8

“ย่าก็แก่ขึ้นทุกวัน ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสได้เลี้ยงเหลนกับเขาบ้างไหม ถ้าหนูขวัญปฏิเสธ ย่าก็คิดว่าคงไม่มีบุญได้เลี้ยงเหลนแล้วละ” ไม่ทันที่ไอวารินจะพูดจบ คุณหญิงโสภิตาก็พูดราวกับรู้ว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไรออกมา

“คุณแม่อย่าพูดแบบนั้นสิคะ ขวัญยังไม่ได้ปฏิเสธเลย คุณแม่กับฉันอยากให้ขวัญกับตาใหญ่แต่งงานกันแล้วก็มีทายาทสืบตระกูลต่อ จริงๆ มันก็เป็นเรื่องที่ดีไม่ใช่เหรอจ๊ะที่สองคนจะได้ลงเอยกัน” เอมอรพูดด้วยรอยยิ้ม แต่ลึกๆ ก็อดหวั่นใจไม่ได้ เพราะสีหน้าของไอวารินนั้นไม่สู้ดีเลย

“ขวัญขอบคุณความกรุณาของคุณหญิงย่ากับคุณเอมอรมากนะคะ ที่ผ่านมา ขวัญมีวันนี้ได้ก็เพราะความเมตตาของคุณไตรภพ และคุณๆ ในบ้านนี้ทุกคน ถ้านี่เป็นสิ่งที่ขวัญจะตอบแทนคุณๆ ได้ ขวัญก็เต็มใจค่ะ”

ไอวารินพูดคำว่า ‘เต็มใจ’ ออกไป ทั้งที่สีหน้าแทบจะร้องไห้ออกมา เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าตนเองจะต้องมาตัดสินใจอะไรกับเรื่องที่ยุ่งยากเช่นนี้ แต่ในเมื่อนี่เป็นทางเดียวที่จะทำเพื่อคนในตระกูลอารยรุ่งโรจน์ได้ มันก็ไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว เพราะพวกเขาร่ำรวย พร้อมพรั่งไปแล้วทุกอย่าง มีสิ่งเดียวที่ต้องการจากเธอนั่นคือการเป็นสะใภ้ และมีทายาทสืบตระกูลให้เท่านั้น

“ขอบใจนะหนูขวัญ ย่าดีใจมากเลยที่รู้ว่าจะได้หนูมาเป็นหลานสะใภ้จริงๆ” คุณหญิงโสภิตาพูดด้วยความดีใจ และโล่งใจในคราเดียวกัน

“ขอบใจมากนะหนูขวัญ ตาใหญ่ ถ้าอย่างนั้นต่อไปนี้แม่จะดำเนินการเรื่องงานแต่งของทั้งสองคนให้เร็วที่สุด” เอมอรพูดไปอย่างนั้น เพราะจริงๆ แอบสั่งให้คนไปจัดการเรื่องนี้เอาไว้แล้ว ด้วยคิดว่าถึงอย่างไรคนกตัญญูอย่างไอวารินต้องไม่มีทางปฏิเสธเรื่องนี้ได้อย่างแน่นอน

“ถ้าอย่างนั้น ผมขอคุยกับของขวัญสักครู่นะครับ” เตชินท์ที่เงียบอยู่นานพูดขึ้น และนี่เป็นอีกครั้งที่เขาจ้องมองหญิงสาวด้วยสายตาว่างเปล่า

“ตามสบายเลยจ้ะ สองคนทำความคุ้นเคยกันไว้มากๆ นะ” คุณหญิงโสภิตาพูดขึ้น นางมั่นใจว่าเด็กทั้งสองคนจะต้องรักกันเข้าสักวัน

“ขวัญขอตัวนะคะคุณหญิงย่า คุณเอมอร” ไอวารินพูดอย่างนอบน้อม

“ต่อไปนี้เรียกฉันว่าคุณย่า แล้วก็เรียกแม่เอมอรว่าแม่ได้แล้วนะ” หญิงสูงวัยพูดด้วยสายตาเอ็นดูว่าที่หลานสะใภ้ของตนเอง

“เอ่อ ค่ะ”

ไอวารินไม่กล้าปฏิเสธอะไรอีกต่อไป แม้จะเกร็งอยู่แต่เธอก็เลือกที่จะเดินตามเตชินท์ออกไป ด้วยไม่อยากให้ชายหนุ่มรอนาน บางที เขาอาจจะมีแผนทำให้คุณๆ ทั้งสองท่านยอมใจอ่อนและยกเลิกงานแต่งก็เป็นได้

“ตามฉันไปที่ห้องทำงาน”

ชายหนุ่มพูดเป็นคำสั่งอยู่กลายๆ ด้วยบุคลิกและความนิ่งของเขาทำให้หญิงสาวยอมเดินตามเขาไปอย่างว่าง่าย

ไม่ใช่ครั้งแรกที่ไอวารินเข้ามาที่ห้องทำงานของเตชินท์ แต่ปกติแล้ว เธอจะได้รับอนุญาตให้เข้ามาก็ต่อเมื่อชายหนุ่มต้องการกาแฟหรืออาหารว่างเท่านั้น แต่ถึงอย่างนั้น เขากับเธอก็ไม่เคยพูดคุยกันสักคำจนอดสงสัยไม่ได้ว่า หากเตชินท์รู้ว่าสักวันจะต้องแต่งงานกับเธอจริงๆ ทำไมถึงไม่คิดที่จะพูดคุยกันเลย มันยิ่งตอกย้ำความจริงที่ว่า เขาแทบไม่เห็นเธออยู่ในสายตาแม้แต่น้อย

“พรุ่งนี้ เธอต้องไปทำงานเป็นเลขาฯ ฉัน” พูดขึ้นพร้อมกับนั่งลงที่โต๊ะทำงานของตนเอง พลางมองหน้าหญิงสาวไม่วางตา

ไอวารินโตเป็นสาวที่สวยสะพรั่งและมีเสน่ห์มาแต่ไหนแต่ไร จึงไม่แปลกที่เธอจะพิชิตใจน้องชายของเขาได้ และ ใช่! เตชินท์รู้มาตลอดว่าระหว่างเตวิชกับหญิงสาวตรงหน้าไม่ใช่เพื่อนกันธรรมดา แต่ทั้งสองคนกำลังแอบรักกันอยู่

“ค่ะ แต่ขวัญขอถามอะไรหน่อยได้ไหมคะ” พยายามทำใจดีสู้เสือ ในเมื่อตอนนี้มีโอกาสได้อยู่กันตามลำพังแล้ว อะไรที่พอจะทำให้ชายหนุ่มเปลี่ยนใจได้ เธอก็ยินดี

“ถ้าเรื่องแต่งงาน ฉันคิดว่าฉันพูดชัดเจนไปหมดแล้ว” เตชินท์รู้ดีว่าหญิงสาวอยากรู้เรื่องอะไร และไม่แปลกที่เธอจะสงสัยว่าทำไมเขาถึงยอมง่ายๆ ทั้งที่มันดูไม่ใช่นิสัยของเขาเลย