บทที่ 6 หิมะละลายในคืนเดียว Nc

เปลวไฟจากเตาผิงลุกไหวอยู่ภายในเรือนพักกลางป่า ทว่าไออุ่นของมันกลับไม่อาจบรรเทาความหนาวเย็นของค่ำคืนได้ทั้งหมด

หิมะเริ่มโปรยปรายตั้งแต่หัวค่ำ เกล็ดสีขาวเกาะบนหลังคาและกิ่งไม้จนทั่ว บริเวณรอบเรือนเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมพัดผ่านช่องหน้าต่างกับเสียงฟืนแตกดังเปรี๊ยะเป็นระยะ

ภายในห้องนอน จิ้งเหยียนยังคงมีไข้สูง

พิษจากหัวลูกธนูรุนแรงกว่าที่หมอทหารคาด แม้จะถอนลูกธนูและป้อนยาขับพิษไปแล้วหลายครั้ง แต่ผิวกายของเขายังคงร้อนจัด ความเจ็บปวดทำให้คิ้วเข้มขมวดแน่นอยู่ตลอดเวลา ลมหายใจหนักและไม่สม่ำเสมอ

หลิงซีนั่งอยู่ข้างเตียง เปลี่ยนผ้าชุบน้ำเย็นวางบนหน้าผากให้เขาครั้งแล้วครั้งเล่า นางแทบไม่ได้พักตั้งแต่ช่วงเย็น อาภรณ์ชั้นนอกถูกถอดแขวนไว้ข้างฉากกั้น เหลือเพียงชุดสีอ่อนซึ่งช่วยให้เคลื่อนไหวได้สะดวก

จิ้งเหยียนพลิกตัวเล็กน้อย ก่อนสีหน้าจะบิดเบี้ยวเมื่อบาดแผลบนแผ่นหลังถูกกดทับ

“อย่าขยับ”

หลิงซีรีบประคองให้เขานอนตะแคง นางดึงผ้าห่มลงเพื่อตรวจบาดแผล พบว่าผ้าพันแผลมีโลหิตซึมออกมาอีกเล็กน้อย

“แผลเปิดอีกแล้ว ข้าจะเปลี่ยนผ้าให้”

“เรียกหมอเข้ามา”

น้ำเสียงของเขาแหบพร่า

“หมอกำลังต้มยาถอนพิษอยู่เรือนด้านข้าง ข้าทำแผลให้ท่านมาแล้วหนึ่งครั้ง ทำอีกครั้งก็ไม่ต่างกัน”

“ต่าง”

“ต่างอย่างไร”

จิ้งเหยียนไม่ตอบ เขาเพียงพยายามดึงอาภรณ์กลับขึ้นมาปิดร่างกาย แต่เรี่ยวแรงจากพิษทำให้การเคลื่อนไหวเชื่องช้ากว่าปกติ

หลิงซีจับข้อมือเขาไว้

“หากท่านยังดื้อ บาดแผลจะยิ่งแย่กว่าเดิม”

“หลิงซี”

เขาเรียกชื่อนางด้วยน้ำเสียงกดต่ำ ราวกับต้องใช้ความพยายามอย่างมากเพื่อควบคุมตนเอง

“ออกไปก่อน”

“ข้าจะออกไปได้อย่างไร ในเมื่อหมอสั่งให้เฝ้าอาการท่านตลอดคืน”

“ให้กู้เหยียนเข้ามาแทน”

“เขาต้องสอบสวนคนร้ายและจัดการศพอยู่ด้านนอก”

“เช่นนั้นเรียกทหารคนใดก็ได้”

ความพยายามผลักไสของเขาทำให้หลิงซีชะงัก นางวางผ้าชุบน้ำลงในอ่าง ก่อนถามอย่างจริงจัง

“ท่านรังเกียจที่ข้าอยู่ใกล้หรือ”

จิ้งเหยียนลืมตาขึ้นทันที “ข้าไม่เคยรังเกียจเจ้า”

“แล้วเหตุใดจึงไล่ข้าออกไปตลอด”

ชายหนุ่มเงียบไป ลมหายใจยังคงหนักหน่วงจากพิษและความร้อนในร่างกาย เขาหันหน้าหนีราวกับไม่ต้องการให้นางเห็นความรู้สึกที่กำลังปั่นป่วนอยู่ภายใน

