บทที่ 2 วิวาห์ที่ไม่มีผู้ใดไว้ใจใคร

เสียงประทัดมงคลดังขึ้นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง ขับไล่ความเงียบสงัดซึ่งปกคลุมจวนเสนาบดีมาตลอดทั้งคืน

เสิ่นหลิงซีนั่งอยู่หน้าคันฉ่องทองเหลือง ปล่อยให้เหล่าสาวใช้ช่วยกันแต่งหน้าและเกล้าเส้นผมยาวขึ้นเป็นมวยสูง อาภรณ์วิวาห์สีแดงสดถูกสวมทับร่างบอบบางหลายชั้น จนรู้สึกหนักอึ้งแทบขยับตัวไม่สะดวก เครื่องประดับรูปหงส์ประดับไข่มุกกับพลอยแดงถูกปักลงบนมวยผมทีละชิ้น ส่งเสียงกระทบกันเบา ๆ ทุกครั้งที่นางเคลื่อนไหว

หญิงสาวในคันฉ่องดูงดงามสมกับเป็นเจ้าสาวของแม่ทัพผู้ทรงอำนาจ แต่ภายใต้เครื่องประทินโฉม กลับซ่อนความอิดโรยจากการไม่ได้นอนตลอดทั้งคืนเอาไว้

หลังกลับจากจวนแม่ทัพ หลิงซีได้แต่นอนลืมตาจนถึงรุ่งสาง คิดถึงแผนกบฏ หลักฐานที่มอบให้เซียวจิ้งเหยียน และคำสนทนาซึ่งได้ยินจากห้องทำงานของบิดาซ้ำไปซ้ำมา

นางยังไม่รู้ว่าเสิ่นเหวินโจวกำลังปกป้องผู้ใด ไม่รู้ว่าบุรุษในชุดดำเป็นคนของฝ่ายไหน และยิ่งไม่รู้ว่าการแต่งงานครั้งนี้จะพานางเข้าใกล้ความจริงหรือเข้าใกล้ความตายมากกว่ากัน

“คุณหนูงดงามเหลือเกินเจ้าค่ะ”

ชิงเถาเอ่ยชมพลางสวมกำไลทองคู่หนึ่งลงบนข้อมือนาง

“หากท่านแม่ทัพได้เห็นคงละสายตาไม่ได้แน่”

“สิ่งที่เขาสนใจในวันนี้อาจไม่ใช่ใบหน้าของข้า”

หลิงซีพึมพำแผ่วเบา

วันนี้มิได้มีเพียงพิธีมงคลระหว่างชายหญิง แต่เป็นการเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างแม่ทัพผู้กุมกำลังชายแดนเหนือกับเสนาบดีกรมกลาโหมผู้ล่วงรู้ข้อมูลทางทหารเกือบทั้งแคว้น

ขุนนางทุกฝ่ายย่อมกำลังจับตามองว่าอำนาจทั้งสองจะหลอมรวมกัน หรือการแต่งงานนี้เป็นเพียงฉากบังหน้าของความขัดแย้งบางอย่าง

เมื่อถึงฤกษ์มงคล เสิ่นเหวินโจวเดินเข้ามาในเรือนด้วยอาภรณ์พิธีการสีเข้ม ใบหน้าของเขาดูเหนื่อยล้ากว่าวันก่อน แม้พยายามปกปิดด้วยท่าทีสุขุม แต่หลิงซียังสังเกตเห็นรอยคล้ำใต้ดวงตา

บิดาหยุดมองนางอยู่ครู่หนึ่ง แววตาแข็งกร้าวในยามปกติอ่อนลงเล็กน้อย

“เมื่อแต่งเข้าจวนเซียวแล้ว เจ้าต้องประพฤติตนให้เหมาะสม อย่าใช้อารมณ์และอย่าสร้างความเดือดร้อนให้สามี”

“เจ้าค่ะ”

หลิงซีรับคำ แต่ในใจกลับเกิดคำถามมากมาย

เหตุใดบิดาจึงร่วมมือกับคนคิดกบฏ เหตุใดเขาจึงยืนยันว่าต้องเห็นคนของตนปลอดภัย และเหตุใดจึงยังยอมให้นางแต่งกับจิ้งเหยียน ทั้งที่เมื่อคืนมีคนใช้ชีวิตของนางมาข่มขู่

