บทที่ 9

"เจ้าค่ะ คุณหนู"

เสียงประทัดดังรัวขึ้นที่หน้าประตูใหญ่ เป็นสัญญาณว่าขบวนเจ้าบ่าวมาถึงแล้ว เสิ่นจือเวยสูดลมหายใจเข้าลึก คว้าพัดด้ามจิ้วปักลายดอกท้อขึ้นมาถือไว้เบื้องหน้าเพื่อบดบังครึ่งล่างของใบหน้าตามธรรมเนียม ก่อนจะปล่อยให้ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงโปร่งบางตกลงมาคลุมทับอีกชั้นหนึ่ง

การเดินทางผ่านถนนเปี้ยนจิงบนเกี้ยวเจ้าสาวแปดคนหามเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม ขบวนเจ้าสาวของนางยาวเหยียด เกวียนบรรทุกสินเดิมสิบคันที่บรรจุทรัพย์สินมีค่าแล่นตามหลังมาอย่างเปิดเผย เป็นการประกาศศักดาให้ทุกคนรู้ว่า นางมิได้แต่งเข้าจวนกู้ด้วยตัวเปล่า แต่มาพร้อมกับขุมทรัพย์ที่จะค้ำจุนตระกูลของเขา

ตลอดสองข้างทาง ชาวบ้านต่างพากันออกมายืนดูด้วยความตื่นตาตื่นเต้น เสิ่นจือเวยลอบมองผ่านช่องม่านเกี้ยว เห็นคนของตระกูลหลี่หลายคนยืนปะปนอยู่ในฝูงชน สีหน้าของพวกเขาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นและริษยา ผู้อาวุโสสายรองของตระกูลหลี่กำหมัดแน่น ทว่าไม่มีใครกล้าขยับตัวเข้ามาใกล้ขบวนแม้แต่ก้าวเดียว

เพราะรอบขบวนเกี้ยวเจ้าสาว ถูกล้อมรอบด้วยองครักษ์เกราะดำของสำนักตรวจการกว่าสามสิบนาย คมกระบี่ที่แนบอยู่ข้างเอวและสายตาที่พร้อมจะสังหารผู้บุกรุก ทำหน้าที่เป็นกำแพงเหล็กที่ไม่มีผู้ใดกล้าท้าทาย

และที่หน้าขบวน... บนหลังม้าสีดำขลับตัวใหญ่ คือกู้ถิงเหิงในชุดมงคลสมรสสีแดงชาด (หงอี) แผ่นหลังของเขาเหยียดตรง สง่างามดั่งเทพสงคราม ใบหน้าคมคายยังคงความเย็นชาทว่าแฝงไว้ด้วยความภาคภูมิอย่างเปิดเผย

พิธีการที่จวนกู้ดำเนินไปอย่างเข้มงวดและเป็นระเบียบ จวนขุนนางกู้แม้จะไม่ใหญ่โตโอ่อ่าเท่าคฤหาสน์ของเสิ่นจือเวย แต่ก็เต็มไปด้วยกลิ่นอายของความเก่าแก่และมีเกียรติยศ แขกเหรื่อที่มาร่วมงานส่วนใหญ่เป็นขุนนางระดับสูงในราชสำนัก บัณฑิตจากสำนักฮั่นหลิน และผู้ตรวจการจากอวี้สื่อไถ ไม่มีใครกล้าส่งเสียงเอะอะโวยวาย ทุกคนต่างปฏิบัติตามขนบประเพณีด้วยความเคารพยำเกรงในตัวเจ้าบ่าว

เสิ่นจือเวยสังเกตเห็นสตรีวัยกลางคนในชุดผ้าไหมหรูหราที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ประธานฝั่งเจ้าบ่าว... 'ฮูหยินกู้' มารดาของกู้ถิงเหิง แม้นางจะยิ้มรับการคารวะตามพิธี แต่สายตาที่ทอดมองมายังเสิ่นจือเวยกลับเต็มไปด้วยความเย็นชาและตั้งแง่รังเกียจอย่างชัดเจน

การศึกในเรือนหลัง คงจะเริ่มต้นขึ้นในวันพรุ่งนี้... เสิ่นจือเวยคิดในใจอย่างใจเย็น นางผ่านร้อนผ่านหนาวมามากเกินกว่าจะหวั่นไหวกับสายตาของแม่สามี

เมื่อพิธีกราบไหว้ฟ้าดินและบรรพชนเสร็จสิ้น เสิ่นจือเวยก็ถูกนำตัวเข้ามายัง 'เนี่ยนฟาง' (ห้องนอนชั้นใน) ของเรือนหลัก

ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมห้องหอ แสงเทียนมงคลเล่มใหญ่สลักลายมังกรหงส์ส่องแสงสว่างไสว เปลวไฟเต้นระริกสะท้อนกับม่านเตียงสีแดงชาดที่ห้อยระย้าลงมาอย่างวิจิตร กลิ่นหอมของไม้จันทน์และกลิ่นสุรามงคลจางๆ อบอวลอยู่ในบรรยากาศ

เสิ่นจือเวยนั่งอยู่บนขอบเตียงหลังใหญ่ มือทั้งสองข้างประสานกันอยู่บนตัก ผ้าคลุมหน้าสีแดงยังคงบดบังสายตาของนางไว้ ทำให้นางมองเห็นเพียงพื้นพรมปักลวดลายดอกโบตั๋นเบื้องล่าง

เสียงฝีเท้าหนักแน่นและมั่นคงดังขึ้นจากด้านนอก ประตูห้องหอถูกเปิดออกและปิดลงอย่างแผ่วเบา ตามมาด้วยเสียงลงกลอนประตู

หัวใจของเสิ่นจือเวยกระตุกวูบไปชั่วขณะหนึ่ง แม้นางจะเตรียมใจมาเป็นอย่างดี แต่เมื่อถึงเวลาที่ต้องเผชิญหน้ากับบุรุษผู้นี้ตามลำพังในห้องหอ ความตึงเครียดก็แล่นริ้วขึ้นมาตามแนวสันหลัง

กลิ่นอายเย็นเยียบผสมผสานกับกลิ่นหมึกและกลิ่นสุราขาวลอยเข้ามาใกล้ กู้ถิงเหิงหยุดยืนอยู่ตรงหน้านาง ปลายรองเท้าตัดเย็บจากผ้าซาตินสีดำขลิบทองของเขาอยู่ห่างจากชายกระโปรงของนางเพียงไม่กี่คืบ

คันชั่งทองเหลืองมงคลถูกสอดเข้ามาใต้ผ้าคลุมหน้าอย่างช้าๆ

กู้ถิงเหิงออกแรงยกขึ้นเบาๆ ผ้าคลุมหน้าสีแดงผืนบางเลื่อนหลุดออก เผยให้เห็นใบหน้างดงามสะพรั่งของเสิ่นจือเวยที่ปรากฏสู่สายตาของเขาอย่างเต็มตา

แสงเทียนทาทับลงบนพวงแก้มเนียนและดวงตาดอกท้อที่สุกสกาว ริมฝีปากสีชาดของนางเม้มเข้าหากันเล็กน้อยด้วยความประหม่าที่พยายามซ่อนเร้น ความงดงามของนางในค่ำคืนนี้ เจิดจรัสเสียจนทำให้ลมหายใจของกู้ถิงเหิงสะดุดไปชั่วครู่ ดวงตาสีหมึกของเขาทอประกายลุ่มลึก ร้อนแรงขึ้นชั่วพริบตา ก่อนจะถูกสะกดไว้ใต้ความเยือกเย็นตามเดิม

เสิ่นจือเวยเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา กู้ถิงเหิงในชุดมงคลสีแดงชาดดูหล่อเหลาและดุดันยิ่งกว่ายามสวมชุดขุนนาง ร่างสูงใหญ่ของเขาบดบังแสงเทียนจนเกิดเงาทอดยาวลงมาคลุมร่างของนาง

"ดื่มสุรามงคลเถิด" น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและแหบพร่าเล็กน้อย

เขายื่นจอกสุราผูกด้ายแดงให้แก่นาง เสิ่นจือเวยรับมาถือไว้ แขนของทั้งสองสอดประสานกันตามประเพณี ระยะห่างที่ใกล้ชิดกันจนลมหายใจเป่ารดพวงแก้ม ทำให้เสิ่นจือเวยรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งดวงหน้า กลิ่นสุราขาวที่เข้มข้นผสมกับกลิ่นกายบุรุษเพศของเขาทำให้หัวใจของนางเต้นผิดจังหวะ

ทั้งคู่ยกจอกสุราขึ้นดื่มจนหมด กู้ถิงเหิงรับจอกเปล่ากลับไปวางบนโต๊ะข้างเตียง

เมื่อพิธีการสิ้นสุดลง เสิ่นจือเวยก็รวบรวมสติ นางขยับตัวถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อสร้างระยะห่าง และเป็นฝ่ายเปิดฉากสนทนาขึ้นก่อน เพื่อตอกย้ำข้อตกลงที่เคยทำไว้

"ใต้เท้ากู้... ตามสัญญาที่เราตกลงกันไว้ คืนนี้พิธีการเสร็จสิ้นแล้ว ข้าควรจะย้ายไปพักที่เรือนตะวันออก ส่วนท่านพักที่เรือนตะวันตก..."

"เจ้าไปไม่ได้"