“เพราะข้าไม่แน่ใจว่าจะควบคุมตนเองได้”

คำตอบตรงไปตรงมาทำให้ใบหน้าของหลิงซีร้อนขึ้น

นางเพิ่งสังเกตว่าตลอดเวลาที่ช่วยเช็ดตัว จิ้งเหยียนแทบไม่เคยสบตานาง มือของเขากำผ้าปูเตียงแน่นทุกครั้งที่นางต้องสัมผัสใกล้บาดแผล สิ่งที่นางคิดว่าเป็นเพราะความเจ็บปวด อาจมีเหตุผลอื่นซ่อนอยู่ด้วย

“ท่านกำลังบาดเจ็บ”

“บาดเจ็บไม่ได้หมายความว่าข้าไร้ความรู้สึก”

จิ้งเหยียนหันกลับมามอง ดวงตาคมซึ่งมักสงบนิ่งเวลานี้เข้มลึกกว่าปกติ อาจเพราะพิษหรือไข้สูง แววตานั้นจึงปราศจากกำแพงซึ่งเขาใช้ปิดบังความรู้สึกมาโดยตลอด

“โดยเฉพาะเมื่อสตรีที่ข้าเฝ้าคิดถึงมาห้าปีกำลังนั่งอยู่ข้างเตียง”

หัวใจของหลิงซีเต้นแรงขึ้นโดยไม่อาจควบคุม

นางเคยคิดว่าจิ้งเหยียนเย็นชาเพราะไม่พอใจการแต่งงาน หรือเห็นนางเป็นเพียงเครื่องมือทางการเมือง แต่ความจริงกลับตรงกันข้ามทั้งหมด

เขาจดจำนางมาตลอด เก็บปิ่นหยกไว้ถึงห้าปี และเลือกแต่งงานกับนางก่อนที่เรื่องหลักฐานกบฏจะถูกเปิดเผยเสียอีก

“เหตุใดท่านไม่เคยบอกข้าว่าเป็นชายในกระท่อมคนนั้น”

หลิงซีถามสิ่งที่ค้างอยู่ในใจมาตลอดทั้งคืน

“หากท่านบอกตั้งแต่แรก ข้าคงไม่ต้องสงสัยท่านมานานถึงเพียงนี้”

“แล้วหากข้าบอก เจ้าจะทำอย่างไร”

“อย่างน้อยข้าก็รู้ว่าเราเคยพบกันมาก่อน”

“เจ้าจะคิดว่าข้าทูลขอสมรสเพื่อตอบแทนบุญคุณ หรือไม่ก็รู้สึกว่าต้องแต่งงานกับข้าเพราะเคยช่วยชีวิตข้า”

“ท่านไม่ต้องการให้ข้ารู้หรือว่าตนเคยช่วยชีวิตท่าน”

“บุญคุณไม่ควรกลายเป็นเครื่องมือบังคับให้เจ้าตอบรับความรู้สึกของข้า”

คำตอบของเขาทำให้หลิงซีนิ่งไป

จิ้งเหยียนหลับตาลงชั่วครู่ ก่อนเอ่ยต่อด้วยเสียงเบากว่าเดิม

“หลังจากวันนั้น ข้าเคยส่งคนไปสืบว่าเจ้าเป็นใคร เมื่อรู้ว่าเป็นบุตรสาวของเสนาบดีกรมกลาโหม ข้าก็ตั้งใจว่าหลังเสร็จศึกจะกลับมาสู่ขอ”

“แล้วเหตุใดจึงปล่อยให้ผ่านมาตั้งห้าปี”

“ชายแดนเหนือเกิดสงครามต่อเนื่อง ข้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะมีชีวิตกลับมาหรือไม่” เขาตอบ

“ข้าไม่ต้องการผูกเจ้าไว้กับบุรุษที่อาจตายกลางสนามรบได้ทุกเวลา”

“ดังนั้นท่านจึงเฝ้ามองอยู่ห่าง ๆ โดยไม่ให้ข้ารู้?”