“ท่านพ่อไม่มีสิ่งใดอยากบอกข้าอีกหรือเจ้าคะ”

เสิ่นเหวินโจวชะงัก

“เจ้าหมายถึงเรื่องใด”

“หลังจากวันนี้ ข้าจะไม่ได้อยู่ข้างกายท่านเหมือนเดิมแล้ว หากท่านมีเรื่องหนักใจ”

“ไม่มีสิ่งใดที่เจ้าต้องกังวล”

เขาตัดบทเร็วเกินไป ก่อนหลบสายตานาง

หลิงซีอยากบอกว่าตนรู้เรื่องแล้ว แต่เมื่อคิดถึงข้อตกลงกับจิ้งเหยียน นางจึงต้องเก็บงำความจริงไว้

เสิ่นเหวินโจวหยิบผ้าคลุมหน้าสีแดงขึ้นมาคลุมให้นางด้วยตนเอง ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“ไม่ว่าเกิดสิ่งใด จงรักษาชีวิตของตนเองไว้”

คำอวยพรของบิดาไม่ได้กล่าวถึงความสุขหรือชีวิตคู่ หากกลับเป็นการกำชับให้นางมีชีวิตรอด

หลิงซีรู้สึกหนาวเยือกอยู่ในอก แต่ยังไม่ทันได้ถาม เสียงประกาศว่าขบวนเจ้าบ่าวมาถึงก็ดังขึ้นจากด้านนอก

เซียวจิ้งเหยียนเดินทางมารับเจ้าสาวด้วยตนเอง เขาสวมชุดมงคลสีแดงเข้มปักลายพยัคฆ์ด้วยด้ายทอง เส้นผมดำสนิทรวบด้วยกวานหยก แม้ไม่ได้สวมชุดเกราะ ท่วงท่าของเขายังองอาจและน่าเกรงขามจนแขกเหรื่อรอบข้างพากันลดเสียงสนทนา

ขบวนรับเจ้าสาวยิ่งใหญ่จนแน่นถนน ทหารจากกองทัพพยัคฆ์ทมิฬยืนรักษาความปลอดภัยตลอดเส้นทาง ขณะที่ประชาชนออกมายืนชมพิธีอยู่สองฟากฝั่ง

หลิงซีถูกพาขึ้นเกี้ยวแปดคนหาม นางนั่งนิ่งอยู่ภายใต้ผ้าคลุมหน้า ฟังเสียงประทัดและดนตรีมงคลดังสลับกัน แต่ภายในใจกลับเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน

เมื่อคืนจิ้งเหยียนเป็นผู้ถือหลักฐานซึ่งสามารถทำลายตระกูลของนางได้ วันนี้เขากลับกำลังรับนางเข้าไปเป็นภรรยา

นางไม่รู้ว่าควรวางใจเขาในฐานะพันธมิตร หรือระวังเขาในฐานะบุรุษผู้กุมชะตาชีวิตของคนทั้งตระกูลไว้ในมือ

เมื่อขบวนมาถึงจวนแม่ทัพ เสียงต้อนรับก็ดังกึกก้อง จิ้งเหยียนยื่นปลายผ้าแดงให้นางจับ ก่อนนำเดินข้ามกระถางไฟและเข้าสู่โถงพิธี

แม้มีผ้าคลุมบดบังสายตา หลิงซียังรับรู้ได้ถึงผู้คนมากมายรอบตัว ขุนนางแทบทุกฝ่ายมาร่วมงาน บางคนต้องการแสดงไมตรี บางคนมาเพราะเกรงอำนาจของจิ้งเหยียน ขณะที่อีกหลายคนเพียงต้องการสังเกตว่าการสมรสนี้จะเปลี่ยนดุลอำนาจภายในราชสำนักอย่างไร

หลังกราบไหว้ฟ้าดินและคำนับบรรพชน ทั้งคู่จึงคำนับกันและกันในฐานะสามีภรรยา

หลิงซีขยับเข้าใกล้จิ้งเหยียนระหว่างลุกขึ้น เสียงของเขาดังลอดมาเบาจนมีเพียงนางได้ยิน

