17

“ขวัญ…เราหนีไปด้วยกันนะ”

เตวิชเดินเข้ามาพร้อมกับกุมมือบางไว้แน่น ในเมื่อไม่สามารถคัดค้านงานแต่งงานครั้งนี้ได้ หนทางเดียวที่จะช่วยไอวารินได้นั่นก็คือการพาเธอหนีไปพร้อมกับเขา

“คุณเล็กล้อขวัญเล่นหรือเปล่าคะ”

ไอวารินเอ่ยถามอย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง ‘หนีตาม’ อย่างนั้นเหรอ เธอกับเขาเพิ่งเรียนจบมา เงินเก็บก็ยังมีไม่มากพอที่จะสร้างตัว ที่สำคัญ หญิงสาวไม่อยากทำตัวให้คนในบ้านนี้ต้องลำบากใจ

“ฉันไม่ได้ล้อเล่นนะขวัญ ในเมื่อทุกคนอยากบังคับเธอมาก ฉันจะปกป้องเธอเอง เราหนีไปด้วยกันนะ” ชายหนุ่มพูดด้วยรอยยิ้ม เขาคิดดีแล้วว่านี่คงเป็นทางออกที่ดีที่สุดเท่าที่จะคิดได้ในตอนนี้

“คุณเล็กคิดว่าที่เราทำอยู่มันถูกต้องแล้วเหรอคะ” พร้อมกับค่อยๆ ดึงมือตนเองออกจากการเกาะกุม ไอวารินไม่ได้อยากทำร้ายจิตใจใคร แต่เลือกที่จะอยู่กับความจริง ความจริงที่ว่าไม่ว่าอย่างไรเธอก็ต้องแต่งงานกับเตชินท์

“ขวัญ…เชื่อใจฉันนะ” เตวิชมองหน้าหญิงสาวที่รักด้วยสายตาเศร้า ลึกๆ เขาเองก็รู้ว่าต่อให้หนีไปสุดโลก คนมีอำนาจอย่างคุณหญิงย่าเขาก็หาเจอ

“ขวัญไม่ได้กลัวว่าเราจะไปกันไม่รอดนะคะ แต่ขวัญแค่คิดว่า นี่ไม่ใช่วิธีที่ดีที่เราจะหนีคุณหญิงท่าน และขวัญไม่อยากสร้างเรื่องให้คุณๆ ต้องลำบากใจ” ไอวารินพูดออกมาอย่างหมดหนทางเลือก

“เมื่อไหร่ขวัญจะเลิกแคร์คนอื่น และหันมาสนใจความรู้สึกของตัวเองสักที เราไม่จำเป็นต้องทำเพื่อคนอื่นขนาดนั้นก็ได้นะขวัญ” เตวิชพูดด้วยความโมโหอย่างอดไม่ได้ ไม่เข้าใจว่าเพราะอะไร ไอวารินถึงได้ยอมให้ลงคนอื่นมากมายถึงเพียงนี้

“คุณเล็กก็พูดได้สิคะ คุณเล็กไม่ได้เกิดมาเจอความลำบากแบบขวัญ ตั้งแต่เด็กจนโต ถ้าขวัญไม่มีคุณไตรภพ คุณหญิงโสภิตา และคุณเอมอร ชีวิตขวัญจะเป็นขวัญแบบทุกวันนี้ไหม มันผิดมากเหรอคะ ที่สุดท้าย ขวัญจะยอมทำทุกอย่างเพื่อตอบแทนทุกคน ชีวิตขวัญมันมีทางเลือกอื่นได้อีกเหรอคะ” พูดโต้กลับอย่างเหลือทน ใช่ว่าอยากจะทำเช่นนี้ ใช่ว่าจะอยากเป็นคนที่ยอมลงให้ทุกคนเสมอไป แต่ในเมื่อคุณๆ ต่างมีเมตตากับตนมาตลอด และนี่ก็เป็นวิธีเดียวที่ไอวารินจะตอบแทนบุญคุณได้ แล้วจะให้เธอเป็นคนอกตัญญูได้อย่างไร

