จีบไม่พัก 2

“ถ้าไม่รับ กูเอานะ”

“ของกู” ไม้ซุงดึงแซนด์วิชมาจากเพื่อน แกะกินเดี๋ยวนั้น ความจริงมันก็ขนมปังฟาร์มเฮ้าส์ธรรมดาๆ ชีสก็ไม่ได้หมักเอง แฮมก็ในซูเปอร์ เนยก็ในซูเปอร์อีก ไม่เห็นจะมีอะไรวิเศษเลย แต่เขากินหมดภายในสองนาที

กระทิงเดินกลับมาพร้อมน้ำดื่มเย็นเจี๊ยบสองขวด มันเดินผ่านเขาไปนั่งแหมะกับขนมผิง

ไม่รู้เป็นธรรมเนียมหรืออย่างไร พอรถออกสู่เส้นทางได้แค่สิบนาที ด้านหลังรถก็เริ่มตั้งวงดนตรี กลองยาว ฉิ่ง ฉาบ กรับ มาครบ แต่พวกที่สามารถหลับเอาเป็นเอาตายได้ก็มี

ไม้ซุงมองเห็นหัวขนมผิงโขกหน้าต่าง แล้วก็เหมือนหัวติดสปริง มันเด้งกลับมาตั้งตรงได้โดยอัตโนมัติ ส่วนกระทิงก็อดไม่ได้ ดนตรีมาปุ๊บลุกปั๊บ คว้าเบียร์ในกระติกกระดกดื่ม ร่วมร้องเต้นกับฉิ่งฉาบทัวร์

“เฮ้ยซุง เปลี่ยนที่นั่งกัน ดนตรีมัน กูดื่มด้วย เดี๋ยวผิงเหม็น” กระทิงสะกิดเพื่อน

“มึงแบบนี้ทุกที ทั้งดื่มทั้งดิ้น” ไม้ซุงส่ายหัว ยอมสลับที่แต่โดยดี

ขนมผิงยังอยู่ในอากัปกิริยาเดิม เอาหัวโขกหน้าต่างและกลับมาตั้งตรง

“ง่วงอะไรนักหนาวะ มานี่เดี๋ยวหัวโน” ไม้ซุงพึมพำ ดึงหัวเธอมาพิงไหล่ตัดรำคาญ

ขนมผิงขยับก้นขยับตัวเล็กน้อยถ่ายน้ำหนักมาด้านที่ศีรษะถูกกดไว้ เธอหลับสบาย แต่หูหมีบนผ้าขาดผมของเธอมันสีข้างแก้มเขาจั๊กจี้ เขาขยับหนี พานทำให้ร่างที่พิงไหล่อยู่ไหลลงไปหนุนตัก ขนมผิงขยับอีกนิดหน่อยก็หลับสบายยิ่งกว่าเดิม

“แกล้งแต๊ะอั๋งปะเนี่ย” ไม้ซุงจับไหล่เธอ ก้มลงไปมองหน้าใกล้ๆ ขนมผิงอ้าปากน้อยๆ อย่างหลับสนิท เขาปล่อยเลยตามเลย อดทนสองชั่วโมงก็ถึงที่หมายแล้ว

ไม้ซุงถอนใจ ยกมือทั้งสองข้างกอดอก แต่นั่งเฉยๆ ก็เริ่มง่วงจึงถือโอกาสหลับ วางมือลงบนตัวขนมผิงโดยไม่รู้ตัว

ขนมผิงตื่นขึ้นมาอีกทีด้วยอาการเมื่อยเอว เธอยืดตัวขึ้นมา พบไม้ซุงที่ลืมตามองอยู่ ใบหน้าของทั้งสองห่างกันแค่คืบ เขาดูหล่อมาก ยิ่งอยู่ใกล้ยิ่งหล่อ

“ผิงฝันไปปะเนี่ย ในดวงตาของพี่ตอนนี้มีแต่ผิง ต้องจูบพิสูจน์แล้ว”

