งหว่านชิงมองสองพ่อลูกด้วยความปลาบปลื้มเต็มหัวใจ ทว่าเมื่อสายตาเลื่อนมาหยุดที่ฉู่จือจิ้น รอยยิ้มกลับจางลงเล็กน้อย แถมยังเพิ่มความเกรงอกเกรงใจแบบคนห่างเหินเข้ามา

“บ้านก็กว้างขวาง จิ้นจิ้น ถ้าสุดสัปดาห์ว่างก็พาซินซินกลับมาพักสักสองสามวันก็ได้ เด็ก ๆ อยู่ด้วยกันจะได้ครึกครื้นกว่าเดิม จริงสิ หลังเปิดเทอมปีใหม่ อวี๋อวี๋จะเรียนอนุบาลที่เดียวกับซินซิน ซินซินต้องช่วยปกป้องอวี๋อวี๋ให้มาก ๆ นะ”

พอฉู่เหยาซินได้ยินก็รีบตบอกตัวเองราวกับผู้ใหญ่ตัวน้อย “ซินซินเก่งมาก ไม่ให้ใครแกล้งอวี๋เป่าแน่นอน!”

เธอยังอายุน้อย พูดจาไม่ค่อยชัด ท่าทางเช่นนี้ทำให้ทุกคนอดหัวเราะไม่ได้

ฉู่จือจิ้นลูบศีรษะลูกสาวด้วยความเอ็นดู ก่อนจะเหลือบมองห้องครัวที่ยังไม่ตั้งโต๊ะอาหาร แล้วลุกขึ้นยืน “ฉันขึ้นไปเก็บกระเป๋าก่อนนะคะ”

ห้องของเธออยู่ชั้นสาม

ทันทีที่เดินออกจากลิฟต์ ก็เห็นกู้จินเหิงยืนพิงราวกั้นดาดฟ้าสูบบุหรี่ ประกายไฟตรงปลายนิ้วสว่างวาบสลับดับลงท่ามกลางแสงยามเช้า

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า กู้จินเหิงก็หันกลับมา ทันทีที่สายตาของทั้งสองประสานกัน ฉู่จือจิ้นพลันตีหน้าเย็นชา เธอหันหลังคิดจะเดินหนี แต่ชายหนุ่มกลับเอ่ยเรียกเธอไว้กะทันหัน

“ซินซิน เป็นลูกสาวของฉันเหรอ?”