“ของขวัญ เธอฟังฉันนะ แต่นี่มันคือการแลกความสุขทั้งชีวิตของเธอนะ!” เตวิชพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง เขามองว่าคนเรามีหนทางมากมายที่จะตอบแทนบุญคุณ และมันต้องไม่ใช่การเอาตัวเข้าแลกแบบนี้

“ไม่หรอกค่ะ ขวัญคุยกับคุณใหญ่แล้ว” ไอวารินปาดน้ำตาของตนเอง พยายามตั้งสติให้มากที่สุด รู้ว่าเตวิชเองคงหวังดีกับเธอมาก และเขาคงไม่อยากให้เธอต้องเสียใจจึงพยายามหาวิธีช่วยเหลือทุกทางแบบนี้

“คุยว่าไง ในเมื่อพี่ใหญ่เองก็ไม่ได้คิดจะคัดค้านอะไร แถมยังดูเต็มใจเสียด้วยซ้ำ” ยิ่งคิดถึงสีหน้าและแววตาของคนเป็นพี่ชายก็ยิ่งโมโหท่าทีไม่รู้ร้อนรู้หนาวเช่นนั้น

“คุณใหญ่เองก็ไม่ได้อยากแต่งงานกับขวัญหรอกค่ะ เราสองคนทำมันไปเพราะหน้าที่ หน้าที่ที่ขวัญจะต้องมีทายาทให้กับตระกูลนี้” พูดด้วยน้ำเสียงนิ่ง และได้แต่หวังว่าถ้าวันนั้นมาถึงจริงๆ เธอจะหลุดพ้นจากความทรมานนี้ได้เสียที

“หมายความว่าไง นี่ขวัญจะต้องมีลูกกับพี่ใหญ่ทั้งที่ไม่ได้รักกัน บ้าไปใหญ่แล้ว” เตวิชหัวเสียหนักกว่าเก่า แค่คิดว่าไอวารินต้องตกเป็นภรรยาของเตชินท์ มันก็ทรมานมากพอแล้ว นี่เธอยังต้องมีลูกกับพี่เขาอีกอย่างนั้นหรือ

“ค่ะ ขวัญกับคุณใหญ่เราตกลงกันว่าที่แต่งงานก็แค่ในนามเท่านั้น เมื่อไหร่ที่ขวัญมีลูกให้คุณใหญ่ได้ ถึงตอนนั้น คุณท่านทั้งสองอาจยอมให้เราหย่ากัน และขวัญก็จะเป็นอิสระ” ไอวารินพูดด้วยความหวัง เธอไม่ได้อยากทิ้งลูก แต่เมื่อถึงเวลานั้น บางที มันอาจจะมีทางออกที่ดีกว่านี้ก็เป็นได้

“อาจจะ? ฉันรู้จักคุณหญิงย่ากับคุณแม่ดี ท่านไม่มีทางให้เธอทิ้งลูกและหย่ากับพี่ใหญ่แน่” เตวิชพูดด้วยความมั่นใจ เพราะทั้งสองเอ็นดูไอวารินเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว อย่างไรแผนนี้ก็ไม่เวิร์กอย่างแน่นอน

“ขวัญไม่มีทางทิ้งลูกหรอกค่ะ แต่ขวัญแค่คิดว่า เมื่อถึงเวลานั้น ระหว่างขวัญกับคุณใหญ่อาจจะอยู่ด้วยกันในฐานะของพ่อกับแม่ และขวัญก็ไม่จำเป็นต้องเป็นผู้หญิงของคุณใหญ่อีกแล้ว” หญิงสาวพูดอย่างใจคิด ถึงตอนนั้น เธอจะเป็นอิสระ แม้ว่าจะพ่วงด้วยการมีลูกเพิ่มมาอีกคนก็ตาม แต่อย่างน้อยก็ไม่ต้องอยู่กับผู้ชายที่เธอไม่ได้รักไปตลอด