บทที่ 12

“คอนโดฯ ของผม แต่แมทเพื่อนผมเป็นเจ้าของตึกนี้”

คิ้วเรียวสวยเลิกขึ้นสูงจนจรดเชิงผม “ไหนคุณบอกว่าจะพานิ่มไปล้างบาปไงคะ”

“ก็พามาแล้วนี่ไง”

“แต่ที่นี่ไม่ใช่โบสถ์ ไม่มีบาทหลวงนะคะ” รดาดาวแย้ง หากทว่าน้ำเสียงของเธอก็ยังหวานใส ไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกให้เขาเห็นแต่อย่างใด ทำให้คนเจ้าเล่ห์แอบอมยิ้มในใจ... คอยดูเถอะแม่คุณว่าจะนิ่งเป็นหุ่นได้อีกกี่น้ำ

“คุณทำบาปกับผม ก็ต้องล้างบาปกับผมสิ จะต้องล้างบาปกับบาทหลวงทำไม”

“คุณว่าอะไรนะคะ!”

สาวน้อยอุทานได้แค่นั้น ลิฟต์ก็เลื่อนมาถึงชั้นยี่สิบและเปิดออก จากนั้นเธอก็ไม่มีโอกาสได้ถามอะไรอีกเพราะถูกเขาจูงเข้าไปในห้องซึ่งกว้างขวางราวสิบเมตร ภายในตกแต่งอย่างหรูหราและลงตัว เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นล้วนแต่ราคาแพงลิบลิ่ว มองออกไปด้านขวามือซึ่งกรุด้วยกระจกใสก็เห็นแม็คลาเรนสีแดงจอดอยู่คู่กับซูเปอร์คาร์สีเหลืองอีกคันเรียบร้อยแล้ว

“นั่งตรงนี้ก่อนนะ”

เอเดนจับไหล่มนแล้วกดเบาๆ ให้เธอนั่งลงบนโซฟาตัวนุ่ม จากนั้นก็เดินไปเปิดตู้เย็นหยิบเอาเครื่องดื่มของตัวเองและเทน้ำผลไม้ใส่แก้วให้เธอแก้วหนึ่ง

“ดื่มก่อนสิ”

“ขอบคุณค่ะ” มือเล็กรับมาแล้ววางลงบนโต๊ะตรงหน้าโดยไม่ยอมแม้แต่จะยกขึ้นจิบ

คิ้วเข้มจึงเลิกขึ้นสูง พลางหัวเราะเบาๆ “ทำไมนิ่ม กลัวถูกผมวางยาหรือไง”

“นิ่มก็ควรจะระวังตัวไม่ใช่เหรอคะ”

ร่างสูงทรุดตัวนั่งลงข้างๆ พาดแขนซ้ายไปโอบไหล่กลมกลึงเอาไว้ ส่วนมือขวายกขึ้นเชยคางมน ก่อนจะจ้องลึกลงไปในดวงตาเรียวหวานของเธอ

“รู้อะไรไหมเบบี๋ ถ้าผมอยากได้ผู้หญิงสักคน ผมไม่จำเป็นต้องวางยาหรอก”

“นิ่มรู้ค่ะ” รดาดาวเห็นด้วยโดยปราศจากข้อสงสัย เอเดนเป็นผู้ชายที่เสน่ห์แรงและดึงดูดเพศตรงข้ามหรือแม้แต่เพศเดียวกันมากแค่ไหน ทำไมเธอจะไม่รู้ เพราะแค่สายตาคมๆ วาวๆ ที่จ้องแบบชวนละลายก็ทำเอาเธอแทบจะอ่อนระทวยไปทั้งร่างอยู่แล้ว

“แล้วทำไมถึงต้องทำท่าระวังตัวแจแบบนั้น”

“นิ่มเอ่อ...แค่อยากกลับบ้านค่ะ” เสียงหวานตอบไม่ตรงคำถามของเขาสักนิด

“ถ้าอย่างนั้นเรามาเริ่มการล้างบาปกันเลยไหม จะได้ไม่ต้องเสียเวลา เสร็จแล้วคุณจะได้กลับบ้าน” เขาชวนด้วยน้ำเสียงกระเส่าปนเซ็กซี่ ปลุกเร้าความรู้สึกวาบหวามในตัวสาวน้อยให้มีชีวิตชีวาขึ้นมาอย่างง่ายดายดวงตาพราวเสน่ห์ทอประกายกล้าในยามที่สบประสานกับดวงตาเรียวหวานคล้ายกำลังร่ายมนตร์สะกด ก่อนที่จะก้มลงประทับริมฝีปากบางจิ้มลิ้มที่เผยอขึ้นน้อยๆ ของเธอ แล้วแทรกปลายลิ้นอุ่นๆ เข้าไปหยอกเอินกับลิ้นนุ่มพร้อมทั้งควานหาความหวานทั่วโพรงปากชุ่มชื้นตามใจชอบทันที

