16

“ผมรู้ครับว่า ตอนนี้ ผมอาจจะดูไม่เอาไหน แต่แม่เชื่อเถอะนะครับว่าผมทำได้ ผมจะไม่ทำให้ใครต้องลำบาก” เอ่ยด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก หากพูดถึงเรื่องอนาคต ถ้าให้พูดตามจริงตอนนี้ เขาเองก็ยังคงมืดบอดไร้หนทาง แม้คิดอยากจะเปิดผับเป็นของตนเอง แต่ก็ยังต้องศึกษาเรื่องนี้อยู่มากถึงจะเป็นจริงได้

“แล้วลูกอยากให้ขวัญต้องมาลำบากไปด้วยหรือไง” พูดเพื่อเตือนสติลูกชายอีกครั้ง จริงอยู่ว่าไม่ได้อยากจะไปขัดใจลูกชาย แต่กับเรื่องนี้ นางมองว่าถึงอย่างไรไอวารินก็เหมาะสมที่จะได้แต่งงานกับเตชินท์ และเหมาะสมที่จะเป็นสะใภ้ใหญ่ของตระกูล

“แต่ผมรักขวัญจริงๆ นะครับแม่ ให้โอกาสผมกับขวัญได้รักและดูแลกันไม่ได้เหรอครับ” เตวิชไม่เคยคิดว่าครั้งหนึ่งของชีวิตผู้ชายจะต้องมาขอร้องอ้อนวอนผู้เป็นแม่ด้วยเรื่องความรัก แต่เพื่อไอวารินแล้วเขายอมทำได้ทุกอย่าง

“ถ้าลูกบอกว่าลูกรักขวัญ แม่คิดว่าลูกควรปล่อยขวัญไปนะตาเล็ก ลูกก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าตาใหญ่จะดูแลขวัญได้ดีแค่ไหน ส่วนความรักของลูกกับขวัญ มันอาจจะเป็นความรู้สึกชั่ววูบเดี๋ยวก็หายไป เชื่อแม่เถอะว่านี่คือทางเลือกที่ดีที่สุดแล้ว” เอมอรกุมมือเตวิชเพื่อให้กำลังใจ ทำไมจะไม่รู้ว่าความเสียใจเป็นอย่างไร แต่นางก็เชื่อว่าสักวันเตวิชจะต้องผ่านไปได้อย่างแน่นอน

“นี่ทุกคนคิดว่าผมกับขวัญไม่ได้รักกันจริงๆ อย่างนั้นเหรอครับ” เตวิชพูดขึ้นด้วยความโมโห ทุกคนทำร้ายจิตใจกันไม่พอ แต่กลับยังมาดูถูกความรักของเขากับไอวารินอีก

“ตาเล็ก! แม่ว่าลูกชักจะพูดไม่รู้เรื่องแล้วนะ เอางี้ ถ้าอยากจะทำร้ายจิตใจแม่กับคุณย่ามากก็เอาเลย แม่ก็อยากรู้เหมือนกันว่าขวัญจะว่ายังไง เพราะที่แม่คุยมา ขวัญก็เต็มใจที่จะทำเพื่อทุกคน แล้วทำไมลูกถึงได้ดื้อดึงแบบนี้ฮะ” เอมอรพูดด้วยความหงุดหงิดใจ

“ขวัญอาจทำทุกอย่างเพื่อตอบแทนบุญคุณ แต่แม่จำไว้นะครับ ว่าผมจะไม่มีวันเลิกรักขวัญ และผมจะทำให้ขวัญกลับมาเป็นของผมให้ได้สักวัน” พูดด้วยความหมายมั่น ต่อให้ไอวารินจะเป็นผู้หญิงของเตชินท์แล้ว เขาก็จะยังรักและรอเธอเสมอ