ขนมผิงหลงเข้าไปในดวงตาสีดำลึกล้ำคู่นั้น ยื่นหน้าเข้าไปจนจะติด แต่เขากลับหัวเราะออกมา

“โตแล้ว เป็นสาวแล้วนะเราน่ะ”

“จ้ะ โตแล้ว รับผิงไว้พิจารณาได้หรือยัง” เธออ้อนไม่ยับยั้ง

“แต่ยังนอนน้ำลายไหลเหมือนเด็ก หน้ามีแต่กลิ่นน้ำลาย”

เขาดันหัวเธอออก ขนมผิงหลุดออกจากภวังค์หวาน เอามือปาดปาก เธอรู้สึกกระดากอายเหลือเกิน รีบหยิบผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าบนพื้นมาเช็ดปาก พอมองไปที่กางเกงเขาก็เห็นรอยเปื้อนน้ำลายเป็นดวงๆ

“โอ๊ะ กางเกงพี่ ผิงขอโทษ” เธอเอาน้ำในขวดที่เหลืออยู่มาเทใส่ผ้าเช็ดหน้าแล้วเอาไปเช็ดที่กางเกงให้เขา ถูๆ จนไม้ซุงรู้สึกวูบวาบหายใจไม่ทั่วท้อง

“ผิง หยุด” เขาจับมือเธอไว้ สิ่งที่อยู่ข้างในมันกำลังพองตัวสู้เหมือนงูพร้อมพ่นพิษ “พอ นี่ไม่ใช่ตะเกียงอาละดิน ถูมากจินนี่ไม่ออก แต่เป็นอย่างอื่นออก มันจะเปื้อนมากกว่านี้”

“จริงเหรอ อะไรเหรอที่เปื้อน อยากเห็น” ขนมผิงยิ้มทะเล้น ดูก็รู้ว่าไม่ได้ไร้เดียงสาเลย

“ทะลึ่ง ยายเด็กแก่แดด แล้วมาทำไมเนี่ย”

“ก็พี่ซุงมา ผิงก็อยากมาสิ เผื่อพี่ซุงอยากเปลี่ยนแฟน หรือไม่ก็อารมณ์เปลี่ยวๆ บรรยากาศชายทะเลจะทำให้เราได้กัน...” ขนมผิงเริ่มจีบอีก

“พี่ไม่หน้ามืดขนาดนั้นยายเบื๊อกเอ๊ย เราน่ะเป็นน้อง จำเอาไว้” ไม้ซุงเอานิ้วจิ้มหน้าผากมน ดันออกไปไกลๆ ตัว

ขนมผิงทำปากจู๋ ทำหน้าเซ็ง

*******

เพราะมั่นใจในฝีมือทำอาหาร ไม่ถนัดใช้แรงงาน ขนมผิงจึงขออยู่แผนกบริการและทำอาหาร ส่วนผู้ชายแยกไปทำหน้าที่ของตนตามแผนที่วางไว้ ขณะเดียวกัน ผู้หญิงที่ไม่ได้รับหน้าที่บริการก็ไปช่วยกันทำพื้นที่สำหรับแปลงปลูกผักกับสนามเด็กเล่น

“น้ำเย็นๆ มาแล้วค่ะ” บัวตะโกนบอก ผายมือไปทางรถเข็นที่บรรทุกถังน้ำ แกลลอนน้ำ คนเข็นรถเป็นชาวบ้านที่มาร่วมแรงแข็งขัน พวกเขาช่วยกันยกลงมาวางใกล้บริเวณก่อสร้างแล้วก็เดินกลับไป

“ขนม ของว่างเจ้าค่ะ” คราวนี้เป็นเป้ย ซึ่งมาพร้อมกับเด็กนักเรียน หอบหิ้วกันคนละมือสองมือ

