ANMELDENTeilen
ไม่ต้องห่วงฉันหรอก
Veröffentlichungsdatum:
04.02.2026 20:50:52ตอนที่ 6
ไม่ต้องห่วงฉันหรอก ช่วงค่ำ ลมกลางคืนพัดแรง ใบไม้แห้งปลิวกรอบแกรบไปตามทางเดินเงียบ ๆ หน้าอาคารสูง ไดม่อนยืนพิงรถหรูสีดำ มือหนึ่งกอดอก อีกมือคีบบุหรี่ไว้ ปลายไฟแดงวาบเป็นจังหวะกับการสูดลึก ร่างสูงตระหง่านท่ามกลางแสงไฟถนนที่ส่องเงาให้ยิ่งดูโดดเด่น ชายหนุ่มปล่อยควันออกช้า ๆ ก่อนสายตาคมจะเหลือบไปเห็นร่างเล็กที่เดินลงมาจากประตูคอนโดพอดี น้ำชาชะงักกึกทันทีที่เห็นเขา ใบหน้าขึ้นสีเล็กน้อยอย่างตกใจ ดวงตากลมโตมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า “พะ…พักอยู่ที่นี่เหมือนกันเหรอ?” เธอถามออกไปเสียงสั่นเล็กน้อย ไดม่อนหัวเราะหึในลำคอ คิ้วเข้มเลิกขึ้นนิดหน่อย ริมฝีปากหยักกระตุกเป็นรอยยิ้มบาง ๆ “คอนโดเล็ก ๆ แบบนี้กูไม่มาอยู่หรอก” “นี่...แล้วมายืนเก๊กอะไรอยู่ตรงนี้ไม่ทราบ อ๋อหรือว่า....มีเด็กอยู่แถวนี้เหรอ” “เปล่า มาหามึง” “มาหาฉัน? มีธุระเหรอ” “แค่จะมาถามว่ามึงกับไอ้สายลมรู้จักกันได้ยังไง” “สายลมเหรอ?...อ๋อรู้จักกันที่ผับ” “นานยัง” “ยัง น่าจะหลังคุณ” “มันชอบมึงเหรอ” “ไม่รู้สิ ถามทำไม หึงฉันเหรอ” “เพ้อเจ้อ แค่อยากมาเตือน” “เตือนเรื่อง?” “ไอ้สายลมมันไม่ใช่คนดีอะไร มึงอยู่ห่าง ๆ มันไว้จะดีกว่า” “นี่พวกคุณรู้จักกันเหรอ” “เปล่า” “อ้าว...แล้วมาเตือนทำไม แต่ก็ช่างเถอะไม่ต้องห่วงฉันหรอก สายลงสายลมอะไรนั่นไม่ใช่สเปคฉันหรอก ไม่ได้น่าสนใจแต่ถ้าเขาจะจีบจริงก็คงต้องคิดดูก่อน” “ไม่ต้องคิดหรอกปฏิเสธไปเถอะ” “นี่เป็นเจ้าของชีวิตเหรอถึงมาสั่ง...” เสียงเย็นชาพร้อมท่าทางไม่แคร์ ก่อนเธอจะหมุนตัวเดินออกไป “จะไปไหน” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นทันที “หาอะไรกิน” เธอตอบสั้น ๆ โดยไม่หันกลับมา เสียงฝีเท้าดังตามหลังมาอย่างชัดเจน ร่างสูงในชุดช็อปเดินตามเธอไปติด ๆ น้ำชาหยุดหันขวับกลับมามอง “ตามมาทำไม” ไดม่อนยกคิ้ว ริมฝีปากหยักกระตุกเป็นรอยยิ้มบาง “หิวเหมือนกัน” กลิ่นอาหารตามสั่งลอยคลุ้งไปทั่วร้านเล็ก ๆ ข้างคอนโด ไฟนีออนสีขาวสว่างขับให้บรรยากาศดูบ้าน ๆ แตกต่างจากความหรูหราของตึกสูงที่เพิ่งเดินออกมา น้ำชานั่งก้มหน้าคลุกข้าวผัดในจาน กินไปเงียบ ๆ พลางแอบเหลือบมองร่างสูงตรงข้ามที่นั่งเอนหลังสบาย ๆ ในชุดช็อปสีเข้ม ไม่นานนักเสียงทุ้มต่ำของไดม่อนดังขึ้นเป็นคำถาม “อยู่คนเดียวเหรอ” น้ำชาเงยหน้าขึ้นนิดหนึ่ง ก่อนพยักหน้าสั้น ๆ “อื้อ” “ไม่กลัวเหรอ” เธอกระพริบตา งุนงง “กลัวอะไร” ริมฝีปากหยักยกขึ้นมุมปาก เสียงทุ้มตอบเรียบ ๆ แต่แฝงความน่าขนลุก “ก็แถวนี้มันมืดจะตายทางกลับคอนโด…ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ อยู่คนเดียวไม่กลัวเกิดอะไรขึ้นรึไง” “เป็นห่วงเหรอ...แสดงว่าพี่ติดใจฉันน่ะสิ” “ถุ้ย!” “……” “ยังไม่ได้ถามเลย…มึงชื่ออะไร” “อะไรกัน ยังไม่รู้ชื่อฉันอีกเหรอ” ริมฝีปากหยักคลี่ยิ้มมุมปาก หึเป็นเสียงหัวเราะหึในลำคอที่เต็มไปด้วยความกวนประสาท หญิงสาวถอนหายใจแรง ๆ ก่อนจะยกคางขึ้นพูดชัดถ้อยชัดคำ “น้ำชา…จะเรียกน้ำก็ได้ ชาก็ได้” เธอหยุดนิดหนึ่ง ก่อนแกล้งเอียงหัว ส่งยิ้ม “หรือว่าจะเรียกว่าที่รักก็ไม่ติด” “กลัวเรียกซ้ำกับคนอื่น” น้ำชาหัวเราะคิก เสียงใสติดจะล้อเลียน “ล้อเล่นน่า ไม่ได้อยากให้เรียกจริง ๆ สักหน่อย” “เหอะ...” มือเรียววางช้อนลง กอดอกแน่นแล้วเอนหลังพิงเก้าอี้ สายตากลมโตหรี่ลงมองคนตรงหน้าอย่างจับผิด “ไม่ใช่สิ…” เธอพูดช้า ๆ คล้ายจะร้อยเรียงความคิด “คุณตั้งใจจะมาหาฉัน…ก็เพื่อบอกให้ฉันห่างจากพี่สายลมงั้นเหรอ” ไดม่อนเอนตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย สายตาคมกริบกดลึกลงบนใบหน้าของน้ำชา “มึงน่ะ…ไม่ทันโลกหรอก” น้ำชาชะงักไปนิด แต่ยังทำหน้ายั่วใส่ไม่ยอมแพ้ “กลัวจะตกเป็นเหยื่อของคนไม่ดี…แบบมัน” “สติ! คุณก็ไม่ใช่คนดี” “ก็แล้วแต่ แค่มาบอก ไม่เชื่อก็ตามใจ วันนี้กูเลี้ยงแล้วกัน ขอตัวนะ” เขาหยิบธนบัตรวางบนโต๊ะ แล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงในชุดช็อปก้าวออกไปจากร้าน ทิ้งกลิ่นควันบุหรี่และบรรยากาศอึมครึมไว้ข้างหลัง น้ำชามองตามหลังเขาอย่างไม่เข้าใจนัก ก่อนจะพึมพำเบา ๆ ราวกับพูดกับตัวเอง “พิลึกคนจริง ๆ …” วันต่อมา เสียงลูกบาสกระทบพื้นดัง สะท้อนก้องไปทั่วสนามกลางแดดบ่าย นักศึกษากลุ่มหนึ่งกำลังเล่นกันอย่างสนุกสนาน น้ำชายืนพิงรั้วเหล็กด้านข้างสนาม มือถือโทรศัพท์ไว้แต่แทบไม่ได้สนใจหน้าจอ เธอเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยเมื่อเงาของใครบางคนทอดลงมาข้าง ๆ ไดม่อนเดินเข้ามาช้า ๆ มือใหญ่ล้วงกระเป๋ากางเกง ชุดช็อปสีเข้มตัดกับบรรยากาศบ่ายแดดแรง ร่างสูงหยุดยืนข้างเธอในท่าทีสบาย ๆ แต่กลับทำให้พื้นที่รอบตัวเต็มไปด้วยแรงกดดัน หญิงสาวหันไปมอง