บทที่ 10

"จื่อรุ่ย สั่งให้เซี่ยจูนำของหมั้นเหล่านี้ไปเก็บรวมกับสินเดิมของข้า" นางหันหลังกลับ เด็ดเดี่ยวและไร้ความลังเล "และเตรียมเทียบเชิญขุนนางผู้ใหญ่บางส่วน จัดการทุกอย่างให้เงียบกะทัดรัดแต่อย่าให้บกพร่องเรื่องมารยาท ใต้เท้ากู้ต้องการความรวดเร็ว ข้าก็จะแต่งให้เขาภายในเจ็ดวันนี้"

...

เจ็ดวันต่อมา ลมวสันต์พัดโชยกลิ่นดอกท้อจางๆ อบอวลไปทั่วเมืองเปี้ยนจิง

ตามธรรมเนียมราชวงศ์ซ่งเหนือ งานวิวาห์ของขุนนางย่อมต้องจัดอย่างสมเกียรติ ทว่างานมงคลระหว่างใต้เท้ากู้แห่งสำนักตรวจการและเถ้าแก่เนี้ยสกุลเสิ่น กลับเป็นงานที่แปลกประหลาดที่สุดเท่าที่ชาวเมืองเคยพบเห็น

ไม่มีขบวนเกี้ยวเจ้าสาวยาวสิบลี้ ไม่มีเสียงเป่าหอยสังข์และตีกลองป่าวประกาศอย่างครึกโครม มีเพียงเกี้ยวไม้หอมสลักลวดลายเรียบหรู คุ้มกันด้วยองครักษ์ในชุดสีเข้มทะมึนกว่าสามสิบนาย เคลื่อนตัวไปตามถนนปูหินอย่างเงียบเชียบและทรงพลัง รังสีอำมหิตของเหล่าองครักษ์ทำให้ชาวเมืองที่มุงดูอยู่สองข้างทางไม่กล้าส่งเสียงโห่ร้องยินดี ได้แต่กระซิบกระซาบและแหวกทางให้แต่โดยดี

ภายในเกี้ยว เสิ่นจือเวยนั่งหลังตรง นางสวมชุดวิวาห์สีเขียวอมฟ้าปักลายนกเฟิ่งหวงด้วยด้ายทองคำตามจารีตของสตรีชนชั้นสูงในยุคซ่ง สวมมงกุฎไข่มุกประดับระย้า และคลุมทับด้วยผ้าไหมสีแดงเข้มซ่อนใบหน้างดงามไว้มิดชิด

มือของนางที่ประสานอยู่บนตักเย็นเฉียบ แม้จะผ่านการแต่งงานมาแล้วครั้งหนึ่ง แต่วิวาห์ครั้งก่อนนางเป็นเพียงหมากที่ถูกบิดามารดาจับวาง ครั้งนี้... นางเป็นผู้เลือกเดินลงกระดานด้วยตนเอง เดิมพันครั้งนี้คืออิสรภาพและทรัพย์สินทั้งหมด นางไม่ยอมให้เกิดข้อผิดพลาดใดๆ ทั้งสิ้น

เกี้ยวเจ้าสาวหยุดลงหน้าจวนขุนนางสกุลกู้ในตรอกหยางหลิว

เสิ่นจือเวยรับรู้ได้ถึงบรรยากาศที่แตกต่างจากงานมงคลทั่วไป เสียงแขกเหรื่อที่มาร่วมงานด้านนอกนั้นเบาหวิวราวกับกำลังประชุมอยู่ในท้องพระโรง ขุนนางที่มาร่วมงานล้วนเป็นระดับหัวกะทิและขุนนางฝ่ายตรวจการ ไม่มีผู้ใดกล้าดื่มสุราส่งเสียงเอะอะ เพราะเจ้าภาพของงานคือบุรุษที่กุมความลับและรอยด่างพร้อยของพวกเขาทุกคนไว้ในมือ

ม่านเกี้ยวถูกเลิกขึ้น แม่สื่อประคองนางก้าวลงมา เสิ่นจือเวยมองลอดรอยแยกของผ้าคลุมหน้าสีแดง เห็นเพียงชายขอบชุดมงคลสีแดงเข้มและรองเท้าหุ้มข้อสีดำสนิทของบุรุษที่ยืนรอรับนางอยู่

ไม่มีการจูงริบบิ้นแดงร่วมกัน ทว่ากู้ถิงเหิงกลับยื่นมือใหญ่ที่มีรอยด้านจากการจับดาบออกมาตรงหน้านาง เสิ่นจือเวยลังเลเพียงเสี้ยวอึดใจ ก่อนจะวางมือของตนลงบนฝ่ามือของเขา ความร้อนจากมือของเขาแผ่ซ่านผ่านผ้าไหมเนื้อบาง บีบกระชับมือนางไว้อย่างมั่นคง ทว่าไม่รุนแรงจนเจ็บปวด

เขาจูงนางก้าวข้ามกระถางไฟใบเล็กและอานม้าหน้าประตูจวนอย่างช้าๆ

การกราบไหว้ฟ้าดินและบิดามารดาดำเนินไปอย่างรัดกุม ฮูหยินกู้ซึ่งนั่งอยู่ตำแหน่งประธานรับน้ำชาจากสะใภ้ม่ายด้วยสีหน้าตึงเครียด นางกระแอมกระไอเล็กน้อยและกล่าวถ้อยคำอวยพรตามจารีตอย่างแกนๆ เสิ่นจือเวยก้มหน้าตอบรับอย่างสงบเสงี่ยม นางไม่ได้คาดหวังความเมตตาจากแม่สามีอยู่แล้ว สิ่งที่นางสนใจมีเพียงการรักษาสัญญาของบุรุษที่ยืนอยู่เคียงข้าง

"ส่งตัวเข้าหอ!"