“ข้าให้คนส่งข่าวเรื่องเจ้ามาเป็นระยะ รู้ว่าเจ้าเรียนถอดรหัสจากมารดา รู้ว่าเจ้าปฏิเสธการดูตัวกี่ครั้ง และรู้ว่ามีขุนนางตระกูลใดส่งแม่สื่อมาที่จวนเสิ่นบ้าง”

หลิงซีมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ

“ท่านสืบแม้กระทั่งเรื่องผู้ที่มาสู่ข้าหรือ”

จิ้งเหยียนไม่แสดงความละอายแม้แต่น้อย

“ข้าต้องรู้ว่ามีผู้ใดคิดแย่งเจ้าไป”

“ทั้งที่เวลานั้นข้ายังไม่ได้เป็นของท่าน”

“เพราะยังไม่ได้เป็น ข้าจึงต้องคอยจับตาดู”

คำตอบหน้าตายทำให้นางเกือบหลุดหัวเราะ แต่ความอบอุ่นซึ่งก่อตัวอยู่ในอกกลับเด่นชัดกว่า

“แล้วเหตุใดจึงตัดสินใจขอพระราชทานสมรสในตอนนี้”

แววตาของจิ้งเหยียนเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม

“คนของข้ารายงานว่าองค์ชายรองเริ่มไปมาหาสู่ตระกูลเสิ่น ทั้งยังให้คนสืบเรื่องความสามารถของเจ้า ข้ารู้ว่าเขาไม่ได้สนใจเพียงตัวเจ้า แต่ยังต้องการบางสิ่งจากบิดาของเจ้า”

“ท่านจึงรีบแต่งงานกับข้า เพื่อพาข้าออกมาจากตระกูลเสิ่น?”

“ส่วนหนึ่ง”

“แล้วอีกส่วนหนึ่งเล่า”

จิ้งเหยียนมองนางตรง ๆ

“เพราะข้าไม่ต้องการเห็นเจ้าแต่งงานกับเขา หรือกับบุรุษหน้าไหนทั้งนั้น”

คำสารภาพเรียบง่าย ไม่มีถ้อยคำหวานหู แต่กลับหนักแน่นจนหลิงซีรู้สึกเหมือนกำแพงในหัวใจถูกทำลายลงทีละส่วน

ภายใต้ท่าทีเย็นชา บุรุษผู้นี้เก็บความรู้สึกทั้งหมดไว้เพียงลำพังมาห้าปี เขาไม่เคยนำบุญคุณมากดดัน ไม่เคยบอกให้นางต้องตอบแทน และไม่แม้แต่จะเรียกร้องสิทธิ์ของสามีในคืนวิวาห์

ตรงกันข้าม เขากลับมอบกริชให้นางใช้ป้องกันตนเองจากเขา

หลิงซีขยับเข้าไปใกล้เตียง จิ้งเหยียนสังเกตการเคลื่อนไหวนั้นจึงพยายามถอยห่าง แต่แผ่นหลังที่มีบาดแผลทำให้เขาไปได้ไม่ไกล

“ข้าบอกแล้วว่าอย่าเข้ามาใกล้”

“ท่านกลัวว่าจะควบคุมตนเองไม่ได้หรือ”

“ใช่”

“แต่ท่านยังมีแรงขยับตัวแทบไม่ไหว”

“อย่าท้าทายบุรุษในเรื่องเช่นนี้”

น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยคำเตือน ทว่าหลิงซีกลับไม่ได้หวาดกลัว

นางยกมือแตะข้างแก้มร้อนจัด ลูบผ่านแนวกรามซึ่งเกร็งแน่น ก่อนโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้

“คืนนี้…” เธอพูดเสียงแผ่ว

“สิ่งที่เกิดขึ้นไม่ใช่หน้าที่ของภรรยา แต่เป็นการตัดสินใจของข้าเอง”

ก่อนที่จิ้งเหยียนจะได้ตอบ หลิงซีก็โน้มตัวลง จุมพิตริมฝีปากเขาเบา ๆ

จิ้งเหยียนแข็งค้าง ลมหายใจร้อนพ่นรดใบหน้านาง มือของเขาพยายามยกขึ้นดันไหล่เธอออก แต่หลิงซีจับมือนั้นไว้แน่น

“อย่าผลักข้า” เธอกระซิบชิดริมฝีปาก

“ข้าสมัครใจ”

เขายังลังเล ดวงตาขุ่นมัวด้วยไข้และความปรารถนาที่ถูกกดไว้

“นาง… ข้าอาจทำร้ายนางได้ ร่างกายข้าตอนนี้…”