“ทำแบบนี้ไม่ได้นะเล็ก ขวัญคือภรรยาของพี่ชายเรานะ” ผู้เป็นแม่เอามือทาบอกด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าลูกชายคนเล็กจะมีอารมณ์รักใคร่ที่รุนแรงเช่นนี้ และนางยอมไม่ได้แน่ถ้าต้องมีเรื่องบัดสีเช่นนี้เกิดขึ้นที่บ้าน

“ผมรักขวัญมาก่อน เพราะงั้น ในเมื่อทุกคนทำอะไรไม่เห็นใจกัน ผมก็ไม่จำเป็นต้องสนใจใคร”

เตวิชพูดด้วยแรงอารมณ์ ก่อนจะเดินออกจากห้องรับแขกไปโดยไม่สนใจผู้เป็นแม่อีก จุดหมายปลายทางคือห้องนอนของไอวาริน คืนนี้เขาจะต้องคุยกับเธอให้รู้เรื่อง!

ไอวารินนอนไม่หลับเอาแต่คิดเรื่องที่เกิดขึ้น ไม่รู้ว่าเตวิชไปพบกับเตชินท์แล้วเรื่องราวจะเป็นอย่างไร แต่ถึงอย่างนั้น หญิงสาวก็รู้อยู่แล้วว่าไม่สามารถหลีกเลี่ยงงานแต่งครั้งนี้ได้ เธอไม่สามารถทำอะไรไปได้มากกว่าการยอมแต่งงานกับเตชินท์ และมีลูกสืบทายาทให้ตามที่คุณๆ ต้องการ ถึงตอนนั้น แม้ว่าจะเป็นหญิงมีมลทิน แต่อย่างน้อยเธอก็จะได้มีชีวิตในแบบที่ตัวเองต้องการเสียที

ก๊อกๆ

เสียงเคาะห้องดังขึ้น ทำเอาไอวารินอดแปลกใจไม่ได้ เมื่อมองผ่านช่องตาแมวแล้วก็พบว่าเป็นเตวิชที่ยืนอยู่หน้าประตู ปกติแล้ว ชายหนุ่มมักจะนัดพบกันด้านนอก แต่ครั้งนี้กลับเลือกมาหาถึงที่นี่ มันทำให้เธอเองอดแปลกใจไม่ได้ หรือเขาจะมีเรื่องอะไรด่วน เมื่อคิดได้อย่างนั้นไอวารินจึงยอมเปิดประตูให้อีกฝ่ายอย่างไม่ลังเล

“คุณเล็กมีอะไรหรือเปล่าคะ ทำไมมาที่นี่ตอนนี้”

ไอวารินเอ่ยถามด้วยความกังวลใจ ด้วยก่อนหน้านี้ เตวิชเข้าไปคุบกับเตชินท์อยู่นาน หญิงสาวจึงอดเป็นกังวลไม่ได้

“ขวัญ…ขอฉันเข้าไปข้างในก่อนได้ไหม” เตวิชพูดพร้อมกับหันมองซ้ายมองขวา เพราะกลัวว่าจะมีใครมาเห็นเข้า

“แต่ว่า…”

“เชื่อใจฉันนะ” รีบพูดขึ้นทันที เพราะรู้ดีว่ามันออกจะดูแปลกไปหน่อยที่เขาจะมาขอเข้าห้องหญิงสาวตอนนี้ แต่มีเรื่องสำคัญต้องคุยกับเธอจริงๆ

“งั้นก็เข้ามาค่ะ” ไอวารินคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะอนุญาตให้ชายหนุ่มเข้ามา เพราะขืนปล่อยให้เตวิชอยู่หน้าห้อง อีกพักหนึ่งอาจจะมีคนมาเห็นและเอาไปพูดต่อในทางไม่ดีได้

“คุณเล็กมีอะไรจะคุยกับขวัญ ทำไมไม่โทร.เรียกให้ไปเจอที่สวนหย่อมล่ะคะ” ถึงอย่างนั้นก็รีบพูดออกไป เพราะไม่ได้อยากให้เตวิชอยู่กับเธอสองต่อสองในห้องตามลำพัง