เสียงประกาศของแม่สื่อดังขึ้น เสิ่นจือเวยถูกประคองเดินตามระเบียงทางเดิน เลี้ยวผ่านสวนหินที่ร่มรื่น มุ่งหน้าสู่เรือนด้านใน นางจำแผนผังจวนกู้ที่ให้ลูกน้องไปสืบมาได้ดี นี่ไม่ใช่ทางไปเรือนตะวันออกตามข้อตกลง แต่นี่คือทิศทางของ 'เรือนหลัก' อันเป็นศูนย์กลางของจวน

คิ้วเรียวภายใต้ผ้าคลุมหน้าขมวดเข้าหากัน ทว่านางไม่สามารถเอ่ยท้วงขึ้นกลางคันได้ ทำได้เพียงก้าวตามไปจนกระทั่งนั่งลงบนเตียงไม้หนานมู่ที่ปูด้วยฟูกสีแดงมงคลภายในห้องหอ

ประตูห้องถูกปิดลง เสียงฝีเท้าของแม่สื่อและสาวใช้ถอยห่างออกไป เหลือเพียงความเงียบงันและกลิ่นกำยานมงคลที่ลอยอวลผสมกับกลิ่นสนเย็นเยียบอันเป็นเอกลักษณ์ประจำตัวของกู้ถิงเหิง

จือเวยเกร็งแผ่นหลัง เตรียมพร้อมสำหรับการเจรจา นางตกลงแยกเรือนชัดเจนแล้ว เหตุใดเขาจึงพานางมาที่เรือนหลัก

แสงเงาวูบไหวเมื่อร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาใกล้ คันชั่งทองคำสัมผัสขอบผ้าคลุมหน้าสีแดง ก่อนจะเลิกขึ้นอย่างเชื่องช้าและนุ่มนวล

แสงจากเทียนมังกรหงส์สาดส่องกระทบใบหน้าของคนทั้งสอง เสิ่นจือเวยช้อนสายตาขึ้นมองกู้ถิงเหิง นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้เห็นเขาในชุดมงคลสีแดง สีสันที่ฉูดฉาดไม่ได้ทำให้ความน่าเกรงขามของเขาลดลง กลับยิ่งขับเน้นใบหน้าคมคายและดวงตาสีหมึกที่ลึกล้ำราวกับห้วงน้ำไร้ก้นบึ้งให้ดูอันตรายและดึงดูดสายตามากยิ่งขึ้น

ถิงเหิงมองใบหน้าที่ถูกแต่งแต้มด้วยชาดสีแดงของนาง ปิ่นหยกขาวดอกอวี้หลานที่เขาส่งไปเป็นของหมั้น ถูกประดับอยู่บนมวยผมของนางอย่างลงตัว ประกายความพึงใจวาบผ่านดวงตาของเขารวดเร็วจนจือเวยจับสังเกตไม่ทัน

"ใต้เท้ากู้" เสิ่นจือเวยเปิดบทสนทนาทันที น้ำเสียงของนางราบเรียบและเป็นงานเป็นการ "เมื่อครู่ที่โถงใหญ่ บ่าวไพร่มากมาย ข้าจึงไม่สะดวกเอ่ยปาก ทว่าตามข้อตกลงของเรา ข้าควรพำนักที่เรือนตะวันออกมิใช่หรือเจ้าคะ เหตุใดท่านจึงสั่งให้คนจัดห้องหอที่เรือนหลัก"

กู้ถิงเหิงวางคันชั่งทองคำลงบนโต๊ะ เขาเดินไปรินสุรามงคลสองจอก ก่อนจะถือกลับมาส่งให้นางจอกหนึ่ง "ดื่มสุราเจียวเปยก่อน ถือเป็นการเสร็จสิ้นพิธีต่อหน้าฟ้าดิน"

จือเวยรับจอกสุรามาถือไว้ด้วยความหวาดระแวง นางไม่ได้คล้องแขนกับเขาตามธรรมเนียมคู่รัก เพียงแต่ยกจอกสุราขึ้นจิบพอเป็นพิธีแล้ววางลงบนถาด ถิงเหิงก็ไม่ได้บังคับฝืนใจ เขาจิบสุราในจอกของตนจนหมดแล้ววางลงเช่นกัน

"เปิ่นกวนรักษาสัญญาเสมอ เสิ่นจือเวย" ถิงเหิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบ เขาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อลดความกดดันให้นาง "พรุ่งนี้เช้า เจ้าสามารถย้ายของใช้ส่วนตัวทั้งหมดไปที่เรือนตะวันออก และจัดแจงพื้นที่ส่วนตัวของเจ้าได้ตามสบาย ข้าจะไม่ก้าวล่วงเข้าไปแม้แต่ครึ่งก้าวหากเจ้าไม่อนุญาต"

"เช่นนั้นคืนนี้..."