“แล้วท่านจะถามข้าอีกไหม” หลิงซีถูจมูกเบา ๆ กับจมูกเขา

“ข้าจะตอบทุกครั้งว่า ใช่”

จิ้งเหยียนกลืนน้ำลาย มือใหญ่ที่ถูกจับไว้ค่อย ๆ พลิกกลับมากุมนิ้วของนาง เขาตอบจูบนั้นอย่างระมัดระวัง ริมฝีปากแห้งแต่อ่อนโยน กดเบา ๆ แล้วถอนออก ราวกับกลัวว่าจะหนักเกินไป

หลิงซีถอดเสื้อคลุมนอกของตัวเองออกช้า ๆ แสงเทียนสาดลงบนไหล่เปลือยบางส่วน เธอช่วยถอดเสื้อชั้นในของเขาอย่างระมัดระวัง หลีกเลี่ยงแผลใต้หัวไหล่ ผิวหนังของจิ้งเหยียนร้อนจัด กล้ามเนื้อที่เคยแข็งแกร่งในสนามรบตอนนี้สั่นเล็กน้อยด้วยไข้

“เจ็บไหม?” เธอถามขณะมือแตะรอบแผล

“ไม่…แค่…” เขากลั้นหายใจเมื่อนิ้วของนางลากลงมาตามซี่โครง

“แค่กลัวว่าจะทนไม่ไหว”

หลิงซีจูบที่มุมปากเขาอีกครั้ง แล้วค่อย ๆ ปีนขึ้นไปนั่งคร่อมต้นขา ชุดชั้นในสีม่วงอ่อนยังห่มร่างอยู่ แต่เธอปลดสายรัดอกช้า ๆ จิ้งเหยียนมองด้วยสายตาเข้มข้น มือทั้งสองยกขึ้นแตะเอวของนาง แต่ยังไม่กล้าดึงเข้าใกล้

“นางแน่ใจหรือ?” เขาถามอีกครั้ง เสียงแหบ

“แน่ใจ” หลิงซีตอบ แล้วก้มลงจูบคอของเขา ลิ้นแตะเบา ๆ ที่เส้นเลือดที่เต้นแรง

จิ้งเหยียนครางต่ำในลำคอ มือที่เอวเริ่มสั่น เขาดึงนางลงมาแนบอกอย่างระมัดระวัง ริมฝีปากหาจูบลึกขึ้น ลิ้นค่อย ๆ เลียริมฝีปากล่างของนาง รอให้นางเปิดรับ แล้วจึงสำรวจอย่างช้า ๆ ความร้อนจากไข้ทำให้จูบนั้นชุ่มชื้นและเร่าร้อนผิดปกติ แต่เขายังคงควบคุมแรงกดไว้

มือของเขาเลื่อนขึ้นมาแตะหลังของนาง นิ้วยาวลากตามแนวกระดูกสันหลังเบา ๆ หลิงซีตัวสั่นเล็กน้อยเมื่อรู้สึกถึงความอุ่นนั้น เธอถอดชุดชั้นในออกจนหมด ร่างเปลือยวางลงบนอกของเขาอย่างแผ่วเบา ผิวสัมผัสทำให้ทั้งคู่หายใจแรงขึ้น

“เย็น…” จิ้งเหยียนพึมพำเมื่อมือแตะสะโพกของนาง

“นางหนาวหรือ?”

“ไม่” หลิงซีตอบ แล้วจูบที่หัวไหล่ที่ไม่ได้บาดเจ็บ

“ท่านร้อนเกินไปต่างหาก”

เธอขยับตัวลงช้า ๆ มือหนึ่งลูบไปตามหน้าท้องของเขา ลงไปถึงขอบกางเกงชั้นใน จิ้งเหยียนเกร็งกล้ามเนื้อทันที มือจับเอวของนางแน่นขึ้น

“ช้า ๆ…” เขากระซิบ

“ข้าไม่ต้องการทำร้ายนาง”

หลิงซีพยักหน้า นิ้วค่อย ๆ ปลดเชือกกางเกง ปล่อยอวัยวะที่แข็งตัวออกมา มันร้อนและหนักในฝ่ามือของนาง เธอลูบเบา ๆ จากโคนถึงปลาย จิ้งเหยียนหายใจหอบ หัวคางเงยขึ้นเล็กน้อย เส้นเลือดที่คอเต้นชัด

“พอ…” เขากล่าวเสียงสั่น

“ถ้าเป็นแบบนี้ต่อ ข้าจะ…”

หลิงซีหยุดมือ แล้วเลื่อนตัวลงมาจัดท่า ปลายอวัยวะสัมผัสกับช่องทางที่ชื้นของนาง เธอมองเขาตรง ๆ

“ท่านเข้ามาเองได้ไหม?”