ไม้ซุงค่อนข้างแปลกใจที่ขนมผิงไม่มาวุ่นวาย ไม่มาให้เห็นหน้าเลยสักนิด ในขณะที่ฝ่ายบริการคนอื่นๆ เดินกันขาแทบขวิด เดี๋ยวยกน้ำมาบริการ เดี๋ยวขนม แต่น้องของเขาหายเข้ากลีบเมฆ ไม่รู้ไปอู้อยู่ที่ไหน

“ผิงล่ะ” กระทิง คนที่คิดถึงขนมผิงอีกคนเอ่ยถาม

“ในครัว ครูแมวให้นั่งกกไข่สองร้อยฟอง” เป้ยตอบ เด็กๆ ที่มาด้วยพากันหัวเราะ

ครูแมวอาสาเป็นแม่ครัวใหญ่ในงานนี้ กลัวแม่ครัวสมัครเล่นจะรับมือไม่ไหว เพราะงานนี้นอกจากกลุ่มนักศึกษาที่มาแล้ว ชาวบ้านยังขมีขมันมาช่วยกันในส่วนของการขนไม้จากโรงเรียนหลังเก่าที่ถูกรื้อ และนำมาใช้สร้างอาคารใหม่ งานหนักจึงตกเป็นของเหล่าแม่ครัว

“พวกเราไปช่วยพี่ผิงกันดีกว่า” เด็กคนหนึ่งเอ่ยขึ้น

มื้อค่ำวันนั้นกับข้าวมีหลายอย่างเพราะต้องเลี้ยงชาวบ้านด้วย ทั้งผัดผักใส่กุ้ง ลาบหมู ไข่เจียว แกงส้ม และไข่พะโล้ที่หม้อใหญ่เป็นพิเศษ

“ไข่พะโล้นี่อร่อยว่ะ น้ำพะโล้หอม รสชาติกลมกล่อม” ยักษ์ชม

“จริง ไข่ดำได้ใจเลยมึง ดูสิ” กระทิงเอาช้อนเคาะบนไข่ในจาน “กินแล้วหนึบๆ มันๆ อย่างชอบเลย กูไปตักเพิ่มดีกว่า”

“เผื่อด้วยๆ” ไม้ซุงตะโกนตามหลังเพื่อน แล้วชื่นชมกับยักษ์ต่อ “กูเบิลข้าวสามจานแล้ว ไม่ได้ตักกับข้าวอย่างอื่นเลย กินแต่พะโล้ ครูแมวนี่ยอดฝีมือจริงๆ” ไม้ซุงตักหมูสามชั้นเข้าปาก “เปื่อย นุ่ม น้ำพะโล้ซึมเข้าเนื้อ”

“อร่อยใช่ม้า ผิงจำสูตรมาจากย่า หม้อเบ้อเร่อเท่อนั่นฝีมือผิงคนเดียวเลยนะ ตั้งแต่ต้มไข่ยันเคี่ยวจนได้พะโล้หม้อนี้” ขนมผิงเล่าหน้าระรื่นพลางดูดน้ำแก้วโต นั่งแหมะลงที่เก้าอี้ข้างไม้ซุง

“ก็พอได้” ไม้ซุงกลับคำ

“พูดไม่เห็นเหมือนตะกี้เลย เมื่อตอนบ่ายพี่ปันพาไปที่บ้าน บ้านเขาทำน้ำตาลโตนด เลยได้น้ำตาลโตนดแท้ๆ มา”

“พี่ปันไหน คณะเรามีคนชื่อปันเหรอ” ไม้ซุงถามยักษ์ อีกฝ่ายส่ายหน้า

“โน่น” ขนมผิงบุ้ยหน้าพลางส่งยิ้มไปทางชายหนุ่มเจ้าของชื่อ สูง หุ่นดี หล่อ “หลานครูแมว ว่าที่คุณหมอ อยู่ปีห้า มหา’ลัยอื่น อาทิตย์นี้กลับมาบ้านเลยมาช่วยครูแมว”