บทที่ 7

กู้ถิงเหิงนั่งมองทุกลำดับขั้นตอนอย่างเงียบงัน สายตาของเขามิได้มองที่ถ้วยชา แต่มองที่ปลายนิ้วอันประณีตของนาง มองดูข้อมือขาวบางที่ขยับไหว และมองดูเส้นผมปอยเล็กที่ตกลงมาเคลียข้างแก้มเนียน ความสงบเยือกเย็นของนางในสถานการณ์เช่นนี้ คือสิ่งที่ทำให้เขาไม่อาจละสายตาไปได้

"ชาได้แล้วเจ้าค่ะ ใต้เท้ากู้" เสิ่นจือเวยประคองถ้วยชาด้วยสองมือ ส่งให้แก่เขาอย่างนอบน้อม

กู้ถิงเหิงรับถ้วยชามา ปลายนิ้วของเขาสัมผัสโดนปลายนิ้วของนางโดยไม่ได้ตั้งใจ เสิ่นจือเวยสะดุ้งเล็กน้อยจากกระแสความร้อนที่แล่นผ่านผิวเนื้อ ทว่ากู้ถิงเหิงกลับกระชับถ้วยชาไว้มั่น ยกขึ้นจิบช้าๆ กลิ่นหอมสดชื่นและรสชาติหวานลุ่มลึกของชาชั้นดีแผ่ซ่านไปทั่วช่องคอ

"ชาดี" เขาเอ่ยชมสั้นๆ ก่อนจะวางถ้วยชาลง "เข้าเรื่องของเจ้าเถิด"

เสิ่นจือเวยสูดลมหายใจเข้า นางหยิบม้วนกระดาษที่เตรียมไว้ออกมาจากแขนเสื้อ แล้วคลี่ออกวางบนโต๊ะระหว่างคนทั้งสอง มันคือร่างสัญญาข้อตกลงที่นางเขียนขึ้นด้วยลายมืออันอ่อนช้อยแต่หนักแน่น

"นี่คือข้อตกลงที่ข้าต้องการระบุไว้ก่อนการแต่งงานเจ้าค่ะ" เสิ่นจือเวยเริ่มอธิบาย ชี้ไปยังข้อความทีละบรรทัด "ข้อแรก ทรัพย์สินและสินเดิมทั้งหมดของข้า ทั้งร้านค้า โรงย้อม ที่ดิน และเงินสด จะต้องถูกแยกขาดจากทรัพย์สินของจวนกู้อย่างสมบูรณ์ ข้าจะเป็นผู้มีอำนาจสิทธิ์ขาดในการบริหารจัดการเพียงผู้เดียว คนของจวนกู้ห้ามก้าวก่าย"

กู้ถิงเหิงกวาดสายตามองกระดาษ "ข้อต่อไป"

"ข้อสอง ข้าจะมอบเงินปันผลจากร้านผ้าไหมให้แก่กองกลางของจวนกู้ทุกเดือน เดือนละห้าร้อยตำลึงเงิน เพื่อเป็นค่าใช้จ่ายในการดูแลจวนและบริวาร และหากจวนกู้มีเหตุจำเป็นต้องใช้เงินก้อนใหญ่ ข้าพร้อมจะสนับสนุนตามความเหมาะสม"

"เจ้าช่างใจกว้าง" กู้ถิงเหิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ไม่อาจเดาอารมณ์ได้

"ข้อสาม..." เสิ่นจือเวยสบตาเขาตรงๆ แววตาของนางจริงจังขึ้น "การแต่งงานครั้งนี้ เป็นไปเพื่อผลประโยชน์ร่วมกัน เราจะแยกเรือนพักอาศัย ข้าจะอยู่ที่เรือนตะวันออก ส่วนท่านอยู่ที่เรือนตะวันตก ท่านจะไม่มีสิทธิ์บังคับขืนใจข้าในเรื่องฉันสามีภรรยา จนกว่า... ข้าจะยินยอมด้วยความเต็มใจ"

นางเตรียมใจรอรับความโกรธเกรี้ยวจากเขา บุรุษผู้มีอำนาจล้นฟ้า ย่อมไม่มีใครยอมรับข้อตกลงที่ลิดรอนสิทธิ์ในฐานะสามีเช่นนี้ได้อย่างง่ายดาย โดยเฉพาะกับสตรีม่าย

ทว่า กู้ถิงเหิงกลับมีสีหน้าราบเรียบอย่างน่าประหลาด เขาหยิบพู่กันที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา จุ่มหมึก แล้วลงนามชื่อของตนเองลงบนท้ายกระดาษสัญญาทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่ชั่วขณะจิตเดียว!

