บทที่ 7

ม่านหน้าต่างรถม้าถูกเลิกขึ้น กู้ถิงเหิงก้าวลงมายืนบนพื้นถนนหิน

เขาสวมชุดขุนนางสีแดงเข้มประจำตำแหน่งอวี้สื่อขั้นสี่ รูปร่างสูงใหญ่ตระหง่านราวกับกำแพงเมือง ใบหน้าหล่อเหลาคมคายทว่าราบเรียบไร้อารมณ์ ราวกับรูปสลักหยกเย็นที่ไร้ชีวิต กลิ่นอายกดดันมหาศาลแผ่กระจายออกมาจากตัวเขาจนผู้คนรอบด้านแทบหยุดหายใจ

อันธพาลที่กำลังจะฟาดพลองไม้ชะงักค้าง พวกมันอาจไม่รู้จักหน้ากู้ถิงเหิง แต่ชุดขุนนางสีแดงเข้มและสายรัดเอวหยกนั้น บ่งบอกชัดเจนว่าเป็นขุนนางระดับสูงแห่งราชสำนัก

"ที่นี่คือถนนการค้าของเปี้ยนจิง ภายใต้เบื้องพระยุคลบาท" น้ำเสียงของกู้ถิงเหิงทุ้มต่ำ ราบเรียบ ทว่าดังกังวานไปทั่วบริเวณ "พวกเจ้าถืออาวุธก่อความวุ่นวาย ทำลายทรัพย์สินผู้อื่น เป็นกบฏต่อกฎหมายต้าซ่งหรืออย่างไร"

หัวหน้าอันธพาลกลืนน้ำลายเหนียวลงคอ พยายามรวบรวมความกล้า "ตะ... ใต้เท้า นี่เป็นเรื่องภายในของสกุลหลี่กับสกุลเสิ่น หญิงม่ายผู้นี้ขโมย..."

"เปิ่นกวนไม่ได้ถามว่าพวกเจ้าเป็นสุนัขรับใช้ผู้ใด" กู้ถิงเหิงขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบลงอีกระดับ ดวงตาสีหมึกของเขาปรายมองพับผ้าไหมที่เปื้อนฝุ่นบนพื้น "เจิ้งอวี่"

"ขอรับนายท่าน!" เจิ้งอวี่ยืนตัวตรง เขาไม่ได้ชักดาบ แต่ล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ ชูป้ายหยกสลักอักษร 'อวี้สื่อ' สีขาวกระจ่างขึ้นสูง "ใต้เท้ากู้แห่งสำนักตรวจการ มีอำนาจตรวจสอบและจับกุมผู้กระทำผิดกฎหมายได้ทันทีโดยไม่ต้องผ่านศาลว่าการเมือง ผู้ใดกล้าขัดขืน โทษคือโบยห้าสิบไม้ เนรเทศสามพันลี้!"

คำว่า 'ใต้เท้ากู้แห่งสำนักตรวจการ' และ 'พญายม' ทำให้อันธพาลเหล่านั้นหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ พวกมันเคยได้ยินกิตติศัพท์ของขุนนางผู้นี้มาบ้าง ขุนนางที่แม้แต่เสนาบดียังต้องเกรงใจ นับประสาอะไรกับชาวบ้านรับจ้างตีหัวคนเช่นพวกมัน

เสียงพลองไม้ร่วงหล่นกระแทกพื้นดังเคร้ง อันธพาลกว่าสิบคนไม่รอให้เจิ้งอวี่อ่านกฎหมายจบ พวกมันรีบหันหลังวิ่งหนีเตลิดเปิดเปิง ชนกันเองจนล้มลุกคลุกคลาน หายวับไปจากหน้าร้านภายในเวลาไม่ถึงอึดใจ

ชาวเมืองที่มุงดูอยู่ต่างเงียบกริบ ไม่มีผู้ใดกล้าส่งเสียงซุบซิบอีกต่อไป พวกเขาต่างก้มหน้ามองพื้น ไม่กล้าสบตากับบุรุษในชุดสีแดงเข้ม

กู้ถิงเหิงไม่ได้ปรายตามองพวกสุนัขจรจัดที่วิ่งหนีไป เขาก้าวเท้าเดินฝ่าฝูงชน ตรงเข้าไปในร้านผ้าไหมอวี้หลาน

เสิ่นจือเวยยืนรออยู่ด้านหลังโต๊ะบัญชี นางไม่ได้แสดงอาการดีใจจนออกนอกหน้า ทว่าประกายความพึงพอใจลึกๆ วาบผ่านดวงตาของนาง การตัดสินใจของนางเมื่อวานถูกต้อง บุรุษผู้นี้มีอำนาจมากพอจะหุบปากสกุลหลี่ได้โดยไม่ต้องออกแรงแม้แต่น้อย

