บทที่ 10

"เจ้าไปไม่ได้" กู้ถิงเหิงเอ่ยขัดขึ้นทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดขาด

เสิ่นจือเวยขมวดคิ้ว ดวงตาวาวขึ้นด้วยความระแวง "ท่านคิดจะผิดคำพูดหรือเจ้าคะ? ในสัญญาเราระบุไว้อย่างชัดเจนว่า..."

"ในสัญญาระบุว่าเราจะแยกเรือนพักอาศัย แต่ไม่ได้ระบุว่าต้องแยกกันตั้งแต่คืนวันแต่งงาน" กู้ถิงเหิงหันกลับมาประจันหน้ากับนาง ปลดสายคาดเอวผ้าไหมสีแดงที่ประดับหยกมงคลออกอย่างช้าๆ "บ่าวไพร่ของท่านแม่ และสายสืบของตระกูลต่างๆ ในเปี้ยนจิง กำลังจับตาดูห้องหอนี้อยู่ หากเจ้าเดินออกจากห้องนี้ไปนอนเรือนตะวันตกตั้งแต่คืนแรก พรุ่งนี้เช้าจะมีข่าวลือแพร่สะพัดว่าเราแต่งงานกันเพียงแต่ในนาม และข้า... รังเกียจหญิงม่ายเช่นเจ้า"

คำอธิบายของเขาทำให้เสิ่นจือเวยชะงักไป นางลืมคิดถึงประเด็นนี้ไปอย่างสิ้นเชิง ในแวดวงขุนนาง ข่าวลือเรื่องความร้าวฉานในคืนวันแต่งงานย่อมทำลายเกราะกำบังที่นางพยายามสร้างขึ้นจนหมดสิ้น

"แล้วท่านจะทำอย่างไร?" นางถามอย่างระแวดระวัง สายตามองตามมือของเขาที่กำลังปลดเสื้อคลุมตัวนอกออก เผยให้เห็นเสื้อตัวในสีขาวเนื้อบางที่แนบไปกับแผงอกกว้างและกล้ามเนื้อแน่นตึงของบุรุษที่ฝึกยุทธ์

กู้ถิงเหิงโยนเสื้อคลุมมงคลไปพาดไว้บนฉากกั้นห้อง ท่วงท่าของเขาเป็นธรรมชาติและผ่อนคลายอย่างยิ่ง ราวกับว่านี่คือห้องนอนปกติของเขา

"คืนนี้ เราต้องนอนที่นี่... บนเตียงนี้" เขาชี้ไปที่เตียงกว้างหลังใหญ่

"แต่นั่นผิดข้อตกลง!" เสิ่นจือเวยขึ้นเสียงเล็กน้อย แผ่นหลังของนางชนเข้ากับเสาเตียง

กู้ถิงเหิงเดินเข้ามาใกล้นางอย่างช้าๆ บรรยากาศรอบตัวเขาแผ่รังสีแห่งการคุกคามที่เย้ายวนใจ เขายื่นมือออกไป เสิ่นจือเวยผงะหนีตามสัญชาตญาณ ทว่าปลายนิ้วยาวของเขากลับเพียงแค่เอื้อมไปปลดมงกุฎไข่มุกอันหนักอึ้งบนศีรษะของนางออกให้อย่างแผ่วเบา

สัมผัสที่นุ่มนวลอย่างไม่น่าเชื่อจากมือของ 'พญายม' ทำให้เสิ่นจือเวยตัวแข็งทื่อ เส้นผมดำขลับดุจเส้นไหมทิ้งตัวสยายลงมาคลุมแผ่นหลังและบ่าของนางในทันที

"ข้าบอกแล้วว่า ข้าไม่เคยบังคับขืนใจสตรี" กู้ถิงเหิงก้มลงมองนาง ดวงตาสีหมึกคู่นั้นสะท้อนเพียงภาพของนางใต้แสงเทียน "ข้าเพียงต้องการให้เจ้าตบตาคนภายนอก เราจะนอนร่วมเตียงเดียวกัน แต่จะไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นเกินเลยไปกว่านั้น... เว้นแต่เจ้าจะเป็นฝ่ายร้องขอ"

"ข้าไม่มีวันร้องขอสิ่งนั้นจากท่านแน่นอนเจ้าค่ะ!" เสิ่นจือเวยเชิดหน้าตอบกลับอย่างถือดี พวงแก้มของนางแดงก่ำด้วยความโกรธระคนขัดเขิน

มุมปากของกู้ถิงเหิงยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่ง "เช่นนั้นก็ดี... ถอดเสื้อคลุมตัวนอกของเจ้าออกเสียเถิด มารยาทของตระกูลกู้ คงไม่สอนให้สตรีนอนหลับทั้งชุดมงคลกระมัง"

