Chapter 4:  Top secret

Chapter 4:  Top secret

            07:00 น. ณ หอพักนักศึกษาแพทย์

            แสงแดดเช้าวันใหม่สาดส่องลอดผ้าม่านสีขาวตุ่นๆ เข้ามากระทบเปลือกตาที่หนักอึ้ง พิมพริมาตื่นขึ้นมาด้วยสภาพที่เรียกว่า 'ยับ' ยิ่งกว่ากระดาษที่ถูกขยำทิ้ง ดวงตาคู่สวยบวมช้ำจากการอดนอนพ่วงด้วยความเครียดสะสมจากเวรนรกเมื่อคืน กลิ่นน้ำหอมไม้โอ๊คผสมกลิ่นคาวเลือดที่ติดจมูกจากห้องทำแผลนั่นยังตามมาหลอกหลอนจนเธอแทบกินข้าวเช้าไม่ลง

            เธอยืนจ้องตัวเองในกระจก พลางหยิบพลาสเตอร์ยามาปิดรอยแผลเล็กๆ ที่มือตัวเอง ‘อคิน ฝันร้ายเดียวที่เธอไม่มีวันสลัดหลุดงั้นเหรอ? เพ้อเจ้อชะมัด นายมันก็แค่พวกนักเลงอัพเกรดที่มีดีแค่หน้าตา’ เธอสลัดหน้าไล่ความคิดฟุ้งซ่าน ก่อนจะรีบคว้าตำราพยาธิวิทยาเล่มยักษ์ยัดใส่เป้จนซิปแทบแตก แล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปที่ตึกเรียนเพื่อเข้าสอบย่อย

            กิจวัตรของพิมพริมาคือการวิ่งแข่งกับเวลา เธอต้องเข้าห้องสอบให้ทัน เช็กแล็บคนไข้ให้เป๊ะ และเตรียมตัวสำหรับการถูกอาจารย์หมอ 'สับ' ในวอร์ดช่วงบ่าย สำหรับเธอ มหาวิทยาลัยคือห้องสมุดขนาดใหญ่ที่ต้องอ่านหนังสือจนเลือดตาแทบกระเด็น

            ขณะที่พิมพริมากำลังนั่งตัวเกร็งอยู่ในห้องสอบ ก้มหน้าก้มตาเขียนคำตอบลงในกระดาษจนมือหงิก ทุกครั้งที่เธอมองเห็นรอยแผลจางๆ ที่เกิดขึ้นโดยไม่รู้ตัวเมื่อคืน รอยที่เกิดจากการช่วยชีวิตลูกน้องของอคินและเย็บแผลให้เขา ภาพสายตาเย็นชาทว่าแฝงความประหลาดใจของเขาก็จะแวบเข้ามาป่วนประสาทเธออยู่เรื่อยๆ

กว่าจะสอบเสร็จเธอก็แทบหมดแรง สมองขาวโพลนจนแทบจะจำชื่อตัวเองไม่ได้

            ในเวลาเดียวกัน ณ สนามแข่งรถกึ่งอู่ซ่อมส่วนตัว

            09:00 น. อคินเพิ่งจะดับเครื่องยนต์รถซูเปอร์คาร์หลังจากทดสอบช่วงล่างใหม่เสร็จ เขาไม่ได้นอนมาทั้งคืนเหมือนพิมพริมา แต่ต่างกันตรงที่เขาไม่ได้อ่านหนังสือ เขาไปเคลียร์งานที่ "สกปรก" เกินกว่าที่กฎหมายจะเอื้อมถึงมา ร่างสูงใหญ่ในเสื้อเชิ้ตสีดำที่ปลดกระดุมลงจนเห็นแผ่นอกแกร่งมีรอยเลือดแห้งติดอยู่ตรงสาบเสื้อ แขนซ้ายที่มีผ้าพันแผลสีขาวสะอาดตัดกับผิวเข้มขึ้นสีแดงนิดๆ จากการที่เขาไม่ยอมอยู่นิ่ง

            "นายครับ ข้อมูลของ นศพ. พิมพริมาครับ" ขุนทัพ เดินเข้ามาเงียบๆ พร้อมวางไอแพดลงบนโต๊ะไม้ราคาแพงในอู่ ใบหน้าของขุนทัพเคร่งขรึมตามสไตล์บอดี้การ์ดคู่ใจ เขารู้ดีว่าถ้า "นาย" สนใจใคร นายจะไม่มีวันปล่อยผ่าน

            อคินปรายตามองข้อมูลส่วนตัวของเธอ ‘ดาวเด่นคณะแพทย์ ลูกสาวศัลยแพทย์ชื่อดัง ประวัติขาวสะอาดราวกับกระดาษ A4’ เขากระตุกยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่นักล่าใช้มองเหยื่อที่น่าเอ็นดู