“ไม่ต้องกลัว ข้าอยู่ตรงนี้”

นางชะงักไปเล็กน้อย

เขาพูดประโยคนั้นในฐานะพันธมิตร หรือในฐานะสามีกันแน่

เมื่อพิธีเสร็จสิ้น หลิงซีควรถูกส่งเข้าห้องหอทันที ทว่าก่อนก้าวพ้นโถง เสียงประกาศการมาถึงขององค์ชายรองกลับดังขึ้น

ขุนนางทุกคนต่างลุกขึ้นคำนับ

เซียวเฉิงรุ่ยเดินเข้ามาด้วยอาภรณ์สีม่วงเข้มปักดิ้นทอง ใบหน้าหล่อเหลามีรอยยิ้มอ่อนโยนตามปกติ เขาเป็นองค์ชายผู้ได้รับความนิยมในหมู่ขุนนางและประชาชน แม้ยังไม่ได้รับตำแหน่งรัชทายาท แต่กลับมีผู้สนับสนุนอยู่ไม่น้อย

“ข้ามาช้าไปเล็กน้อย หวังว่าแม่ทัพเซียวจะไม่ถือสา”

“องค์ชายรองยอมเสด็จมาร่วมงาน นับเป็นเกียรติของจวนแม่ทัพแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

จิ้งเหยียนตอบอย่างสุภาพ แต่ไม่มีรอยยิ้ม

เฉิงรุ่ยทอดพระเนตรมายังเจ้าสาว ก่อนรับกล่องไม้จากขันทีคนสนิท

“ของขวัญชิ้นนี้ ข้าตั้งใจนำมามอบให้คุณหนูเสิ่น…ไม่สิ เวลานี้ควรเรียกว่าฮูหยินเซียวแล้ว”

ชิงเถารับกล่องมาเปิด ภายในมีกำไลหยกสีเขียวบริสุทธิ์ เนื้อหยกโปร่งใสไร้ตำหนิ มองเพียงครั้งเดียวก็รู้ว่ามีมูลค่ามหาศาล

หลิงซีเปิดผ้าคลุมขึ้นเล็กน้อยเพื่อรับของขวัญตามมารยาท “ขอบพระทัยองค์ชายรองเพคะ”

“กำไลนี้เป็นของจากแคว้นทางใต้ เดิมทีข้าคิดจะเก็บไว้มอบให้สตรีที่มีวาสนาเคียงข้างข้า”

คำพูดของเฉิงรุ่ยทำให้เสียงสนทนาภายในโถงเงียบลง

เขายังคงยิ้มอย่างนุ่มนวล ก่อนกล่าวต่อราวกับเป็นเพียงคำหยอกเย้า

“หากมิใช่เพราะเสด็จพ่อพระราชทานสมรสอย่างกะทันหัน บางทีบุรุษที่ยืนอยู่ข้างเจ้าในวันนี้อาจเป็นข้าก็ได้”

หลิงซีขมวดคิ้วเล็กน้อย นางกับองค์ชายรองเคยพบกันในงานเลี้ยงหลายครั้ง แต่ไม่เคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งถึงขั้นที่เขาควรกล่าวเช่นนี้ต่อหน้าสามีของนาง

จิ้งเหยียนขยับเข้ามายืนชิด มือใหญ่โอบเอวหลิงซีไว้หลวม ๆ ก่อนดึงนางเข้าไปอยู่ข้างกาย

สัมผัสนั้นดูเหมือนแสดงความเป็นเจ้าของ แต่เขายังระมัดระวัง ไม่ได้บีบรัดจนทำให้นางอึดอัด

“น่าเสียดายที่บนโลกนี้ไม่มีคำว่าหาก” จิ้งเหยียนกล่าว

“หลิงซีเป็นภรรยาของกระหม่อมแล้ว”

เขาเรียกชื่อนางอย่างสนิทสนมต่อหน้าผู้คนเป็นครั้งแรก

หลิงซีรู้ว่าทั้งหมดเป็นเพียงการแสดงเพื่อทำให้ศัตรูเชื่อว่าความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาแน่นแฟ้น ทว่าน้ำเสียงหนักแน่นกับแววตาเย็นเยียบที่เขาใช้มององค์ชายรองกลับสมจริงเกินไป