ดวงตากลมโตฉายแววไม่พอใจนัก “มายืนใกล้แบบนี้…เดี๋ยวเด็กพี่ก็เข้าใจผิดหรอก” ไดม่อนเหลือบตามามองนิดหนึ่ง มุมปากยกขึ้นน้อย ๆ “ไม่เป็นไร…ไม่มีใครคิดหรอกว่ากูได้กับมึง” คำพูดนั้นทำให้เธอชะงักไปเสี้ยววินาที ก่อนริมฝีปากเล็กจะเม้มเข้าหากันแน่น ดวงตากลับมาจ้องเขาเขม็งเต็มไปด้วยความท้าทาย น้ำชาหัวเราะในลำคอ เสียงใสปนประชด “นั่นสิเนอะ…ได้กันครั้งเดียวเอง คงไม่ต้องถือสาอะไรหรอก ก็แค่จิ้ม ๆ กันเฉย ๆ ไม่ได้เรียกว่ามีอะไรด้วยหรอก” คำพูดนั้นทำให้ไดม่อนหันขวับมามองทันที แววตาคมวาบขึ้นอย่างอันตราย เสียงทุ้มกดต่ำลอดไรฟัน “พูดอะไรของมึง…โดนกูจนขาถ่างขนาดนั้น จะมาบอกว่าแค่จิ้มเฉย ๆ ได้ไง” “นี่...” “เพื่อนกูมาแล้ว ว่างเปล่าถ้าว่างนั่งดูกูเล่นบาสก่อนสิ” “เรื่องอะไร เสียเวลา” “ตามใจ ไม่ได้ง้อสักหน่อย สาว ๆ รอดูกูตั้งเยอะ” น้ำชาทำปากเบะทันที “หลงตัวเอง” ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอ ก่อนจะหันกลับมามองเธอเต็มตา “ไม่ได้หลงตัวเองหรอก แต่คนแถวนี้ต่างหาก…ที่หลงกู” “ฉันไปหลงคุณตอนไหนไม่ทราบ” สายตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อย ริมฝีปากกระตุกเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “ไม่ใช่เหรอ…หื้ม? วันนั้นยังครางชื่อกูอยู่เลย” ร่างอรชรหน้าแดงวาบทันที รีบเม้มปากแน่น ตวัดตาค้อนเขาแรง ๆ แต่ยิ่งปฏิเสธ รอยยิ้มยียวนของไดม่อนก็ยิ่งมากขึ้น “ไอ้ม่อน!” เวย์กับปอร์เช่ เดินเข้ามาพร้อมกัน ก่อนที่เวย์จะเอาแขนพาดกอดคอเพื่อนทันที “ทีมรอมึงอยู่…มายืนล่อสาวอะไรตรงนี้” ปอร์เช่หัวเราะเสริม “ไปเถอะ เดี๋ยวสาว ๆ ฝั่งนู้นรอเซ็งหมด” ไดม่อนปรายตาคมมองน้ำชาแวบหนึ่ง ริมฝีปากหยักกระตุกขึ้นน้อย ๆ แต่ไม่ได้พูดอะไรต่อ เขายอมให้เพื่อนลากกอดคอไปทางสนามเหมือนเคย เหลือเพียงน้ำชาที่ยืนกอดอก ถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วพึมพำกับตัวเองเบา ๆ “ประสาท…” เสียงลูกบาสกระทบพื่นดังขึ้นถี่ ๆ เมื่อพวกผู้ชายเริ่มวิ่งวอร์มอัปกลางสนาม เวย์เอียงตัวมากระซิบถามทันทีที่ได้จังหวะ “เมื่อกี้คุยอะไรกัน นานเชียว” ไดม่อนปรายตามองเพื่อน ริมฝีปากขยับตอบเรียบ ๆ “เปล่า” “เปล่าอะไรล่ะ มึงนี่มันแปลก ๆ นะเว้ย หรือว่า…ชอบน้องเขาเข้าให้แล้ว?” คำถามนั้นทำเอาเวย์หันมาสบตาพร้อมกัน สีหน้าทั้งคู่เต็มไปด้วยแววอยากรู้ ไดม่อนหยุดก้าวไปชั่วครู่ ก่อนหัวเราะในลำคอแล้วตอบเสียงต่ำ “ยัยนั่นมีอะไรให้น่าชอบกัน” แต่ถึงปากจะว่าอย่างนั้น ดวงตาคมกลับหันไปยังร่างบางที่ยืนกอดอกพิงรั้วอยู่ฝั่งตรงข้ามสนามโดยอัตโนมัติ ภาพเธอในชุดนักศึกษาธรรมดา ๆ กลับดึงสายตาเขาไม่ยอมปล่อย