            "สะอาดเกินไปว่ะขุนทัพ ไม่รู้ว่าถ้าโดนสีแดงป้ายเข้าไป จะร้องไห้เก่งเหมือนตอนด่ามึงหรือเปล่า"

            เขาลุกขึ้น สลัดคราบมาเฟียทิ้งแล้วสวมชุดช็อปสีแดงเลือดนกทับลงไป กิจวัตรของเขาคือการเป็น "นักศึกษา" ในฉากบังหน้า แต่เป็น "จอมบงการ" ในโลกเบื้องหลัง อคินหยิบไอแพดเครื่องโปรดขึ้นมาคุยเรื่องตารางงานส่งออกที่ท่าเรือกับคู่ค้าทางธุระกิจอย่างปกติ ราวกับมือคู่นี้ไม่เคยจับปืนหรือหักคอใครมาก่อน        

            12:15 น. ณ ลานกิจกรรมหน้าหอสมุดกลาง

            “พิม! ทางนี้!” เจน เพื่อนสนิทจอมกะล่อนโบกมือหยอยๆ ขณะที่พิมพริมาเดินไหล่ตกออกมาจากอาคารเรียน

            “ไปกินข้าวที่โรงอาหารวิศวะกันเถอะ วันนี้มีร้านมาเปิดใหม่ เขาว่ากันว่าพ่อค้าหล่อมากกก” เจนลากเสียงยาวอย่างตื่นเต้น

            “ไม่เอาอ่ะเจน ฉันไม่อยากเดินไกล อีกอย่างพวกวิศวะน่ะ เสียงดังจะตาย กลิ่นน้ำมันเครื่องคลุ้งไปหมด”  พิมพริมาปฏิเสธเสียงแข็ง เธอรู้สึกไม่ถูกชะตากับความวุ่นวายของคณะฝั่งนั้นอย่างบอกไม่ถูก โดยเฉพาะหลังจากที่เจอ "ใครบางคน" เมื่อคืน เธอยังจำความรู้สึกตอนเห็นสายตาของเขาก่อนเดินจากไปอยู่เลย ใจมันหวิว ๆ จนน่าโมโห

            “เถอะน่าพิม ถือว่าไปเปลี่ยนบรรยากาศ แก้บนที่สอบผ่านไง ไปเร็ว!”

            สุดท้ายพิมพริมาก็ทนแรงตื๊อของเพื่อนไม่ไหว เธอถูกลากมายังโรงอาหารคณะวิศวกรรมศาสตร์ที่เต็มไปด้วยนิสิตสวมเสื้อช็อปสีแดง เดินกันขวักไขว่ บรรยากาศดิบเถื่อนและเสียงเฮฮาของผู้ชายกลุ่มใหญ่ทำเอาพิมพริมาตัวลีบเล็กในเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดที่ดู 'หลงถิ่น' อย่างชัดเจน

            “พิม เธอนั่งจองที่นะ เดี๋ยวฉันไปซื้อข้าวให้ ร้านนี้คิวยาวเป็นกิโลแน่ๆ” เจนรีบวิ่งไปที่ร้านอาหาร ทิ้งให้พิมพริมานั่งกอดเป้อยู่ที่โต๊ะม้านั่งหินอ่อนท่ามกลางสายตาของพวกวิศวะที่มองมาอย่างสงสัย บางคนก็แซว บางคนก็มองด้วยสายตากรุ้มกริ่ม แต่ไม่มีใครกล้าเดินเข้ามาหา

            ในขณะที่เธอกำลังนั่งเหม่อ สายตาก็ไปสะดุดเข้ากับกลุ่มนักศึกษาชายกลุ่มหนึ่งที่เดินลงมาจากตึกเรียน คนกลุ่มนั้นดูโดดเด่นจนบรรยากาศรอบข้างดูหมองลง และชายที่เดินนำหน้าสุด ร่างสูงใหญ่ในชุดช็อปสีแดงเลือดนก ที่พับแขนเสื้อขึ้นอย่างลวกๆ เผยให้เห็นลำแขนแกร่งที่มี ผ้าพันแผล สีขาวพันทับรอยสักเอาไว้อยู่อย่างเนี๊ยบกริบ (ฝีมือการเย็บของเธอเองเมื่อคืน!)

            หัวใจของพิมพริมาหล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ‘นั่นมัน นายอคิน?’

            เขาไม่ได้อยู่ในมาดมาเฟียหน้าเหี้ยมเกรียมเหมือนเมื่อคืนที่โรงพยาบาล แต่เขากำลังถือไอแพดเดินคุยกับเพื่อนด้วยท่าทางนิ่งขรึม เสื้อช็อปของเขาปักตราเฟืองของมหาวิทยาลัย และที่กระเป๋าเสื้อมีเข็มกลัดสีเงินระบุชั้นปีชัดเจน อคินเป็นนักศึกษาวิศวะปี 4 มหาวิทยาลัยเดียวกันกับเธอจริงๆ!

