บทที่ 8

ลายมือของนางงดงาม ทรงพลัง และเด็ดขาดเฉกเช่นนิสัยของนาง เนื้อหาในสัญญาเขียนไว้ชัดเจนว่า

หนึ่ง ทรัพย์สินและสินเดิมทั้งหมดของสกุลเสิ่น ยังคงเป็นสิทธิ์ขาดของเสิ่นจือเวยแต่เพียงผู้เดียว กู้ถิงเหิงไม่มีสิทธิ์ก้าวก่ายการบริหารจัดการร้านผ้าไหม โรงย้อม หรือที่ดิน สอง เสิ่นจือเวยจะแบ่งกำไรสุทธิจากร้านผ้าไหมทั้งสามแห่งในเปี้ยนจิง จำนวนห้าส่วน (ครึ่งหนึ่ง) ให้แก่จวนสกุลกู้ทุกเดือน เพื่อใช้เป็นค่าบำรุงจวนและจ่ายเบี้ยหวัดบ่าวไพร่ สาม เมื่อแต่งเข้าจวนกู้ เสิ่นจือเวยจะพำนักอยู่ที่ 'เรือนตะวันออก' ส่วนกู้ถิงเหิงพำนักที่ 'เรือนตะวันตก' ต่างฝ่ายต่างมีพื้นที่ส่วนตัว ไม่ก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวของกันและกัน สี่ หากวันใดวันหนึ่ง กู้ถิงเหิงต้องการรับอนุภรรยา หรือต้องการทายาทสืบสกุล เสิ่นจือเวยจะยอมมอบหนังสือหย่าขาดให้โดยไม่เรียกร้องสิ่งใดเพิ่มเติม และจะนำสินเดิมทั้งหมดกลับคืน

กู้ถิงเหิงอ่านข้อตกลงเหล่านั้นอย่างรวดเร็ว ดวงตาของเขานิ่งสนิท ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ เขารู้อยู่แล้วว่านางต้องขีดเส้นแบ่งอาณาเขตอย่างชัดเจน นางเพิ่งหนีจากกรงขัง ย่อมไม่ยอมเดินเข้าสู่กรงขังใบใหม่โดยไม่เตรียมทางหนีทีไล่

แต่สตรีที่นั่งอยู่ตรงหน้าเขา ไม่รู้เลยว่าบุรุษที่นางกำลังเจรจาด้วย เป็นนักล่าที่เชี่ยวชาญการกางตาข่ายฟ้าดินมากเพียงใด

"ตกลง"

กู้ถิงเหิงเอ่ยขึ้นสั้นๆ พลางหยิบพู่กันที่วางอยู่ข้างกระดาษ จุ่มน้ำหมึกและตวัดลายเซ็นของตนลงไปบนสัญญาอย่างรวดเร็ว โดยไม่หยุดคิดพิจารณาหรือต่อรองแม้แต่คำเดียว

เสิ่นจือเวยชะงักไปเล็กน้อย คิ้วเรียวพาดเฉียงของนางขมวดเข้าหากัน นางเตรียมคำพูดมาหว่านล้อมมากมาย เตรียมพร้อมรับมือกับการต่อรองเรื่องส่วนแบ่งกำไร หรือเรื่องที่อยู่อาศัย แต่นางไม่คาดคิดว่าเขาจะตอบรับอย่างง่ายดายเช่นนี้

"ใต้เท้าไม่อ่านทบทวนดูอีกสักรอบหรือเจ้าคะ" นางถามด้วยความหวาดระแวง "ท่านยอมรับเงื่อนไขการแยกเรือนและไม่ยุ่งเกี่ยวกับชีวิตส่วนตัวของข้าได้จริงหรือ ท่านเป็นถึงขุนนางขั้นสี่ การแต่งภรรยาที่แยกห้องนอนตั้งแต่คืนแรก อาจทำให้ท่านถูกมารดาต่อว่าได้"

กู้ถิงเหิงวางพู่กันลง เขาประสานมือวางไว้บนตัก มองลึกเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยความระแวดระวังของนาง

"จวนสกุลกู้หลังคารั่วมาสามปีแล้ว เสิ่นจือเวย" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่จงใจให้ดูแห้งแล้งและเป็นเหตุเป็นผลที่สุด "เงินเบี้ยหวัดขุนนางของข้า แทบไม่พอจ่ายค่าหมอให้มารดาที่เจ็บป่วยออดแอด ข้าต้องการเงินทุนของเจ้าเพื่อพยุงตระกูล และข้าก็ยุ่งกับราชการที่อวี้สื่อไถเกินกว่าจะมานั่งใส่ใจเรื่องรักใคร่ฉันท์ชายหญิง การแยกเรือนอยู่ย่อมเป็นผลดีต่อความสงบสุขของข้าเช่นกัน"

เหตุผลนั้นฟังดูสมบูรณ์แบบ มันสอดคล้องกับภาพลักษณ์ของขุนนางผู้ซื่อตรงแต่ยากจน และตอบสนองต่อความต้องการของนางที่มองโลกในแง่ของผลประโยชน์