"ใต้เท้ากู้ ช่างบังเอิญยิ่งนักที่ท่านมาตรวจตราย่านการค้าในวันนี้" เสิ่นจือเวยเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ รักษามารยาทต่อหน้าบ่าวไพร่และผู้คนภายนอก นางเดินออกมาจากหลังโต๊ะบัญชี ประสานมือยอบกายคารวะอย่างงดงาม

กู้ถิงเหิงมองกิริยาสง่างามนั้น สายตาของเขากวาดมองตั้งแต่ปิ่นหยกขาวจรดปลายกระโปรงสีเขียวอ่อนของนาง เขาประเมินความนิ่งสงบของนางในใจ สตรีผู้นี้ช่างแข็งแกร่ง ไม่มีความตื่นตระหนก หรือแสร้งทำเป็นอ่อนแอเรียกร้องความสงสาร นางมองเขาเป็นเพียง 'เครื่องมือ' ชิ้นหนึ่งที่ทำงานได้ตามเป้าหมาย

"เปิ่นกวนไม่ได้มาตรวจตราย่านการค้า" เขาตอบเสียงเรียบ "เปิ่นกวนมาหารือเรื่องสำคัญตามที่ฮูหยินได้กล่าวไว้เมื่อวาน"

คำพูดนั้นทำให้บ่าวไพร่ในร้านต่างลอบมองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ ขุนนางขั้นสี่มีธุระอันใดกับเถ้าแก่เนี้ยร้านผ้าไหมที่เพิ่งเป็นม่าย

เสิ่นจือเวยไม่สะทกสะท้าน นางผายมือเชิญเขาไปด้านหลังร้าน "เช่นนั้นเชิญใต้เท้าที่ห้องรับรองส่วนตัวด้านในเถิดเจ้าค่ะ"

ห้องรับรองด้านหลังร้านถูกตกแต่งอย่างประณีตและหรูหรากว่าจวนสกุลกู้หลายเท่านัก โต๊ะและเก้าอี้ทำจากไม้หวงฮวาหลีสลักลวดลายดอกเหมย ฉากกั้นห้องทำจากผ้าไหมทอสองหน้าลวดลายทิวทัศน์เจียงหนาน บนโต๊ะมีกระถางกำยานทองเหลืองจุดเครื่องหอมกลิ่นดอกมู่หลานลอยอวล

กู้ถิงเหิงนั่งลงบนเก้าอี้ตำแหน่งประธาน เสิ่นจือเวยนั่งฝั่งตรงข้าม นางสั่งให้เซี่ยจูนำชาที่ดีที่สุดของร้านมาต้อนรับ ก่อนจะโบกมือไล่บ่าวไพร่ทุกคนออกไป ปิดประตูห้องรับรองจนสนิท

เมื่อเหลือเพียงสองคน บรรยากาศภายในห้องก็เปลี่ยนไป ความเป็นทางการลดลง ทว่าถูกแทนที่ด้วยความตึงเครียดของการเจรจาผลประโยชน์

เสิ่นจือเวยรินชาลงในถ้วยเคลือบสีศิลาดล ส่งให้เขาด้วยท่วงท่าสง่างาม "ชาอู่หลงต้าหงเผาเจ้าค่ะ หวังว่าใต้เท้าจะถูกปาก... และขอบคุณสำหรับการออกหน้าช่วยไล่สุนัขจรจัดเมื่อครู่"

กู้ถิงเหิงรับถ้วยชามาถือไว้ ความร้อนจากน้ำชาแผ่ซ่านผ่านผิวกระเบื้อง ทว่าปลายนิ้วของเขากลับจดจ่ออยู่ที่ความอบอุ่นบางเบาจากมือของนางที่บังเอิญสัมผัสกันเพียงเสี้ยววินาที เขาดึงมือกลับอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่ให้นางสังเกตเห็นความผิดปกติ

"เรื่องเล็กน้อย" เขาจิบชาเพียงจิบเดียว "ตระกูลหลี่ไร้ปัญญา ทำได้เพียงใช้วิธีสกปรกข่มขู่ชาวบ้าน แต่พวกมันไม่มีวันกล้าท้าทายอวี้สื่อไถ"

"ข้าทราบดีเจ้าค่ะ" เสิ่นจือเวยหยิบม้วนกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ คลี่ออกและเลื่อนไปตรงหน้าเขา "นี่คือข้อตกลงที่ข้าร่างขึ้นเมื่อคืน ใต้เท้าลองพิจารณาดู หากเห็นสมควร เราก็สามารถดำเนินการขั้นต่อไปได้"

กู้ถิงเหิงหลุบตามองข้อความบนกระดาษ มันคือสัญญาร่วมทุนทางการค้า มากกว่าจะเป็นสัญญาแต่งงาน

ลายมือของนางงดงาม ทรงพลัง และเด็ดขาดเฉกเช่นนิสัยของนาง เนื้อหาในสัญญาเขียนไว้ชัดเจนว่า