7

“ใหญ่คงรู้ดีอยู่แล้วนะ ว่าย่าเรียกเรากับหนูขวัญมาทำไม” คุณหญิงโสภิตาพูดเปิดเรื่อง

“ทราบครับ”

เตชินท์เอ่ยตอบแต่เพียงสั้นๆ เท่านั้น ยิ่งทำให้ไอวารินหวั่นใจ ได้แต่หวังให้ชายหนุ่มพูดปฏิเสธออกไป เพราะทางเดียวที่จะทำให้เธอรอดได้นั้นก็คือเขา หากเขาไม่ยอมเสียอย่างก็ไม่มีใครบังคับได้

ที่ผ่านมา เตชินท์หรือคุณใหญ่ของบ้านนี้ ขึ้นชื่อว่าดุและเย็นชาที่สุด ไม่มีใครกล้าขัดใจในสิ่งที่เขาเลือก แม้แต่เรื่องงาน แต่นั่นหมายถึงเรื่องส่วนตัว ชายหนุ่มไม่เคยให้ใครเข้ามายุ่มย่ามหรือตัดสินใจแทน และแน่นอนว่า แม้แต่คุณหญิงโสภิตาหรือคุณเอมอรก็แทบจะเอาใจเตชินท์เสียยิ่งกว่าอะไร ในขณะที่เตวิชเป็นชายหนุ่มร่าเริง อารมณ์ดี ตรงกันข้ามกับพี่ชายทุกอย่าง

“แล้วใหญ่มีความคิดเห็นว่ายังไง ถ้าย่าจะให้เรากับขวัญแต่งงานกันเดือนหน้า” คุณหญิงโสภิตาเอ่ยถามพร้อมกับสีหน้าจริงจัง

“ผมไม่มีปัญหาอะไรครับ”

เตชินท์ตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ ราวกับคนไม่รู้สึกอะไร ทำเอาคนตัวเล็กมองเขาด้วยสายตาอึ้งๆ แต่ชายหนุ่มก็เลือกที่จะไม่สนใจและมองไปที่คุณหญิงย่าเท่านั้น

“ใหญ่เตรียมพร้อมเรื่องนี้มาแล้วใช่ไหมจ๊ะ” เอมอรเอ่ยถามด้วยความโล่งใจ ตอนแรกก็อดกังวลไม่ได้ว่าลูกชายคนโตจะดื้อ และไม่ยอมง่ายๆ การที่เตชินท์ตอบตกลงง่ายๆ แบบนี้แปลว่าเขาเองก็ยังคงอยากทำตามคำสั่งเสียครั้งสุดท้ายของไตรภพ ตามที่เคยได้รับปากไว้

“ผมรู้ดีครับว่านี่คือหน้าที่ที่ผมต้องรับผิดชอบ”

ตั้งแต่วินาทีที่ไตรภพบอกว่าไอวารินจะมาเป็นเจ้าสาวในอนาคตของตน ชายหนุ่มก็คิดมาตลอดว่านี่คงเป็นสิ่งสุดท้ายที่จะทำให้พ่อของเขาจากไปได้อย่างสบายใจที่สุด

“แล้วหนูขวัญล่ะจ๊ะ รังเกียจที่จะมาเป็นสะใภ้ของตระกูลอารยรุ่งโรจน์ไหม” คราวนี้ อิงอรหันไปถามไอวารินที่ทำหน้าเครียดเสียยิ่งกว่าอะไร

“เอ่อ ขวัญไม่คิดที่จะรังเกียจตระกูลนี้หรอกค่ะ เพียงแต่ขวัญคิดว่า…ขวัญอาจไม่คู่ควรกับคุณใหญ่” พูดพร้อมกับก้มหน้าไม่กล้าสู้สายตาของชายหนุ่ม จะให้แต่งงานกันได้อย่างไร ในเมื่อหน้าเขา เธอยังไม่กล้ามอง หรือแม้แต่เตชินท์เอง ตั้งแต่อยู่ร่วมบ้านกันมา เขามองหน้าเธอแทบนับครั้งได้

“ตายจริง พูดอะไรอย่างนั้น ตาใหญ่ไม่เคยนึกรังเกียจหนูขวัญเลยนะ ใช่ไหมตาใหญ่” คุณหญิงโสภิตาเอ่ยถามหลานชายคนโต

“อย่าทำให้คุณหญิงย่ากับคุณแม่ไม่สบายใจเลย ฉันแต่งงานกับเธอได้” เตชินท์หันไปมองหน้าหญิงสาวข้างกายด้วยสายตานิ่งเรียบ

“คุณใหญ่…”

คำพูดนั้นเป็นการตอกย้ำก็ไม่ปาน แม้ว่าเขาจะยอมทำตามคำที่ผู้ใหญ่บอกก็จริง แต่ชายหนุ่มก็มาดมั่นในการทำให้ทุกคนรับรู้ว่าที่เขาทำทั้งหมดก็เพื่อความสบายใจของทุกคน

“เอาละ ย่าเข้าใจนะ ทั้งหนูขวัญและตาใหญ่ สองคนอายุห่างกันมาก และอาจจะไม่ค่อยได้ใกล้ชิดกัน ระหว่างนี้ ย่าเลยอยากให้ขวัญไปทำงานที่บริษัท เพื่อช่วยใหญ่ดูแลงานและก็จะได้มีโอกาสใกล้ชิดกันมากขึ้น ดีไหมจ๊ะ” คุณหญิงโสภิตาพูดด้วยรอยยิ้มเอ็นดู ใช่จะไม่รู้ว่าไอวารินไม่อยากแต่งงาน แม้ว่าตระกูลอารยรุ่งโรจน์จะร่ำรวยแค่ไหนก็ตาม แต่สำหรับเด็กดีที่ไม่เคยคิดจะรวยทางลัดอย่างไอวารินคงไม่ได้สนใจข้อนี้ แต่นั่นกลับทำให้คุณหญิงโสภิตาอยากได้มาเป็นสะใภ้มากขึ้น เพราะเท่ากับว่าหลานชายของนางจะได้เจอกับผู้หญิงที่ดีและไม่ได้คิดจะเข้ามาปอกลอกจริงๆ

“ครับ” ชายหนุ่มตอบรับเพียงสั้นๆ เท่านั้น เพราะรู้ว่าไอวารินเรียนจบแล้ว แถมผลการเรียนก็ดีเยี่ยม จึงไม่น่ามีปัญหาอะไรหากจะต้องให้เธอไปช่วยงานที่บริษัท

“ขวัญตกลงไหม ทั้งเรื่องงานและก็เรื่องแต่งงาน” คุณเอมอรเอ่ยถามเพื่อความมั่นใจอีกครั้ง

ไอวารินคิดแทบไม่ตก เพราะตนเองไม่ได้รักเตชินท์ และเขาเองก็ไม่ได้รักเธอ แต่ครอบครัวอารยรุ่งโรจน์มีพระคุณมากล้นอย่างไม่สามารถตอบแทนได้หมด และไตรภพเองก็ดูแลเธอดีมาตลอด ไม่พ้นแม้แต่ตอนที่เขาป่วยกำลังจากไปก็ยังเป็นห่วง และฝากฝังกับลูกชายคนโตไว้ แต่หญิงสาวไม่ได้ต้องการเช่นนี้ เธออยากแต่งงานกับผู้ชายที่เธอรัก…

“ขวัญคิดว่า….”