จิ้งเหยียนหายใจลึก มือทั้งสองประคองสะโพกของนาง แล้วค่อย ๆ ดันขึ้นช้า ๆ ความตึงแน่นทำให้ทั้งคู่ขมวดคิ้วพร้อมกัน หลิงซีกัดริมฝีปาก น้ำตาซึมที่หางตาเล็กน้อยด้วยความเจ็บแปลบแรก

“เจ็บไหม?” เขาหยุดนิ่งทันที แม้จะต้องการมุดลึกกว่านี้เพียงใด

“บอกข้า… ข้าจะถอนออก”

“ไม่…อย่า” หลิงซีส่ายหน้า น้ำเสียงสั่น “ค่อย ๆ… แค่นั้น”

จิ้งเหยียนก้มลงจูบหน้าผากนาง แล้วค่อย ๆ ดันเข้าไปอีกนิด ทีละน้อย จนกระทั่งทั้งหมดจมอยู่ในความอบอุ่นแน่นหนา เขาหยุดนิ่ง ปล่อยให้นางปรับตัว มือลูบหลังของนางช้า ๆ เป็นจังหวะ

“หายใจ…” เขากระซิบ “ตามข้า”

หลิงซีทำตาม ลมหายใจค่อย ๆ สม่ำเสมอ ความเจ็บค่อยคลายกลายเป็นความรู้สึกแปลกประหลาดที่เต็มไปด้วยความอบอุ่น เธอขยับสะโพกเบา ๆ ทดลอง จิ้งเหยียนครางต่ำ มือกดเอวของนางไว้

“นาง…ขยับได้อีกไหม?”

หลิงซีพยักหน้า แล้วเริ่มเคลื่อนไหวช้า ๆ ขึ้นลง จิ้งเหยียนตามจังหวะอย่างระมัดระวัง ไม่เร่ง ไม่แรง ทุกครั้งที่เขาดันขึ้น มือจะลูบต้นขาของนางปลอบโยน ริมฝีปากจูบที่คอ ไหล่ และหน้าอกเป็นระยะ

ความร้อนจากไข้ทำให้เหงื่อผุดทั่วร่างทั้งคู่ หลิงซีโน้มตัวลง กอดคอของเขา หน้าอกแนบกับอก เสียงหายใจร้อนพ่นรดหูซึ่งกันและกัน จิ้งเหยียนมือหนึ่งเลื่อนไปข้างหน้า นิ้วโป้งลูบวงกลมเบา ๆ ที่จุดอ่อนไหวของนาง ทำให้หลิงซีตัวสั่นและครางแผ่ว

“ตรงนี้… ชอบไหม?” เขาถามเสียงแหบ

“ชอบ…” หลิงซีตอบอย่างไม่ลังเล

เขาเพิ่มแรงนิ้วเล็กน้อย ขณะที่สะโพกยังคงเคลื่อนช้า ๆ ลึก ๆ ความสุขค่อย ๆ สะสม หลิงซีรู้สึกอะไรบางอย่างบีบแน่นในท้องน้อย เธอกอดเขาแน่นขึ้น กัดไหล่เบา ๆ เพื่อกลั้นเสียง

จิ้งเหยียนรู้สึกถึงการหดตัวรอบตัวเขา เขาเร่งจังหวะขึ้นเล็กน้อยแต่ยังคงอ่อนโยน มือลูบหลังนางไม่หยุด

“ปล่อย…ไม่เป็นไร”

หลิงซีตัวแข็งทื่อ คลื่นความสุขซัดผ่านร่าง เธอครางชื่อของเขาแผ่วเบา น้ำตาไหลลงแก้มโดยไม่รู้ตัว จิ้งเหยียนกอดนางแน่น ดันเข้าลึกครั้งสุดท้ายแล้วปล่อยตัวเองตาม ร้อนและหนัก ภายในความอบอุ่นของนาง

ทั้งคู่นิ่งเงียบ เหลือเพียงเสียงหายใจหอบและหัวใจที่เต้นแรง หลิงซียังคร่อมอยู่ หน้าผากพิงหน้าผากเขา เหงื่อผสมกัน

จิ้งเหยียนลูบผมเปียกของนางช้า ๆ แล้วพูดเสียงเบา

“ถ้า…ถ้านางเสียใจในภายหลัง ข้ายอมปล่อยนางไปเมื่อทุกอย่างจบลง”

หลิงซีเงยหน้าขึ้น มองเขาตรง ๆ ดวงตายังชื้น

“ข้ายังไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นเช่นไร” เธอตอบชัดเจน

“แต่ท่านไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจแทนข้า ว่าจะอยู่หรือไป”

จิ้งเหยียนมองนางเงียบ ๆ แล้วค่อย ๆ ยิ้มเล็กน้อยที่มุมปาก แม้ไข้จะยังสูง รอยยิ้มนั้นกลับอบอุ่นผิดปกติ เขาจูบหน้าผากนางอีกครั้ง แล้วดึงผ้าห่มคลุมร่างทั้งสอง

“งั้น…ข้าจะไม่ตัดสินใจแทนอีก”

หลิงซีวางหัวลงบนอกเขา ฟังเสียงหัวใจที่ค่อย ๆ สงบ มือยังจับมือของเขาไว้แน่น ไข้ยังไม่ลด แต่ความเจ็บปวดดูเหมือนจะเบาบางลงด้วยความอบอุ่นที่ห่อหุ้ม

คืนนั้นทั้งคู่นอนกอดกันตลอด หลิงซีคอยเช็ดตัวและป้อนยาตามเวลา จิ้งเหยียนหลับ ๆ ตื่น ๆ แต่ทุกครั้งที่ลืมตา มือของเขายังคงกุมนิ้วของนางไว้ไม่ยอมปล่อย

รุ่งเช้า หิมะด้านนอกหยุดตกแล้ว

อาการไข้ของจิ้งเหยียนลดลง แม้ร่างกายยังอ่อนแรง แต่หมอยืนยันว่าพิษส่วนใหญ่ถูกขับออกและไม่เป็นอันตรายถึงชีวิต

ขณะที่หลิงซีกำลังช่วยป้อนยา กู้เหยียนก็รีบร้อนเข้ามารายงาน สีหน้าของเขาเคร่งเครียดจนความอบอุ่นภายในห้องจางหายไปในทันที

“ท่านแม่ทัพ ฮูหยิน คนของเรากลับมาจากบ้านพักนอกเมืองแล้วขอรับ”

หลิงซีวางถ้วยยาลง

“พบมารดากับน้องชายของข้าหรือไม่”

กู้เหยียนส่ายหน้า

“บ้านพักถูกปิดทิ้งมานาน ภายในไม่มีร่องรอยว่ามีคนอาศัยอยู่ในช่วงสามเดือนที่ผ่านมา ชาวบ้านโดยรอบยืนยันว่าไม่เคยเห็นรถม้าจากจวนเสิ่นเดินทางไปถึงที่นั่นเลย”

สีหน้าของหลิงซีซีดลง

ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา บิดาบอกทุกคนว่ามารดากับน้องชายเดินทางไปรักษาอาการป่วยนอกเมือง จึงไม่สามารถกลับมาร่วมพิธีวิวาห์ได้

แต่หากพวกเขาไม่เคยอยู่ที่บ้านพัก แล้วเวลานี้ทั้งสองคนอยู่ที่ใด

จิ้งเหยียนวางมือลงบนมือของนาง ก่อนกล่าวเสียงเคร่งขรึม

“คนที่บิดาเจ้าพยายามช่วยเมื่อคืน อาจไม่ใช่เพียงคนของเขา”

หลิงซีมองเขา หัวใจซึ่งเพิ่งอบอุ่นขึ้นจากค่ำคืนที่ผ่านมา พลันถูกความหวาดกลัวเข้าครอบงำอีกครั้ง

“ท่านหมายความว่า…”

“มารดากับน้องชายของเจ้าอาจถูกจับเป็นตัวประกัน”