รดาดาวหลับตาลงท่ามกลางความซ่านเสียวที่ก่อตัวขึ้นในท้องน้อย คิดเลือนๆ ว่าเจอกันสองครั้งเธอก็ถูกเอเดนจูบสองครั้ง และที่สำคัญคือเธอไม่ต่อต้านเขาเลยสักนิด ซ้ำร้ายเรียวลิ้นที่เคยอ่อนด้อยประสบการณ์ กลับเรียนรู้อย่างรวดเร็ว และอาจหาญพอที่จะตวัดพัวพันกับลิ้นสากระคายด้วยความเริงร่า เหมือนดั่งว่าชื่นชอบในรสชาติจุมพิตแสนสวาทของเขาเสียเหลือเกิน

เอเดนครางฮึมในลำคออย่างพึงพอใจกับความฉ่ำหวานที่ได้รับ จุมพิตของเขาเร่าร้อนขึ้นเรื่อยๆ จนสาวน้อยแทบจะหลอมละลาย ในขณะที่ฝ่ามือแข็งแรงเลื่อนลงมาตามร่างอ้อนแอ้นช้าๆ จัดการดึงชายเสื้อของเธอออกจากขอบกระโปรง ก่อนจะสอดลอดเลื้อยหายวับเข้าไปใต้ชายเสื้อตัวสวย ลูบไล้ผ่านเอวคอดย้อนกลับสูงขึ้นไปเรื่อยๆ จนกระทั่งฝ่ามือแกร่งประกบบนทรวงอกอวบอิ่มในที่สุด!

ร่างอรชรกระตุกเฮือกไหวสะท้านด้วยความเขินอายระคนซาบซ่าน ปทุมถันตูมเต่งคู่นี้เป็นส่วนที่เธอหวงแหนไม่แพ้ส่วนใดๆ บนเรือนกาย แต่เอเดนกลับรุกรานอย่างอุกอาจและแตะต้องตัวเธอราวกับเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ

“อื้อ...”

สาวน้อยครางเกือบเป็นสะอื้น เมื่อปลายนิ้วร้ายกาจเริ่มไล้วนเบาๆ บนยอดถัน แม้จะมีอาภรณ์อีกชั้นขวางกั้นเอาไว้ ทว่ามันก็แทบจะไม่ได้ช่วยอะไรเลยเพราะเธอรู้สึกถึงสัมผัสอันแสนร้อนรุ่มได้อย่างเต็มที่ เหมือนกับเขาจงใจสร้างความซ่านสยิวเหลือคณาให้แก่ร่างกายอันสลับซับซ้อนของเธอ และตอนนี้จุมพิตเร่าร้อนของเขาก็เริ่มลามเลียจากริมฝีปากนุ่มไปหาพวงแก้มใสแล้ว

“คุณเอเดนคะ...”

เสียงหวานเอ่ยเรียกชื่อเขาอย่างกระท่อนกระแท่นหลังจากปากเป็นอิสระ

“หือ...”

เอเดนขานรับพึมพำอยู่ใกล้ๆ ใบหูขาวสะอาดของเธอ แล้วจึงขบริมฝีปากลงบนใบหูข้างนั้นเบาๆ แต่ก็มากพอที่จะทำให้รดาดาวขนลุกซู่ไปทั้งร่าง

“คุณกำลังรังแกนิ่ม”

“เปล่า...” รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดพราย “กำลังช่วยนิ่มล้างบาปต่างหาก”

“แต่แบบนี้มัน...อื้อ...” ปลายเสียงกลายเป็นเสียงครางเมื่อใบหน้าหล่อเหลาที่มีไรหนวดไรเคราสั้นๆ ซุกลงมาบนซอกคอขาวละมุน และจูบไซ้อย่างชวนวาบหวามจนเธอหมดเรี่ยวแรงจะต่อต้านหรือพูดจาใดๆ อีก

มือใหญ่ถือโอกาสนั้นปลดสายเสื้อจากหัวไหล่กลมมนของเธอ เผยเนินอกอิ่มขาวสล้างที่ถูกห่อหุ้มเอาไว้ด้วยบราเซียร์ลูกไม้สีชมพูอ่อนออกมาท้าทายสายตาของเขาทันที

เอเดนไม่รอช้า เขาซบหน้าลงกลางปทุมถันคู่งาม ประทับริมฝีปากแนบสนิทกับเนินเนื้อขาวละมุนละเอียด รดาดาวเบิกตากว้างด้วยเขินอายสุดกำลัง พยายามจะร้องห้ามแต่ก็ไม่เป็นผล และเธอเองยิ่งซ่านสยิวมากกว่าเดิม เมื่อคนเผด็จการเลื่อนใบหน้าไปเลาะเล็มเนินถันข้างซ้ายและสลับมาข้างขวา

พริบตาต่อมามือใหญ่ก็สอดอ้อมไปปลดตะขอบราเซียร์ที่เกาะเกี่ยวกันอยู่ให้ดีดออก แล้วสายเสื้อลูกไม้ก็ถูกรูดลงไปตามลำแขนจนกระทั่งมันไปกองรวมกับสายเสื้อตัวนอกที่เอวคอดของเธอ