บทที่ 8

เช้าวันรุ่งขึ้น ความสงสัยของเสิ่นจือเวยก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเป็นเท่าทวีคูณ

เสียงประทัดและเสียงกลองมงคลดังกึกก้องไปทั่วถนนหน้าเรือนสกุลเสิ่น ขบวนแม่สื่อและคนหาบของหมั้นในชุดสีแดงสดทอดยาวตั้งแต่หัวถนนไปจนสุดมุมถนน ดึงดูดให้ชาวบ้านในเมืองเปี้ยนจิงออกมายืนมุงดูกันแน่นขนัด

เสิ่นจื่อรุ่ย น้องชายวัยยี่สิบปีของเสิ่นจือเวย วิ่งหน้าตื่นเข้ามาในห้องโถงเรือนเสิ่น

"ท่านพี่! ท่านพี่ขอรับ!" จื่อรุ่ยร้องเรียกด้วยความตื่นเต้นระคนสับสน "จวนขุนนางกู้... ใต้เท้ากู้ส่งขบวนของหมั้นมาขอรับ! ขบวนยาวถึงยี่สิบสี่หาบ มีทั้งผ้าไหมชั้นดี หยกโบราณ และทองคำแท่ง!"

เสิ่นจือเวยที่กำลังตรวจสมุดบัญชีอยู่ถึงกับชะงัก นางรีบลุกขึ้นเดินออกไปดูที่ลานหน้าเรือน

ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าทำให้นางต้องตกตะลึง ของหมั้นยี่สิบสี่หาบถูกจัดวางไว้อย่างประณีตบรรจง ทุกหีบผูกด้วยผ้าแพรสีแดงมงคล ทว่าสิ่งที่สะดุดสายตาของนางมากที่สุด กลับเป็นหีบผ้าไหมและเครื่องประดับที่เปิดอ้าอยู่

ในหีบใบหนึ่ง มีม้วนผ้าไหม 'จินหลิง' สีเขียวมรกตและสีครามเข้ม ซึ่งเป็นผ้าไหมชนิดพิเศษที่หาได้ยากยิ่งในเมืองเปี้ยนจิง และมีลวดลายดอกอิงฮวาปักด้วยดิ้นทองคำ... นั่นคือลวดลายและเนื้อผ้าที่นางเคยชื่นชอบเป็นที่สุดเมื่อหลายปีก่อน!

นอกจากนี้ ยังมีปิ่นปักผมทองคำฝังไข่มุกราตรีรูปหยดน้ำ ที่ประณีตงดงามราวกับสั่งทำขึ้นมาเป็นพิเศษเพื่อให้นางสวมใส่คู่กับใบหน้ารูปไข่ของนางโดยเฉพาะ

แม่สื่อเฒ่าผู้มีชื่อเสียงที่สุดในเปี้ยนจิงเดินยิ้มแย้มเข้ามาหา ย่อกายคารวะเสิ่นจือเวยด้วยความนอบน้อมอย่างที่ไม่เคยปฏิบัติต่อหญิงม่ายคนใดมาก่อน

"ยินดีด้วยเจ้าค่ะแม่นางเสิ่น ใต้เท้ากู้กำชับด้วยตนเองเลยนะเจ้าคะ ว่าของหมั้นทุกชิ้นต้องคัดสรรสิ่งที่ดีที่สุด ประณีตที่สุด และต้องตรงตามรสนิยมของแม่นางเสิ่นทุกประการ ใต้เท้ายังบอกอีกว่า วันมงคลสมรสถูกกำหนดไว้ในอีกเจ็ดวันข้างหน้า ขอให้แม่นางเตรียมตัวให้พร้อมเจ้าค่ะ"

เสิ่นจือเวยยืนนิ่ง ปลายนิ้วของนางแตะลงบนผ้าไหมผืนงามนั้นอย่างเผลอไผล ความเย็นและนุ่มลื่นของเนื้อผ้าทำให้หัวใจของนางเต้นระรัว

นี่มันมิใช่การเตรียมการอย่างกะทันหัน...

ของหมั้นที่ประณีตถึงเพียงนี้ ลวดลายผ้าไหมที่ตรงตามความชอบของนางในอดีตอย่างแม่นยำ และเครื่องประดับที่ขนาดพอเหมาะพอดีกับเรือนร่างของนาง... สิ่งเหล่านี้มิอาจหามาได้ภายในเวลาเพียงชั่วข้ามคืนอย่างแน่นอน!

นางเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าเหนือเมืองเปี้ยนจิง แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงมาทว่ากลับทำให้รู้สึกหนาวสะท้านขึ้นมาในอก

กู้ถิงเหิง... ชายผู้นั้นเป็นใครกันแน่? และเขา... แอบมองนางมานานเพียงใดแล้ว?