เฉิงรุ่ยหัวเราะเบา ๆ

“แม่ทัพเซียวหวงแหนเจ้าสาวถึงเพียงนี้ ข้าคงไม่ควรหยอกล้อต่อ”

จิ้งเหยียนไม่ตอบ เพียงก้มลงจัดผ้าคลุมหน้าให้หลิงซีอย่างอ่อนโยน แล้วพานางออกจากโถงท่ามกลางสายตาของทุกคน

เมื่อเดินพ้นบริเวณจัดงาน หลิงซีจึงเอ่ยขึ้นเบา ๆ

“ท่านแสดงได้สมจริงนัก”

“เจ้าหมายถึงสิ่งใด”

“ท่าทางหวงแหนข้าต่อหน้าองค์ชายรอง”

ฝีเท้าของจิ้งเหยียนหยุดลงชั่วขณะ

“เจ้าคิดว่าข้ากำลังแสดงหรือ”

หลิงซีชะงักอยู่ภายใต้ผ้าคลุมหน้า แต่เขาไม่ได้รอคำตอบ เพียงส่งนางให้เหล่าสาวใช้นำเข้าห้องหอ ส่วนตนกลับไปรับรองแขกตามธรรมเนียม

ภายในห้องหอตกแต่งด้วยสีแดงทุกแห่ง เทียนมังกรหงส์สองเล่มตั้งอยู่บนโต๊ะกลางห้อง ม่านเตียงปักลายเป็ดแมนดาริน ส่วนบนผ้าปูโรยด้วยเมล็ดพุทรา ถั่วลิสง ลำไย และเมล็ดบัว ตามความเชื่อว่าจะช่วยให้คู่บ่าวสาวมีทายาทเร็ววัน

หลิงซีนั่งรออยู่บนเตียงเป็นเวลานาน กระทั่งเสียงงานเลี้ยงด้านนอกค่อย ๆ เบาลง

ในที่สุดประตูก็เปิดออก จิ้งเหยียนเดินเข้ามาโดยมีพ่อบ้านติดตามมาถึงหน้าห้อง กลิ่นสุราจาง ๆ ติดอยู่บนอาภรณ์ แต่แววตาของเขายังคงแจ่มชัด มิได้มึนเมาแต่อย่างใด

ประตูห้องถูกปิดลง เหลือเพียงชายหญิงสองคนท่ามกลางแสงเทียนสั่นไหว

จิ้งเหยียนหยิบคันชั่งมงคลขึ้นเปิดผ้าคลุมหน้าอย่างช้า ๆ

เมื่อผ้าสีแดงเลื่อนพ้นใบหน้า ดวงตาของทั้งคู่ก็ประสานกัน

หลิงซีสังเกตเห็นเขานิ่งไปชั่วขณะ แววตาคมซึ่งมักเย็นชาปรากฏความรู้สึกบางอย่าง แต่เลือนหายไปก่อนที่นางจะอ่านออก

จิ้งเหยียนรินสุรามงคลลงในจอก ก่อนยื่นให้นาง ทั้งคู่คล้องแขนดื่มตามธรรมเนียม ระยะห่างที่ลดลงทำให้หลิงซีได้กลิ่นสนซีดาร์อ่อน ๆ จากตัวเขา

เมื่อวางจอกลง ความเงียบก็เข้าปกคลุมห้อง

หลิงซีมองเตียงมงคลแล้วรู้สึกเกร็งขึ้นมาอย่างไม่อาจห้าม นางรู้ว่าการแต่งงานครั้งนี้เป็นข้อตกลง แต่หากต้องการหลอกทุกฝ่ายให้แนบเนียน จิ้งเหยียนอาจเห็นว่าทั้งสองควรทำให้การสมรสสมบูรณ์

นางกำมือแน่นอยู่บนตัก ก่อนรวบรวมความกล้าเอ่ยขึ้น

“เรื่องในคืนนี้…”

“ยื่นมือมา”

หลิงซีชะงัก แต่ยอมยื่นมือออกไป

จิ้งเหยียนไม่ได้แตะต้องนาง กลับวางกริชสั้นพร้อมฝักสีดำลงบนฝ่ามือของนาง

“นี่คืออะไร”

“ของสำหรับป้องกันตัว”

