บทที่ 9

"การแต่งงานของขุนนางขั้นสี่กับหญิงม่าย หากปล่อยเวลายืดเยื้อย่อมเป็นขี้ปากชาวเมืองและอาจมีขุนนางฝ่ายตรงข้ามนำไปถวายฎีกาโจมตี" เขาอธิบายอย่างรวดเร็ว "ยิ่งจัดการเร็วเท่าใด ยิ่งปลอดภัยต่อทรัพย์สินของเจ้าและตำแหน่งของข้า"

เขาไม่ได้ให้นางมีเวลาคิดทบทวน เขาหมุนตัวเดินออกจากห้องรับรองไปอย่างเด็ดขาด ทิ้งให้เสิ่นจือเวยยืนมองแผ่นหลังกว้างนั้นด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก นางได้เกราะกำบังมาแล้ว ทว่าเกราะกำบังชิ้นนี้ กลับดูทรงพลังและรัดกุมจนนางเริ่มรู้สึกหายใจไม่ออก

...

เมื่อกลับมาถึงศาลาว่าการอวี้สื่อไถ กู้ถิงเหิงเดินตรงไปยังห้องทำงานส่วนตัวของเขา เจิ้งอวี่ที่ยืนรออยู่หน้าประตูก้าวตามเข้ามาติดๆ

"นายท่านเรียบร้อยดีหรือไม่ขอรับ" เจิ้งอวี่ถาม

กู้ถิงเหิงไม่ได้ตอบคำถามนั้น เขายกมือขึ้นปลดเข็มขัดหยกออก วางลงบนโต๊ะด้วยท่วงท่าผ่อนคลายกว่าปกติ มุมปากที่เคยกดลึกเป็นเส้นตรงเสมอ บัดนี้กลับยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่แท้จริง... รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความพึงใจของผู้กำชัยชนะ

"เจิ้งอวี่"

"ขอรับนายท่าน"

"ไปที่ห้องเก็บของในจวน เปิดหีบไม้จันทน์แดงที่ข้าล็อกกุญแจไว้ตลอดหกปีนั้นออก" กู้ถิงเหิงออกคำสั่ง น้ำเสียงของเขาแม้จะพยายามทำให้ราบเรียบ แต่ก็ซ่อนความตื่นเต้นไว้ไม่มิด

เจิ้งอวี่เบิกตากว้าง หีบใบนั้นเป็นความลับที่สุดของนายท่าน ไม่มีผู้ใดเคยเห็นว่าข้างในมีสิ่งใด ทราบเพียงว่าทุกครั้งที่นายท่านได้รับเบี้ยหวัด หรือมีเงินพิเศษจากการประเมินผลงาน เขาจะนำไปซื้อสิ่งของมีค่าและเก็บสะสมไว้ในหีบใบนั้นเสมอ

"ในนั้นมีปิ่นหยกขาวแกะสลักลายดอกอวี้หลาน ผ้าไหมทอทองคำจากซูโจว และชุดเครื่องชาหยกหิมะ... จัดเตรียมของเหล่านั้นใส่กล่องไม้บุกำมะหยี่ให้เรียบร้อย"

กู้ถิงเหิงหมุนแหวนหยกบนนิ้วหัวแม่มือ ดวงตาสีหมึกทอประกายล้ำลึก

"ส่งแม่สื่อไปที่เรือนสกุลเสิ่นแต่เช้าตรู่พรุ่งนี้... บอกพวกเขาว่าขุนนางขั้นสี่กู้ถิงเหิง ส่งของหมั้นมาสู่ขอเถ้าแก่เนี้ยเสิ่นจือเวยแล้ว"

แสงแดดยามสายสาดส่องลงบนลานหินกว้างของจวนสกุลเสิ่น ทว่าความสนใจของเสิ่นจือเวยไม่ได้อยู่ที่ความอบอุ่นของฤดูใบไม้ผลิ สายตาของนางกำลังจับจ้องไปยังหีบไม้จันทน์แดงบุผ้ากำมะหยี่สีสดสามใบที่ถูกเปิดอ้าไว้ตรงหน้า

บ่าวไพร่ในเรือนต่างกลั้นหายใจ ไม่มีผู้ใดกล้าส่งเสียง แม้แต่เสิ่นจื่อรุ่ย น้องชายของนางที่เพิ่งเร่งรุดกลับมาจากตรวจบัญชีที่ร้านค้า ก็ยังยืนนิ่งขึงอยู่ด้านข้าง

ภายในหีบเหล่านั้นไม่ใช่เงินทองมหาศาลหรือโฉนดที่ดินนับพันหมู่ตามธรรมเนียมการสู่ขอของคหบดี ทว่าทุกชิ้นกลับประณีตและล้ำค่ายิ่งกว่าเงินทอง หีบใบแรกบรรจุผ้าไหมทอทองคำจากซูโจวเนื้อละเอียด ลวดลายมงคลส่องประกายระยับยามต้องแสง หีบใบที่สองคือชุดเครื่องชาหยกหิมะแกะสลักครบชุด เนื้อหยกโปร่งแสงไร้ตำหนิ และในหีบใบสุดท้าย บนแท่นวางกำมะหยี่สีดำสนิท มีปิ่นหยกขาวแกะสลักลายดอกอวี้หลานวางอยู่อย่างโดดเดี่ยว ทว่างดงามจับตา