ข่าวการแต่งงานระหว่างกู้ถิงเหิง ขุนนางขั้นสี่แห่งสำนักตรวจการ กับเสิ่นจือเวย หญิงม่ายแห่งตระกูลพ่อค้าเสิ่น ระเบิดขึ้นประดุจสายฟ้าฟาดลงกลางเมืองหลวงเปี้ยนจิง

เพียงชั่วเวลาไม่กี่วัน ตามโรงน้ำชา โรงเตี๊ยม และสะพานเปี้ยนเหอ ไม่มีผู้ใดไม่พูดถึงเรื่องนี้ ในยุคราชวงศ์ซ่งเหนือ แม้กฎหมายบ้านเมืองจะอนุญาตให้สตรีม่ายสามารถแต่งงานใหม่ได้อย่างถูกต้อง และมีสิทธิ์นำสินเดิมติดตัวไปได้ แต่ในทางค่านิยมของชนชั้นขุนนางและบัณฑิตที่ยึดถือลัทธิขงจื๊อ การที่ขุนนางหนุ่มอนาคตไกล ผู้มีชาติกำเนิดสูงส่งและเป็นที่หมายปองของตระกูลใหญ่ทั่วทั้งเมืองหลวง จะยอมลดตัวลงมาแต่งงานกับหญิงม่ายที่เป็นเพียงบุตรสาวพ่อค้า ย่อมเป็นเรื่องที่ฉีกขนบธรรมเนียมจนแทบแหลกละเอียด

มีเสียงซุบซิบนินทาหนาหู บ้างก็ว่าใต้เท้ากู้ลุ่มหลงในความงามของนางจนหน้ามืดตามัว บ้างก็ว่าตระกูลกู้กำลังถังแตกจึงต้องยอมก้มหัวรับเงินทองของพ่อค้าเพื่อพยุงฐานะ และบ้างก็ว่าเสิ่นจือเวยใช้เล่ห์มารยาในการล่อลวงพญายมแห่งอวี้สื่อไถ

ทว่า ไม่ว่าเสียงวิพากษ์วิจารณ์จะดังกึกก้องเพียงใด เมื่อวันมงคลมาถึง ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยคำครหาออกมาต่อหน้าแม้แต่คำเดียว

ห้องนอนของเสิ่นจือเวยในเรือนตระกูลเสิ่นอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของกำยานกุหลาบและแป้งผัดหน้า ชุนเถาและช่างแต่งหน้าเจ้าสาวกำลังช่วยกันสวมชุดมงคลสมรสให้นางอย่างประณีต

ตามธรรมเนียมแห่งราชวงศ์ซ่ง อาภรณ์มงคลของเจ้าสาวมิใช่สีแดงสด หากแต่เป็นสีเขียวมรกตเข้ม (ชิงอี) ตัดเย็บจากผ้าไหมเนื้อหนาปักลวดลายหงส์คู่ขนานด้วยดิ้นทองคำ ชายเสื้อคลุมเป้ยจื่อทิ้งตัวยาวจรดพื้น ขับเน้นให้รูปร่างที่เพรียวระหงของนางดูสง่างามดั่งนางพญา ขณะที่บนศีรษะสวมมงกุฎไข่มุกและทองคำที่ทอดประกายระยิบระยับยามต้องแสงเทียน

เสิ่นจือเวยมองดูเงาสะท้อนของตนเองในกระจกทองเหลือง ใบหน้าที่ได้รับการแต่งแต้มอย่างงดงาม ชาดสีแดงชาดบนริมฝีปากขับให้ผิวขาวผ่องดูเปล่งปลั่ง ทว่าในดวงตาดอกท้อคู่นั้น กลับไร้ซึ่งร่องรอยของความตื่นเต้นหรือความสุขอย่างที่เจ้าสาวพึงมี

มีเพียงความเด็ดเดี่ยว และการเตรียมพร้อมที่จะก้าวเข้าสู่สนามรบแห่งใหม่

"ฮูหยิน... เอ้อ คุณหนูเจ้าคะ งดงามเหลือเกินเจ้าค่ะ" ชุนเถาน้ำตาคลอเบ้าขณะจัดชายกระโปรงให้นาง "หากนายท่านผู้เฒ่าเสิ่นและฮูหยินผู้เฒ่ายังมีชีวิตอยู่ ได้เห็นคุณหนูแต่งงานอย่างสมเกียรติเช่นนี้ คงจะมีความสุขยิ่งนัก"

เสิ่นจือเวยยิ้มบางๆ ลูบหลังมือน้องสาวรับใช้อย่างปลอบประโลม "การแต่งงานครั้งนี้ มิใช่เรื่องของความสุขชุนเถา... มันคือการเอาชีวิตรอด จำไว้ให้ดี เมื่อก้าวเข้าสู่จวนกู้แล้ว เจ้าต้องระวังปากคำให้มาก ที่นั่นคือจวนขุนนาง มิใช่เรือนพ่อค้าเหมือนบ้านเรา"

"เจ้าค่ะ คุณหนู"