เสิ่นจือเวยกัดริมฝีปากแน่น นางหันหลังให้เขา ปลดเสื้อคลุมเป้ยจื่อตัวนอกและเครื่องประดับออกอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงชุดนอนผ้าไหมสีขาวตัวในที่มิดชิด ทว่าเนื้อผ้าที่แนบเนื้อกลับขับเน้นส่วนเว้าส่วนโค้งของทรวดทรงสตรีวัยสะพรั่งให้เด่นชัดขึ้นในความสลัว

กู้ถิงเหิงมองแผ่นหลังบอบบางนั้นด้วยแววตาที่ลุกโชนไปด้วยไฟปรารถนาที่เขาต้องใช้ความพยายามอย่างยิ่งยวดในการสะกดกลั้น ปลายนิ้วของเขาบีบเข้าหากันแน่นจนข้อขาว ก่อนที่เขาจะเดินไปดับเทียนมงคลลง เหลือไว้เพียงตะเกียงดวงเล็กที่มุมห้อง

ความมืดสลัวเข้าปกคลุมห้องหอ

เสิ่นจือเวยปีนขึ้นไปนอนบนเตียงฝั่งด้านใน นางนอนตะแคงหันหลังให้เขา ดึงผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาคลุมจนถึงคอ ร่างกายของนางเกร็งแน่นประหนึ่งคันศรที่พร้อมจะดีดผึง

ชั่วครู่ต่อมา นางสัมผัสได้ถึงฟูกนอนที่ยุบยวบลงตามน้ำหนักตัวของร่างสูงใหญ่ กู้ถิงเหิงล้มตัวลงนอนเคียงข้างเขา แม้เขาจะนอนหันหลังให้นางเช่นกัน และมีระยะห่างระหว่างคนทั้งสองเกือบหนึ่งศอก แต่ไอความร้อนจากร่างกายของเขากลับแผ่ซ่านผ่านผืนผ้าห่มเข้ามาปะทะแผ่นหลังของนางอย่างชัดเจน

กลิ่นหอมของไม้สนและกลิ่นหมึกจางๆ ลอยวนเวียนอยู่รอบกาย

เสิ่นจือเวยนอนลืมตาโพลงในความมืด หัวใจของนางเต้นระรัวประหนึ่งกลองศึก นางได้ยินเสียงลมหายใจที่เข้าออกอย่างสม่ำเสมอและหนักแน่นของเขา ทุกประสาทสัมผัสของนางตื่นตัวจนถึงขีดสุด ไม่กล้าแม้แต่จะพลิกตัวหรือขยับเขยื้อน

เวลาแต่ละเค่อผ่านไปอย่างเชื่องช้าและทรมาน ความเหน็ดเหนื่อยจากการเตรียมงานแต่งงานมาตลอดทั้งวัน และความตึงเครียดที่สะสมมานาน เริ่มทำให้เปลือกตาของนางหนักอึ้งขึ้นทีละน้อย ท้ายที่สุด ความอ่อนเพลียก็เอาชนะความหวาดระแวง เสิ่นจือเวยค่อยๆ จมดิ่งลงสู่ห้วงนิทราไปโดยไม่รู้ตัว

แสงรุ่งอรุณสีทองรำไรเริ่มสาดส่องผ่านรอยแยกของผ้าม่านหน้าต่างเข้ามาในห้องหอ ขับไล่ความมืดมิดและนำพาความหนาวเย็นของยามเช้าเข้ามาแทนที่

เสิ่นจือเวยเริ่มรู้สึกตัวตื่นขึ้นอย่างช้าๆ นางรู้สึกอบอุ่นและสบายอย่างประหลาด ความอบอุ่นที่โอบล้อมกายอยู่นั้นหนานุ่มและมั่นคงประหนึ่งกำแพงศิลาที่ช่วยปกป้องนางจากลมหนาว ใบหน้าของนางซุกแนบอยู่กับผืนผ้าไหมเนื้อนุ่มที่มีกลิ่นหอมสดชื่นของไม้สนและหมึกจีน...

เดี๋ยวก่อน... กลิ่นไม้สน?

สติสัมปชัญญะของเสิ่นจือเวยพลันตื่นตัวขึ้นเต็มที่ในพริบตา!

ดวงตาดอกท้อเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าในระยะประชิดคือแผงอกกว้างที่โผล่พ้นสาบเสื้อตัวในสีขาวที่แยกออกเล็กน้อย ใบหน้าของนางกำลังซุกแนบอยู่กับอกแกร่งของเขา และที่เลวร้ายไปกว่านั้น... ท่อนแขนกำยำของกู้ถิงเหิงกำลังพาดโอบอยู่รอบเอวคอดกิ่วของนาง ดึงรั้งร่างของนางเข้าไปแนบชิดกับกายเขาจนแทบไร้ช่องว่าง!