การกระทำที่รวดเร็วและง่ายดายจนเกินไป ทำให้เสิ่นจือเวยถึงกับชะงักไป ดวงตาดอกท้อเบิกกว้างด้วยความระแวง

"ใต้เท้ากู้... ท่านไม่คัดค้านสิ่งใดเลยหรือเจ้าค่ะ?"

กู้ถิงเหิงวางพู่กันลง ทอดสายตามองนางอย่างลึกซึ้ง ความนิ่งขรึมของเขาทำให้นางรู้สึกประหนึ่งตนเองกำลังยืนอยู่ริมหน้าผา

"เงินทองของเจ้า ข้าไม่เคยคิดจะแตะต้องตั้งแต่แรก" น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและหนักแน่น "ส่วนเรื่องเรือนพัก... เปิ่นกวนเป็นขุนนางตรวจการ ย่อมรักษากฎหมายและรักษาสัจจะ ข้ามิใช่บุรุษถ่อยที่จะไปบังคับขืนใจสตรี ข้อเรียกร้องของเจ้า ข้ายอมรับได้ทั้งหมด"

เสิ่นจือเวยขมวดคิ้วเล็กน้อย ความง่ายดายนี้ทำให้สัญชาตญาณพ่อค้าของนางร้องเตือน "แล้วท่านเล่าเจ้าค่ะ? ท่านไม่ต้องการสิ่งใดตอบแทนเพิ่มเติมจากเงินห้าร้อยตำลึงเลยหรือ?"

กู้ถิงเหิงโน้มตัวไปข้างหน้า วางแขนทั้งสองข้างลงบนโต๊ะ ดวงตาคมปลาบดุจเหยี่ยวจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของนาง บรรยากาศรอบตัวพลันบีบแคบลงจนน่าอึดอัด

"ข้ามีเงื่อนไขเพียงข้อเดียว" เขาเอ่ยช้าๆ ชัดถ้อยชัดคำ "เมื่อแต่งเข้าจวนกู้แล้ว เจ้าคือ 'ภรรยาเอก' ของข้าต่อหน้าฟ้าดินและผู้คนทั้งปวง เจ้าต้องสวมบทบาทฮูหยินกู้อย่างสมบูรณ์แบบ ห้ามทำสิ่งใดให้ตระกูลกู้ต้องเสื่อมเสียเกียรติ และที่สำคัญที่สุด..."

เขาเว้นจังหวะ สายตาเลื่อนลงมาจับจ้องที่ริมฝีปากอิ่มของนางชั่วครู่ ก่อนจะสบตากับนางอีกครั้ง

"...ห้ามเจ้าให้ความหวัง หรือมีความสัมพันธ์อันใดกับบุรุษอื่นเป็นอันขาด แม้แต่สายตาก็ห้ามมองชายอื่นเกินจำเป็น หากเจ้ากล้าทำให้ข้าเสียหน้า หรือคิดจะทรยศต่อสัญญาของเรา... เปิ่นกวนจะทำให้เจ้ารู้ว่า โทษทัณฑ์ของสำนักตรวจการ มิได้มีไว้ใช้กับขุนนางกังฉินเท่านั้น"

คำเตือนนั้นเยือกเย็นจนทำให้ขนอ่อนตามร่างกายของเสิ่นจือเวยลุกชัน ทว่าขณะเดียวกัน มันกลับแฝงไว้ด้วยความรู้สึกหวงแหนอย่างประหลาดที่ทำให้นางใจสั่น

"ข้าตกลงเจ้าค่ะ" เสิ่นจือเวยเชิดหน้าขึ้น ตอบรับเงื่อนไขนั้นอย่างไม่หวั่นเกรง "ตราบใดที่ท่านยังเป็นเกราะคุ้มกันให้ข้า ข้าก็จะทำหน้าที่ฮูหยินกู้ให้ดีที่สุด จะไม่ทำให้ท่านต้องด่างพร้อยแม้แต่น้อย"

"ดี"

กู้ถิงเหิงลุกขึ้นยืน ดึงชายเสื้อคลุมให้เข้าที่ เขาปรายตามองนางเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องรโหฐานไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายไม้สนที่ยังคงลอยวนเวียนอยู่ในอากาศ

เสิ่นจือเวยมองดูกระดาษสัญญาที่มีลายมือชื่อของเขากำกับอยู่ นางควรจะรู้สึกโล่งใจที่แผนการสำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี ทว่าลึกๆ ในใจ กลับมีความรู้สึกหวาดหวั่นบางอย่างก่อตัวขึ้น ชายผู้นี้... ยอมรับเงื่อนไขของนางง่ายเกินไป ราวกับว่าเป้าหมายที่แท้จริงของเขา มิใช่เงินทอง มิใช่อำนาจ... แต่เป็นสิ่งอื่นที่นางยังมองไม่เห็น

เช้าวันรุ่งขึ้น ความสงสัยของเสิ่นจือเวยก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเป็นเท่าทวีคูณ