เขานั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ทิ้งระยะห่างอย่างเหมาะสม

“ข้ารู้ว่าการแต่งงานครั้งนี้เกิดขึ้นโดยที่เจ้าไม่มีโอกาสตัดสินใจมากนัก แม้เราจะเป็นสามีภรรยาตามกฎหมาย แต่ข้าจะไม่แตะต้องเจ้าโดยไม่ได้รับอนุญาต”

หลิงซีมองกริชในมืออย่างไม่เข้าใจ “ท่านกำลังมอบอาวุธให้คนที่ยังไม่ไว้วางใจหรือ”

“เจ้าก็มอบหลักฐานกบฏให้คนที่สามารถทำลายตระกูลของเจ้าได้เช่นกัน”

คำตอบนั้นทำให้นางเงียบไป

จิ้งเหยียนมองนางด้วยสีหน้าจริงจัง

“เก็บมันไว้ใต้หมอน หากวันใดเจ้ารู้สึกว่าข้าเป็นภัย จงใช้มันปกป้องตนเอง”

“หากข้าใช้กริชเล่มนี้แทงท่านจริง ๆ เล่า”

“เจ้าควรมั่นใจว่าแทงถูกจุด เพราะข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้ามีโอกาสเป็นครั้งที่สอง”

หลิงซีไม่แน่ใจว่าเขาพูดจริงหรือหยอกล้อ จึงได้แต่มองอีกฝ่ายอย่างระแวดระวัง

ท้ายที่สุดทั้งสองแบ่งพื้นที่กันอย่างชัดเจน หลิงซีพักบนเตียง ส่วนจิ้งเหยียนนำเครื่องนอนไปวางบนตั่งริมหน้าต่าง

ก่อนดับตะเกียง เขาย้ำว่านางสามารถเรียกเขาได้หากต้องการสิ่งใด

หลิงซีนอนตะแคงอยู่หลังม่านเตียง กริชสั้นถูกซ่อนไว้ใต้หมอนตามคำแนะนำ แม้เหนื่อยล้าจากพิธีตลอดทั้งวัน แต่นางกลับไม่อาจหลับสนิทได้

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเพียงใด เสียงแผ่วเบาคล้ายกิ่งไม้เสียดสีกับหน้าต่างก็ปลุกนางขึ้นมา

หลิงซีลืมตา ทั่วทั้งห้องเหลือเพียงแสงจากเทียนมงคลซึ่งใกล้มอด นางมองไปยังตั่งริมหน้าต่าง แต่ไม่เห็นเงาของจิ้งเหยียน

เสียงดังขึ้นอีกครั้ง

คราวนี้นางมั่นใจว่าไม่ใช่กิ่งไม้

หลิงซีลุกจากเตียง หยิบกริชใต้หมอน แล้วเดินไปยังหน้าต่างอย่างระมัดระวัง เงาดำสายหนึ่งเคลื่อนไหวอยู่ด้านนอก ก่อนปลายหลอดโลหะเล็ก ๆ จะลอดผ่านช่องหน้าต่างเข้ามา

นางยังไม่ทันร้องเตือน มือแข็งแรงก็โอบรอบเอวและกระชากร่างนางถอยหลัง

หลิงซีตกเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของจิ้งเหยียน แผ่นหลังแนบชิดกับอกกว้าง ขณะเขายกแขนเสื้อขึ้นปกป้องใบหน้าของนาง

เสียงบางอย่างพุ่งฝ่าอากาศ

ฉึก!

เข็มโลหะสีดำปักลงบนเสาไม้ตรงตำแหน่งซึ่งหลิงซีเคยยืน ปลายเข็มเคลือบของเหลวสีม่วงเข้ม ส่งกลิ่นฉุนจาง ๆ ออกมา

“มีพิษ”

จิ้งเหยียนเอ่ยเสียงเย็น ก่อนปล่อยนางและทะยานออกทางหน้าต่าง

เสียงต่อสู้ดังขึ้นบนหลังคา ตามด้วยเสียงกระเบื้องแตกร่วงลงบนพื้น หลิงซีกำกริชแน่นและยืนอยู่กลางห้อง ไม่กล้าตามออกไป

