บทที่ 11

“อยากลองดูไหม”

“นิ่มไม่เคยยิงปืนค่ะ จับยังไม่เคยเลย” เสียงหวานบอกขลาดๆ

“มันไม่ได้น่ากลัวหรอกนะ มาสิเดี๋ยวจะสอนให้”

เอเดนไม่รอให้เธอตอบตกลง มือใหญ่จับร่างอรชรและรุนหลังให้หันไปหาปืนที่เขาวางไว้บนโต๊ะ โดยมีร่างแกร่งกำยำยืนประกบซ้อนหลังแบบแนบสนิท

“หยิบปืนขึ้นมา” เสียงห้าวทุ้มกระซิบสั่งอยู่ข้างๆ หูของรดาดาว

มือเล็กจึงจับปืนกระบอกนั้นขึ้นมาตามคำสั่งอย่างกล้าๆ กลัวๆ มันเป็นประสบการณ์ที่น่าตื่นเต้นไม่น้อยกับการได้สัมผัสปืนจริงๆ เป็นครั้งแรกในชีวิต

“จับสองมือ แล้วเล็งปลายกระบอกไปที่เป้า” ไม่สอนแค่ปาก แต่แขนทั้งสองข้างของเขายังวาดไปแนบสนิทกับแขนเรียวของเธอ มือใหญ่ประกบลงบนมือเล็กกระชับเอาไว้คล้ายกับท่ายิงของเขาตอนที่หัดยิงใหม่ๆ

“แบบนี้เหรอคะ”

ใบหน้าสวยหวานหันมาถามอย่างลืมไปว่าใบหน้าหล่อเหลานั้นอยู่ห่างไม่ถึงคืบจึงทำให้แก้มใสชนเข้ากับจมูกโด่งอย่างจัง เขาจึงฉวยโอกาสสูดเอาความหอมจากแก้มของเธอฟอดใหญ่ๆ ทันที

“ใช่...แบบนี้ล่ะ”

“คุณเอเดน!”

“หันไปสิ เดี๋ยวปืนลั่นใส่ผมไม่รู้ด้วยนะ” เอเดนแกล้งขู่ หลังเห็นดวงตาเรียวหวานมีแววเคืองขุ่นขึ้นจากที่ถูกเขาขโมยจูบเมื่อครู่นี้

“คุณลวนลามนิ่มอีกแล้วนะคะ” แม้หันไปแล้วแต่รดาดาวก็ยังตำหนิเขาอยู่ดี

“นิดๆ หน่อยๆ เองน่า ไม่เห็นจะมีอะไรสึกหรอเลย จะหวงเอาไว้ให้ใครหือ” เขาถามกระเซ้าแล้วขบใบหูสะอาดของเธอเบาๆ

“ถ้าคุณยังลวนลามนิ่มอีก นิ่มจะหันมาเล็งปืนใส่หัวใจของคุณ” เสียงหวานขู่ฟ่อโดยที่ไม่กล้าหันมาเพราะกลัวจะถูกหอมแก้มเอาอีก

“ดุซะด้วย” ดวงตาคมเข้มพราวระยับ “งั้นเรามาพนันกันไหมว่าคุณจะกล้ายิงผมหรือเปล่า”

“บ้า! คุณนี่ ใครเขาให้เล่นปืนผาหน้าไม้กันคะ โบราณเขาถือนะ”

“แสดงว่ากลัวผมจะตายจริงๆ ใช่ไหม” ชายหนุ่มได้ทีถามเหมือนอ้อน ทำเอาสาวน้อยใจแกว่งอีกจนได้

“ใครว่า นิ่มแค่ไม่อยากเป็นผู้ร้ายฆ่าคนและไม่อยากตกนรกต่างหากล่ะคะ”

ใบหน้าหล่อเหลาเผยยิ้มละไม “ผมรู้น่าว่าผู้หญิงนุ่มนิ่มแบบนี้ไม่กล้าทำร้ายใครหรอก”

“และที่สำคัญไม่ร้อนแรงพอสำหรับคุณด้วยใช่ไหมคะ” ไม่รู้เพราะอะไรรดาดาวถึงได้ย้อนเขาไปแบบนั้น

“ความจำแม่นดีนี่”

เขาหัวเราะเบาๆ อย่างพอใจ พลางฉวยโอกาสสูดเอากลิ่นหอมจากผมนุ่มสลวยของเธอ รดาดาวช่างเป็นผู้หญิงที่มีกลิ่นหอมไปทั้งตัว แก้มก็หอม ผมก็หอม และเขามั่นใจว่าทุกตารางนิ้วบนร่างอ้อนแอ้นของเธอก็คงจะหอมไปหมด

“ถ้าคุณจะไม่สอนนิ่มยิงปืน ก็ถอยไปห่างๆ นิ่มค่ะ นิ่มจะลองยิงด้วยตัวเอง” รดาดาวยื่นคำขาดเมื่อเห็นว่าเขาเอาแต่แกล้งและหัวเราะเธอ

“เอาน่า ชวนคุยแค่นี้ทำงอนไปได้”

เอเดนพูดเหมือนง้อ ก่อนจะสอนวิธีจับปืนที่ถูกต้อง บอกให้เธอตั้งสมาธิและลั่นไกให้กระสุนพุ่งออกจากปลายกระบอกปืนโดยไม่ลืมใส่ที่ครอบหูให้เธอก่อน

