จีบไม่พัก 1

แต่ความพยายามของเธอก็ยังไม่มอดดับ

“เดี๋ยวก่อน” ขนมผิงตัดสินใจหยิบของในกระเป๋าผ้า วิ่งไปหาไม้ซุงที่จับมืออยู่กับแฟนของเขา

“มีอะไรผิง เคี้ยวข้าวให้หมดปากก่อนสิเดี๋ยวก็ติดคอหรอก โตแล้วนะ” ไม้ซุงหัวเราะอารมณ์ดี พยักพเยิดชวนแฟนให้ดูความไร้เดียงสาของเด็กสาวตรงหน้า

แววตาของผู้หญิงคนนั้นไม่ได้มีความเอ็นดูแบบที่ไม้ซุงมอง แล้วไงใครแคร์ ขนมผิงไม่แคร์ซะอย่าง

“แฮปปี้เบิร์ธเดย์นะ” เธอยื่นโมเดลกระต่ายน่ารักที่หูทั้งสองข้างของมันมีดอกไม้สีชมพูติดอยู่ให้เขา

เขารับมันไปจากเธอ “อ้าว วันเกิดพี่เหรอ ขอบใจนะ อุตส่าห์จำได้”

“ไม่เห็นต้องใช้คำว่าอุตส่าห์เลย ผิงไม่เคยลืม” พูดยังไม่ทันจบดีเขาก็ออกเดินไปกับคนรักของเขา แต่เธอก็ยังได้ยินเสียงสนทนาของทั้งคู่

“อ้าว ไม้ซุงเกิดวันนี้เหรอ งั้นค่ำนี้เราหาร้านนั่งดื่มนอกมหา’ลัยกันไหม”

“ไปสิ”

“กระต่ายนั่นตลกดีนะ” ผู้หญิงข้างๆ เขาเอ่ย

“แพรชอบเหรอ”

“อือ มันเป็นกาชาปองน่ะ แถวหอนอกมีตู้กาชาปองเยอะเลย น่ารักกว่านี้ก็มีนะ”

เธอไม่รู้ว่าหลังจากบทสนทนานั้นกระต่ายของเธอไปอยู่ไหน เธอเองก็ไม่รู้จักจำ วิ่งไล่ตามเขาจนเหนื่อย ตอนแรกก็คิดว่าหยุดตัวเองได้แล้ว แต่พอมาเจอเขาที่มหาวิทยาลัยอีก เธอก็อยากลองดูอีกสักตั้ง แล้วก็เป็นเหมือนเดิมจนได้

‘ต้องเจ็บเท่าไรถึงจะพอกันฮะขนมผิง’

*********

เหมือนคำถามที่เธอถามตัวเองจะเบาไป เพราะพอเปิดเทอมมา ขนมผิงก็พบว่ามีวิชาพื้นฐานตัวหนึ่งที่เธอลงมันเหมือนกับไม้ซุง ต้องพรหมลิขิตขนาดไหนที่ทำให้เฟรซชี่อย่างเธอได้เรียนกับพี่วิศวะปีสี่ แถมเป็นคนที่เธอชอบเขามานานด้วย เอเนจี้จีบพี่ให้ติดกลับมาอีกครั้ง

“นั่งด้วยสิ”

ไม้ซุงพยักหน้าแกนๆ “ไม่มีเพื่อนมาเรียนด้วยเหรอ”

“มี แต่อยากนั่งกับพี่มากกว่า” เธอยิ้มหวานส่งให้เขา

“นั่งเรียนนะ ไม่ใช่มานั่งมองหน้าพี่” ไม้ซุงกำชับ

“สาบานเลย แล้วทำไมพี่เพิ่งมาเรียนตัวนี้ล่ะ” 

“เลขมันง่าย พี่เลยเอาไว้เก็บปีสุดท้าย” ไม้ซุงบอกกับเธอชิลๆ

“บุพเพสันนิวาสแท้ๆ”

“เพ้อเจ้อ บุพเพอาละวาดน่ะสิไม่ว่า”

“เอ๊ะ แต่จะว่าไป การที่ต้องมาตัดเกรดกับเด็กวิศวะเนี่ยเรียกว่าความซวยจะดีกว่า ไม่ใช่บุพพงบุพเพอะไรหรอก คนโง่เลขมาเรียนกับคนเก่งเลข เกรดซีหรือไม่ก็ดีด็อกลอยมาเห็นๆ” ขนมผิงตัดพ้อ

“ก็ตั้งใจเรียนสิ”

“พี่เข้าใจไหมว่าเรียนกับคนเก่งน่ะ พลาดแม้แต่ข้อเดียวก็ไม่ได้”

ถึงแม้ว่าหนึ่งสัปดาห์จะได้เรียนกับไม้ซุงแค่สามชั่วโมง แต่มันก็ทำให้คนที่ไม่ชอบเลข รอคอยที่จะได้เข้าคลาสนี้ที่สุด แต่ก็เจ็บปวดตบท้ายเพราะจะมีพี่ผู้หญิงคนนั้นมายืนรอหน้าห้องตอนท้ายชั่วโมง เธอสืบรู้มาว่าเรียนคณะเดียวกับเธอแต่คนละสาขา

แต่แล้วโอกาสที่จะได้เข้าใกล้ไม้ซุงมากกว่าเดิมก็เป็นของขนมผิงจนได้

เปิดเรียนมาได้สองสัปดาห์ก็มีการเชิญชวนเข้าค่ายอาสาที่คณะวิศวกรรมศาสตร์จัดขึ้นเป็นประเพณีของทุกปี โดยปีนี้จะสร้างอาคารรองรับกิจกรรมของเด็กๆ ทั้งทำศิลปะ นั่งเล่น และอ่านหนังสือ พื้นที่โครงการอยู่ที่โรงเรียนในจังหวัดเพชรบุรี ด้วยการออกแบบร่วมกันของนักศึกษาคณะวิศวกรรมทุกสาขา