เสิ่นจือเวยผ่อนลมหายใจออกมาช้าๆ กำแพงความระแวงในใจนางลดลงไปส่วนหนึ่ง "หากใต้เท้าเข้าใจแจ่มแจ้ง ข้าก็สบายใจเจ้าค่ะ"

นางเอื้อมมือจะไปเก็บสัญญา ทว่ากู้ถิงเหิงกลับวางมือทับลงบนกระดาษแผ่นนั้น

ปลายนิ้วของเขาเฉียดผ่านหลังมือของนางอีกครั้ง คราวนี้เขาสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบจากผิวของนาง เสิ่นจือเวยชะงัก แต่ไม่ได้ดึงมือกลับ นางช้อนสายตามองเขาเป็นเชิงตั้งคำถาม

บรรยากาศในห้องรับรองที่เคยผ่อนคลาย กลับมาตึงเครียดขึ้นอีกครั้ง กลิ่นสนเย็นเยียบจากตัวเขาแผ่ขยายเข้าครอบงำพื้นที่

"เปิ่นกวนยอมรับเงื่อนไขของเจ้าทุกข้อ" กู้ถิงเหิงโน้มตัวเข้าไปใกล้นางเล็กน้อย น้ำเสียงของเขาพร่าต่ำลงและทรงอำนาจ "ทว่าการเจรจาการค้า ย่อมต้องมีความเท่าเทียม ข้ามีเงื่อนไขเพียงข้อเดียวที่เจ้าต้องปฏิบัติตาม"

"เงื่อนไขอันใดเจ้าคะ" เสิ่นจือเวยถาม เสียงของนางยังคงราบเรียบ แต่นิ้วมือที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อบีบเข้าหากัน

"แต่งเข้าจวนกู้แล้ว เจ้าคือภรรยาข้าต่อหน้าผู้อื่น" ดวงตาสีหมึกของเขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของนาง ราวกับจะพันธนาการนางไว้ด้วยสายตา "เมื่ออยู่นอกเรือนส่วนตัว เจ้าต้องทำหน้าที่ฮูหยินของอวี้สื่ออย่างสมบูรณ์แบบ ห้ามทำสิ่งใดให้ตระกูลกู้เสียเกียรติ ห้ามใกล้ชิดบุรุษอื่นจนเกิดข้อครหา... เจ้าเป็นคนของตระกูลกู้แล้ว"

คำว่า 'เป็นคนของตระกูลกู้แล้ว' สะท้อนก้องในความรู้สึกของเสิ่นจือเวย นางรู้สึกถึงความหนักอึ้งบางอย่างในน้ำเสียงของเขา มันไม่ใช่แค่การรักษาสถานภาพทางสังคม แต่แฝงไปด้วยความหวงแหนและสิทธิ์ขาดที่นางไม่อาจปฏิเสธได้

ทว่าเมื่อประเมินจากมุมมองของขุนนางผู้รักหน้าตายิ่งชีพ เงื่อนไขนี้ย่อมสมเหตุสมผลที่สุด นางพยักหน้าช้าๆ "ใต้เท้าโปรดวางใจ ข้าเป็นแม่ค้าที่รักษาเครดิต เมื่อรับป้ายชื่อสกุลกู้มาแขวนไว้ ข้าย่อมรักษาชื่อเสียงของท่านยิ่งกว่าชีวิตตนเอง"

กู้ถิงเหิงมองริมฝีปากที่เอ่ยคำมั่นสัญญานั้น เขายอมถอนมือออกจากกระดาษ ปล่อยให้นางเก็บสัญญาไป

ทุกอย่างเป็นไปตามแผน นกน้อยยอมสวมปลอกคอทองคำด้วยความสมัครใจ โดยคิดว่ามันคือเครื่องประดับ

"ในเมื่อตกลงกันได้แล้ว เปิ่นกวนก็ขอตัวไปจัดการราชการต่อ" กู้ถิงเหิงลุกขึ้นยืน จัดแจงแขนเสื้อให้เรียบร้อย "ส่วนเรื่องตระกูลหลี่ เจ้าไม่ต้องกังวล พวกมันจะไม่กล้ามาเหยียบถนนเส้นนี้อีก"

เสิ่นจือเวยลุกขึ้นยืนส่งเขา "ขอบพระคุณใต้เท้าเจ้าค่ะ ข้าจะรอฟังข่าวเรื่องการหาฤกษ์ยาม..."

"ไม่ต้องหา" กู้ถิงเหิงเอ่ยขัดขึ้นเรียบๆ

เสิ่นจือเวยเลิกคิ้ว "หมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ"

"การแต่งงานของขุนนางขั้นสี่กับหญิงม่าย หากปล่อยเวลายืดเยื้อย่อมเป็นขี้ปากชาวเมืองและอาจมีขุนนางฝ่ายตรงข้ามนำไปถวายฎีกาโจมตี"