รดาดาวลั่นไกนัดแรก นัดที่สอง สาม สี่ และห้าติดต่อกัน จากนั้นจึงลดปืนลงและวางมันบนโต๊ะ ก่อนจะถอดที่ครอบหูออกและหันมาหาคนที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง โดยระมัดระวังตัวเองไม่ให้เสียเปรียบเขาเหมือนครั้งก่อน

“ไม่รู้จะตรงเป้าหรือเปล่านะคะ”

“เดี๋ยวกดมาให้ดู”

ชายหนุ่มกดปุ่มรอกไฟฟ้าให้เป้าเลื่อนเข้ามาใกล้ จากนั้นก็ดึงเป้ากระดาษนั้นออกมาส่งให้รดาดาว ซึ่งผลปรากฏว่ากระสุนที่เธอยิงออกไปห้านัดมีเข้าเป้าวงนอกอยู่แค่นัดเดียว ที่เหลือออกนอกเป้าทั้งหมด สาวน้อยไม่แปลกใจเลยที่มันเป็นเช่นนั้นเนื่องจากเธอเป็นมือใหม่หัดยิง แถมมือยังสั่นเพราะถูกคนสอนรบกวนสมาธิด้วยการแตะนิดต้องหน่อยอยู่ตลอดเวลาอีกต่างหาก

“ก็นับว่าไม่เลวนะสำหรับการยิงครั้งแรก” เขาพูดอย่างให้กำลังใจ

“นิ่มไม่เหมาะกับปืนหรอกค่ะ”

“ลองอีกสักรอบนะ จะได้คล่องๆ เผื่อวันไหนเกิดนึกอยากยิงใครขึ้นมา”

“ไม่ดีกว่าค่ะ นิ่มคงไม่มีโอกาสยิงใครและไม่คิดอยากยิงใคร เพราะแค่คิดมันก็เป็นบาปแล้ว”

“แต่เมื่อกี้นี้คุณเพิ่งขู่ว่าจะยิงผมนะ แสดงว่าทำบาปไปแล้วใช่ไหม” เอเดนย้อนถามพลางยิ้มยั่วเมื่อเห็นรดาดาวทำหน้าเหลอหลาเพราะไม่คิดว่าจะถูกเขาย้อนแบบนั้น

“คุณก็รู้ว่านิ่มไม่กล้าทำจริงๆหรอก”

“คุณพูดเองนะนิ่มว่าแค่คิดก็บาปแล้ว” เขาหันมายักคิ้วพร้อมกับเรียกชื่อเธออย่างสนิทสนมเป็นครั้งแรก “เพราะฉะนั้นเดี๋ยวผมจะพาไปล้างบาป”

“ล้างบาปที่ไหนคะ แถวนี้มีโบสถ์เหรอคะ แต่นิ่มไม่ได้นับถือคริสต์นะคะ”

“มาเถอะน่า อย่าถามมาก”

เอเดนถอดแม็กกาซีนออกจากปืนแล้วเก็บอุปกรณ์ทุกอย่างใส่ในกระเป๋า จากนั้นจึงพาเธอออกไปขึ้นรถโดยไม่เสียเวลาเอากระเป๋าไปเก็บในล็อกเกอร์แต่อย่างใด

อีกไม่กี่นาทีต่อมาแม็คลาเรน 12 ซี สไปเดอร์เปิดประทุนก็แล่นฉิวดุจพญาอินทรีย์ออกจากสนามยิงปืน มุ่งหน้าสู่ถนนเลียบทะเลสาบอิรี โดยที่รดาดาวได้แต่หันไปมองหน้าคนขับเป็นระยะ เขาบอกว่าจะพาเธอไปล้างบาปที่โบสถ์ สาวน้อยไพล่นึกสงสัยว่าถ้าเป็นยามปกติ ผู้ชายอย่างเอเดนจะรู้จักเข้าโบสถ์หรือเปล่า เพราะคนเจ้าเล่ห์อย่างเขาน่าจะทำเรื่องไม่ดีเป็นว่าเล่น และดูท่าว่าเขาไม่เคยเกรงกลัวต่อการทำบาปเลยด้วยซ้ำ

รดาดาวนั่งเงียบๆ อยู่กับความคิดของตัวเอง รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่เอเดนหักพวงมาลัยรถเข้าไปในคอนโดมิเนียมแห่งหนึ่ง แม็คลาเรนคันหรูถูกจอดในช่องจอดรถซึ่งออกแบบมาเพื่อให้ลิฟต์ยกรถขึ้นไปจอดในห้องพักที่มีกระจกกั้นเอาไว้โดยเฉพาะ

ร่างสูงก้าวลงจากรถ อ้อมมาเปิดประตูฝั่งที่รดาดาวนั่งอยู่แล้วดึงมือเธอลงจากรถเหมือนตอนไปสนามยิงปืน และคราวนี้เขาพาเธอไปยังลิฟต์ที่อยู่ห่างจากช่องจอดรถเพียงไม่กี่เมตร

“ที่นี่ที่ไหนคะ?” เสียงหวานเอ่ยถามหลังจากประตูลิฟต์ปิดลง