ทั้งวัสดุในการก่อสร้าง สัดส่วน ทิศทางลม แสง โครงสร้าง ถูกออกแบบให้สอดคล้องกับผู้ใช้ที่ส่วนใหญ่เป็นเด็ก ส่วนภายนอกจะทำเป็นสนามเด็กเล่น และแปลงผักสำหรับการเรียนรู้กลางแจ้ง

การออกแบบภูมิทัศน์นี้ไม่เพียงแค่ต้องการความสวยงามและพื้นที่สีเขียว แต่ยังคำนึงถึงประโยชน์ที่เอื้อต่อกิจกรรมของเด็กๆ ด้วย

ไม่ใช่แค่กิจกรรมจะน่าสนใจ คนที่ไปก็น่าสนใจไม่แพ้กัน ขนมผิงรู้จากบัวว่ากลุ่มของไม้ซุงเป็นหัวหอกในการออกค่ายอาสาครั้งนี้ เธอก็เลยชวนบัวกับเป้ยไปสมัครที่โต๊ะ ซึ่งรับบริจาคเงิน รวมทั้งรับอาสาสมัครที่จะร่วมเดินทาง

ไม้ซุงเพิ่งมาเห็นขนมผิงตอนขึ้นรถบัสที่เหมาสำหรับไปออกค่าย

“ไอ้ยักษ์ มึงรู้ใช่ไหมว่าผิงไปด้วย” เขาหันไปหาเรื่องเพื่อน หลังจากต้อนให้นักศึกษารุ่นน้องขึ้นรถหมดแล้ว

“รู้ กูก็บอกแล้วไงว่าบัวไป ผิงก็ต้องไปด้วยสิ” ยักษ์ทำหน้าอาละวาดกลับ

“โว้ย จะได้ทำงานไหม มึงรู้ไหมว่าผิงน่ะวุ่นวายจะตายห่า”

“มึงไม่ต้องห่วง ดีจะตาย กูจะได้หาโอกาสตีสนิทกับผิง” กระทิงทำหน้าร่าเริง แล้วกระโดดขึ้นบันไดรถบัสอย่างลิงโลด

กระทิงมองหาหัวทุยๆ ซึ่งวันนี้คาดผมด้วยผ้ายืดสีน้ำตาลมีหูหมีคุมะสองข้าง ขนมผิงนั่งคู่กับเป้ย ส่วนบัวนั่งถัดไปอีกเบาะ มีที่ว่างข้างๆ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นที่ของยักษ์  

“เป้ย จ้างร้อยนึง พี่ขอนั่งกับผิง” กระทิงก้มลงกระซิบข้างหูเป้ย

“ห้าร้อย ทั้งไปทั้งกลับ” เป้ยต่อรอง แบมือรอ

“เรียนมนุษย์ฯ หรือบัญชีวะ”

“มนุษย์ฯ แต่หิวเงิน” เป้ยตอบทันควัน

“งก” ว่าแต่ก็ควักธนบัตรสีม่วงยัดใส่มือเป้ย

“นั่งด้วยคนนะจ๊ะน้องผิง” กระทิงซึ่งนั่งแทนที่เป้ยเอ่ยเสียงหวานเมื่อขนมผิงหันจากหน้าต่างมามองเพื่อน

“อ้าว พี่ทิง เป้ยไปนั่งไหนล่ะ” เธอทำหน้าเลิ่กลั่ก หันไปมองเบาะด้านหลัง เป้ยยกมือให้ ส่งสัญญาณว่ามีคนขอสลับที่  แล้วขนมผิงก็เหลือบเห็นไม้ซุงเดินเข้าไปนั่งที่เก้าอี้เกือบท้ายรถ ขนมผิงยิ้มให้แต่เขาแบะปากใส่

“พี่กระทิงกินอะไรมาหรือยัง ผิงทำแซนด์วิชมาจากหอ เอาไหม”

“ทำเองเหรอ อยากกินขึ้นมาเลย”

ขนมผิงตะแคงตัวลงหยิบแซนด์วิชที่ใส่ไว้ในกระเป๋าซึ่งวางไว้บนพื้นรถให้เขาหนึ่งอัน เธอหนึ่งอัน

“ผิงทำมาหลายอันเลย ไม่อิ่มบอกนะ” เธอก้มลงไปอีก หยิบอีกสองอันยื่นไปที่เบาะข้างหน้าให้บัวกับยักษ์

“อร่อยมาก เดี๋ยวพี่ไปเอาน้ำเย็นๆ ในกระติกท้ายรถมาให้นะ”

“งั้นผิงฝากให้พี่ซุงกับเป้ยด้วย” เธอก้มไปหยิบอีกสองอัน

กระทิงเดินเบียดคนที่เดินสวน เขาส่งขนมให้เป้ยเสร็จ เดินต่อไปเกือบท้ายรถก็เป็นไม้ซุง

“น้องผิงฝากมาให้ ทำเอง”

ไม้ซุงมองแซนด์วิชขนมปังโฮลวีตไส้แฮมชีสแล้วก็ท้องร้อง ปกติจะกินข้าวเช้าตอนเจ็ดโมงครึ่ง ตอนนี้เพิ่งจะหกโมง ทว่าหน้าตาของแซนด์วิชก็ทำให้เขาหิวขึ้นมา แถมกระทิงยังพูดไปยัดเข้าปากไปอย่างเอร็ดอร่อย แต่เขาไม่อยากจะรับ เดี๋ยวเสียฟอร์ม