            “เฮ้ย อคิน! เย็นนี้ที่อู่เหมือนเดิมเปล่าวะ?” เพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มตะโกนถาม

            อคินไม่ตอบเป็นคำพูด เขาเพียงแค่พยักหน้าเล็กน้อย ท่าทางที่ดูเป็น "นักศึกษา" แต่กลับมีรังสีความน่าเกรงขามปกคลุมอยู่ทำเอาคนรอบข้างไม่มีใครกล้าเดินเฉียดเขา ขุนทัพเดินตามหลังเขาห่างๆ ในชุดนักศึกษาแต่ดูออกชัดเจนว่ามาเพื่อคุ้มกันมากกว่ามาเรียน

            และแล้ว เหมือนโชคชะตาจะแกล้งคนขวัญอ่อน อคินปรายสายตามาทางโต๊ะที่พิมพริมานั่งอยู่พอดี สายตาคมกริบสบเข้ากับดวงตาหลังกรอบแว่นของเธอ พิมพริมาชะงักกึก ลมหายใจสะดุดไปชั่วขณะ เขาจะจำเราได้ไหม? เมื่อคืนมันมืดมากนะ แถมเรายังยัดเยียดทำแผลให้เขาด้วย เธอถามตัวเองเพราะเธอเองก็ไม่รู้ว่าเขาจำเธอได้ตั้งแต่เดินชนกันเมื่อวันก่อนแล้ว

            อคินหยุดเดินชั่วครู่ เพื่อนในกลุ่มเขามองตามสายตามาที่เธออย่างแปลกใจ พิมพริมารีบก้มหน้าลงต่ำจนคางแทบชิดอก พยายามหลบหลังเป้ใบใหญ่ เธอได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ เดินเข้ามาใกล้ ใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมไม้โอ๊คจางๆ ที่คุ้นเคยแต่น่าหวาดหวั่น

            “พิม! ข้าวมาแล้ว อ้าว อคิน!” เจนที่เพิ่งเดินถือจานข้าวกลับมาถึงกับทำเสียงหลงเมื่อเห็นชายหนุ่มสุดฮอตของมหาลัยมายืนหยุดอยู่ที่หน้าโต๊ะตัวเอง

            พิมพริมาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นอย่างเลี่ยงไม่ได้ อคินยืนอยู่ตรงหน้าเธอ มือหนาล้วงกระเป๋ากางเกงพลางมองเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก แต่มันมีความพึงพอใจบางอย่างพาดผ่านดวงตาคู่นั้น เขาโน้มตัวลงมาเล็กน้อยจนพิมพริมาได้ยินเสียงกระซิบเบาๆ ที่ได้ยินกันแค่สองคน

            “บอกแล้วไงว่าห้ามโดนน้ำสามวัน ขอบคุณนะ ยัยหมอ” พูดจบเขาก็ยืดตัวขึ้นแล้วเดินจากไปพร้อมกับกลุ่มเพื่อน ทิ้งให้พิมพริมานั่งอึ้งจนช้อนแทบหลุดจากมือ หัวใจเต้นรัวเหมือนกลองรบ ขณะที่เจนกรี๊ดเบาๆ อยู่ข้างๆ

            “พิม! เมื่อกี้ อคิน วิศวะปี 4 ตัวท็อปของมหาลัยเขาคุยกับเธอเหรอ? เขาไปรู้จักเธอตอนไหนเนี่ย! แถมยังเรียกเธอว่าหมอด้วย!” พิมพริมาไม่ได้ตอบเพื่อน เธอเพียงแค่มองตามแผ่นหลังกว้างในเสื้อช็อปแดงเลือดนกนั้นไป ด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก ความจริงที่ว่าเขาเป็นนักศึกษาสถาบันเดียวกันทำให้โลกที่เธอเคยคิดว่าปลอดภัยเริ่มสั่นคลอนอย่างหนัก

            เขาสวมหน้ากากนักศึกษาบังหน้าอาชีพมาเฟีย หรือจริงๆ แล้ว เขาเป็นมาเฟียที่บังเอิญมาเรียนหนังสือกันแน่? แต่ที่แน่ๆ "ฝันร้าย" ที่เขาบอกไว้เมื่อคืน มันไม่ใช่แค่คำขู่ลอยๆ แต่มันกำลังเริ่มต้นขึ้นจริงๆ แล้ว และดูเหมือนสิงโตตัวนี้จะถูกใจเหยื่อในชุดกาวน์เข้าอย่างจังเสียด้วย