เสิ่นจือเวยยื่นมือออกไป ปลายนิ้วของนางไล้ไปตามกลีบดอกอวี้หลานหยกอย่างแผ่วเบา ความเย็นเยียบของเนื้อหยกชั้นเลิศซึมซาบเข้าสู่ผิว นางเป็นแม่ค้าผ้าไหมและเครื่องประดับ ย่อมดูออกในทันทีว่าของขวัญเหล่านี้ไม่ใช่สิ่งที่เพิ่งวิ่งไปหาซื้อมาจากตลาดได้ภายในชั่วข้ามคืน

ปิ่นหยกชิ้นนี้... ช่างคล้ายคลึงกับแบบที่นางเคยวาดเล่นและสั่งให้ช่างทำเมื่อหลายปีก่อน ทว่าช่างในเวลานั้นฝีมือไม่ถึงขั้น นางจึงล้มเลิกความตั้งใจไป เหตุใดของหมั้นจากจวนขุนนางที่ขึ้นชื่อว่ายากจนข้นแค้นและหลังคารั่ว จึงเต็มไปด้วยของล้ำค่าที่ตรงกับรสนิยมของนางราวกับจับวางเช่นนี้

"พี่หญิง" เสิ่นจื่อรุ่ยขยับเข้ามาใกล้ กระซิบด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ "ของหมั้นเหล่านี้... แม่สื่อที่ใต้เท้ากู้ส่งมาแจ้งว่า เป็นทรัพย์สินส่วนตัวที่ใต้เท้ากู้เก็บหอมรอมริบจากเบี้ยหวัดและการประเมินผลงานตลอดหลายปี ข้าได้ยินมาว่าอวี้สื่อไถนั้นเคร่งครัดนัก ขุนนางไม่กล้ารับสินบน หากเขาใช้เงินเก็บทั้งหมดมาสู่ขอพี่หญิง เช่นนั้น..."

"เช่นนั้นก็แปลว่าเขาเป็นบุรุษที่รอบคอบและคำนวณทุกอย่างมาอย่างดีแล้ว" เสิ่นจือเวยตัดบท นางชักมือกลับจากปิ่นหยกขาว ข่มความสงสัยที่ก่อตัวขึ้นในใจให้สงบลง

นางอธิบายเหตุผลให้ตนเองและน้องชายฟัง "กู้ถิงเหิงเป็นขุนนางขั้นสี่ การแต่งงานกับหญิงม่ายตระกูลพ่อค้าเป็นเรื่องที่ขัดต่อสายตาสังคม หากเขาส่งเพียงเงินทองมาเป็นของหมั้น ขุนนางฝ่ายตรงข้ามย่อมใช้เป็นข้ออ้างโจมตีว่าเขาละโมบในทรัพย์สินของข้า แต่การส่งของล้ำค่าที่ดูสูงส่งและหาได้ยากยิ่งเช่นนี้ เป็นการประกาศต่อชาวเมืองเปี้ยนจิงว่า เขาให้เกียรติการแต่งงานครั้งนี้ และปิดปากพวกขุนนางเฒ่าที่เตรียมจะถวายฎีกาโจมตีเขา... สมกับเป็นพญายมแห่งอวี้สื่อไถ ทำการสิ่งใดไร้ช่องโหว่"

เสิ่นจื่อรุ่ยพยักหน้าเห็นด้วย "เรื่องนั้นก็จริงขอรับ ข่าวเรื่องใต้เท้ากู้ส่งแม่สื่อมาสู่ขอพี่หญิง แพร่สะพัดไปทั่วเมืองตั้งแต่เช้าตรู่ สายข่าวของเรารายงานว่า นายท่านผู้เฒ่าหลี่โกรธเกรี้ยวจนขว้างถ้วยชาแตกไปหลายใบ พวกเขาเตรียมจะส่งอันธพาลมาดักรอหน้าศาลาว่าการเมืองเพื่อร้องเรียนเรื่องพี่หญิงขนสินเดิมกลับ ทว่าพอได้ยินชื่อใต้เท้ากู้ พวกมันก็หัวหด ปิดประตูจวนสกุลหลี่เงียบกริบ ไม่มีผู้ใดกล้าโผล่หัวออกมาแม้แต่คนเดียวเลยขอรับ"

มุมปากของเสิ่นจือเวยยกขึ้นเล็กน้อย นี่คือผลลัพธ์ที่นางต้องการ เกราะกำบังชิ้นนี้ใช้งานได้ดีเยี่ยมและคุ้มค่ากับกำไรห้าส่วนของร้านผ้าไหมทุกประการ