ไม่นานจิ้งเหยียนก็กลับเข้ามา สีหน้าของเขามืดครึ้มกว่าเดิม

“จับได้หรือไม่”

“มันเตรียมเส้นทางหลบหนีไว้แล้ว”

เขาเปิดฝ่ามือ ภายในมีเศษผ้าสีดำซึ่งฉีกได้ระหว่างต่อสู้ ตรงมุมผ้ามีลวดลายดอกเหมยปักด้วยด้ายสีแดง

หลิงซีมองลวดลายนั้นแล้วรู้สึกเย็นวาบ ดอกเหมยอาจดูธรรมดา แต่การปักซ่อนไว้ด้านในเสื้อของมือสังหารย่อมไม่ใช่เรื่องบังเอิญ

“คนร้ายต้องการสังหารผู้ใด” นางถาม “ข้าหรือท่าน”

จิ้งเหยียนใช้ผ้าห่อเข็มพิษ ก่อนหันมามองนาง

“ตำแหน่งที่มันยิงตรงกับจุดที่เจ้ายืน คนผู้นั้นมาที่นี่เพื่อฆ่าเจ้า”

“เพราะข้านำหลักฐานออกมาหรือ”

“เป็นไปได้มากที่สุด”

หัวใจของหลิงซีหนักอึ้ง นางเคยคิดว่าหากเก็บความลับได้ ตนยังสามารถกลับไปสืบเรื่องจากบิดาอย่างปลอดภัย แต่คนที่อยู่เบื้องหลังกลับรู้ความเคลื่อนไหวรวดเร็วกว่าที่คาด

จิ้งเหยียนเห็นสีหน้าซีดเผือดของนาง จึงเอื้อมมือมาจับไหล่ไว้

“คืนนี้เจ้าไม่ควรอยู่ใกล้หน้าต่าง”

“แล้วท่านเล่า”

“ข้าจะเฝ้าอยู่ตรงนี้”

“ท่านเพิ่งเป็นเป้าสังหารเช่นกัน”

“ข้าคุ้นเคยกับมันแล้ว”

คำตอบเรียบง่ายทำให้หลิงซีเงยหน้ามองเขา นางไม่รู้ว่าชายผู้นี้ผ่านการลอบสังหารมากี่ครั้ง จึงพูดถึงความตายราวกับเป็นเรื่องปกติได้เช่นนี้

จิ้งเหยียนพานางกลับไปยังเตียง ก่อนตรวจประตูและหน้าต่างทุกบาน เขาไม่ได้กลับไปนอนบนตั่ง แต่ลากเก้าอี้มาตั้งข้างเตียงแทน

“พักเถิด ข้าไม่ปล่อยให้ผู้ใดเข้ามาอีก”

หลิงซีถือกริชไว้แน่น ก่อนถามเสียงเบา

“ข้าควรเชื่อใจท่านหรือไม่”

เขานิ่งไปเล็กน้อย แล้วตอบโดยไม่หันกลับมา

“ตอนนี้ยังไม่จำเป็นต้องเชื่อใจข้าทั้งหมด เพียงจำไว้ว่าในจวนแห่งนี้ ไม่มีผู้ใดแตะต้องเจ้าได้โดยไม่ได้รับอนุญาตจากข้า”

หลิงซีมองแผ่นหลังกว้างของบุรุษที่นั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียง ความหวาดระแวงในใจไม่ได้จางหายไป แต่กลับมีความรู้สึกปลอดภัยบางอย่างแทรกเข้ามาอย่างช้า ๆ

นางเพิ่งเข้าใจในคืนนั้นเองว่า ตั้งแต่วินาทีที่ตัดสินใจนำหลักฐานกบฏออกจากห้องทำงานของบิดา ชีวิตเดิมของตนก็สิ้นสุดลงแล้ว

พิธีวิวาห์ในวันนี้มิได้พานางเข้าสู่จวนสามีเพียงอย่างเดียว

แต่มันกำลังพานางเข้าสู่เกมแห่งอำนาจ ซึ่งทุกคนอาจเป็นทั้งพันธมิตรและศัตรูได้ในเวลาเดียวกัน บุรุษซึ่งกำลังนั่งถือดาบเฝ้าอยู่ข้างเตียงของนางตลอดทั้งคืน