Aktuellstes Kapitel
วิศวะร้ายพ่ายรักยัยตัวป่วน อยู่อย่างนี้ตลอดไป
ตอนที่ 59อยู่อย่างนี้ตลอดไป1 ปีต่อมาค่ำคืนในโรงแรมห้าดาวชื่อดังถูกประดับประดาไปด้วยแชนเดอเลียร์ระย้าและแสงไฟสว่างอบอุ่นเหมือนแสงจากสายตาของคนสองคนที่กำลังเริ่มต้นชีวิตคู่บรรยากาศเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ เสียงชิงแก้ว และดนตรีจังหวะหวานที่ลอยคลอไปรอบห้องบอลรูมขนาดใหญ่ แขกจำนวนมากเต็มโต๊ะอย่างครึกครื้นบนเวที คู่บ่าวสาวยืนเคียงข้างกัน ไดม่อนด์ในชุดสูทเข้ารูปสีดำ น้ำชาในชุดเจ้าสาวสีขาวฟุ้งสวยราวเจ้าหญิง แสงสปอตไลต์ส่องลงมาบนทั้งคู่จนเหมือนเวลาทั้งหมดหยุดเคลื่อนไหวอยู่แค่ตรงนั้นพิธีกรยิ้มกว้างก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเป็นกันเอง“เอาล่ะครับ…คำถามที่หลายคนอยากรู้คุณไดม่อนด์กับคุณน้ำชา พบกันได้ยังไงครับ?”เสียงเชียร์เบา ๆ ดังจากแขกโต๊ะข้างหน้า ไดม่อนด์หัวเราะในลำคอหนึ่งที ก่อนจะยกไมค์ขึ้นพูด“เจอกันตอนเรียนมหาวิทยาลัยครับ…”เขาหันมามองเจ้าสาวที่ยืนเคียงข้าง สายตาอ่อนโยนจนคนในงานกระซิบกันอย่างปลื้มปริ่ม“ตอนนั้นเธอ…เดินเข้ามาหาผมก่อนครับตอนเจอกันครั้งแรกก็รู้สึกได้เลยว่าคนนี้กวนดี”เสียงเฮฮาเริ่มดังขึ้นจากกลุ่มเพื่อนเจ้าบ่าวน้ำชาหันขวับ รีบสวนแทบจะทันที“คุณต่างหากที่กวนฉันก่อน
วิศวะร้ายพ่ายรักยัยตัวป่วน คงจะมีเพียงเธอที่ทำให้โลกหยุดหมุน
ตอนที่ 58คงจะมีเพียงเธอที่ทำให้โลกหยุดหมุนสองปีถัดมา…ไดม่อนในวัยทำงานสวมสูทเข้ารูปสีดำสนิท บุคลิกนิ่ง สุขุม และหล่อคมยิ่งกว่าเดิมหลายเท่าหลังเรียนจบเขาก็เข้ามาบริหารบริษัทของพ่ออย่างเต็มตัว ท่าทาง การพูด การเดิน ทุกอย่างมีอำนาจและน่าเกรงขามมากขึ้นจนพนักงานแทบจะไม่กล้ามองหน้าโดยตรงแต่พออยู่ต่อหน้าน้ำชา ผู้ชายที่ทั้งบริษัทกลัวกลับกลายเป็นผู้ชายที่ยิ้มง่ายที่สุดวันนี้เขายืนพิงรถหรูคันประจำ รออยู่หน้าตึกบริษัทที่น้ำชามาฝึกงานเป็นวันแรก มือหนึ่งถือช่อดอกไม้สีหวานรออยู่ก่อนหน้าแล้วไม่นานนักน้ำชาก้าวลงมาในชุดทำงานเรียบร้อย ก่อนที่เธอจะต้องชะงักทันทีเมื่อเห็นดอกไม้ในมือของคนตัวสูงหญิงสาวยิ้มกว้างจนแก้มขึ้นสี“ให้ดอกไม้ทุกวันเลยนะ ผ่านมากี่ปีแล้วก็ยังให้ทุกวัน…คุณนี่เสมอต้นเสมอปลายกับฉันจริง ๆ”ไดม่อนยักคิ้ว“ไม่ชอบเหรอ”“ชอบสิ…”ชายหนามเอื้อมมือเปิดประตูให้เธอ“ขึ้นรถได้แล้ว ยืนอยู่นานเดี๋ยวเมื่อย”น้ำชานั่งลง ปรับกระโปรงนิดหน่อย ก่อนที่ไดม่อนจะถามด้วยรอยยิ้มเหนื่อย ๆ“เป็นไงบ้าง…ฝึกงานวันแรก”“ก็ดีนะ“แล้วมีใครรังแกมึงมั้ย…บอกกูได้นะ”น้ำชาหลุดหัวเราะ“ไม่มีหรอก แต
วิศวะร้ายพ่ายรักยัยตัวป่วน สิ่งที่สวยที่สุด
ตอนที่ 57สิ่งที่สวยที่สุดวันต่อมาที่มหาลัยบรรยากาศหน้าตึกคณะค่อนข้างร่มรื่น แต่ไดม่อนกลับนั่งฟุบแขน หลุบตาลงเหมือนคนหมดอารมณ์จะทำอะไรทั้งสิ้นเวย์เดินมานั่งข้าง ๆ พร้อมถอนหายใจใส่เพื่อนหนุ่ม“ไอ้ม่อน ไปเล่นบาสป่ะ เดี๋ยวพวกกูจะไปละ”“ไม่ไป ไม่มีอารมณ์” เวย์เลิกคิ้ว “โถ่วะ มึงนี่ทำหน้าอย่างกับคนเบื่อโลก”ไดม่อนไม่ตอบ ทำเอาเวย์ได้แต่ส่ายหัวแต่ทันทีที่เงาของใครบางคนทอดลงมาตรงหน้า ไดม่อนก็เงยหน้าขึ้นมอง เห็นน้ำชาเดินผ่านพอดี ท่าทีเซ็ง ๆ เมื่อครู่ หายไปเหมือนไม่เคยมีมาก่อน เขาลุกพรวดขึ้นยืน หน้าตายิ้มจนเพื่อนอึ้ง “เห้ย…เมื่อกี้ยังทำหน้าเหมือนโดนทิ้งอยู่เลยไม่ใช่เหรอ”ไดม่อนทำเหมือนไม่ได้ยิน รีบเดินจ้ำไปหาน้ำชาแทบจะทันที“จะไปไหนน่ะ” เขาถามเสียงสดใสจนผิดหูผิดตาน้ำชาหันมายิ้ม “ก็แป้งหอมน่ะสิ ชอบรุ่นพี่อยู่ชมรมกีฬา เลยว่าจะไปสนามบาสกับยัยแป้งสักหน่อย”ไดม่อนรีบตอบทันทีเหมือนกลัวโดนแย่งพูด“พอดีเลย ฉันก็กำลังจะไปอยู่พอดี” “หื้ม? คุณจะไปเล่นบาสเหรอ”“อื้อ เมื่อกี้เพื่อนชวนอยู่พอดี” ไดม่อนพูดหน้าตาเฉยเหมือนเรื่องจริงทั้งที่ก่อนหน้านี้บอกเพื่อนตรงข้าม จากนั้นเขาก็หัน
วิศวะร้ายพ่ายรักยัยตัวป่วน ใกล้กันอีกนิด
ตอนที่ 56ใกล้กันอีกนิด1 เดือนต่อมารถคันหรูแล่นไปตามถนนยาวท่ามกลางลมอุ่นอ่อน ๆ น้ำชานั่งมองวิวด้านนอกอย่างผ่อนคลายก่อนจะหันกลับมาถามคนข้าง ๆ “จะพาไปไหนเหรอ”ไดม่อนไม่ได้ตอบทันที เพียงเลื่อนหางตาเหลือบมองเธอพร้อมยิ้มมุมปากทำหน้าชวนให้สงสัย“แล้วเธออยากไปที่ไหนล่ะ”คนตัวเล็กก้มมองมือตัวเองสักพัก ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงเขินอาย“ที่ไหนก็ได้…ถ้าไปกับคุณ”มือหนาที่จับพวงมาลัยชะงักไปเสี้ยววินาที ชายหนุ่มแอบเบือนหน้าออกนอกกระจกเหมือนมองถนน แต่จริง ๆ คือกำลังหลบความเขินของตัวเองและสายตาหวานที่มองมา จากนั้นทั้งคู่ก็ตกอยู่ในด้วยเงียบผสานกันกับความเขินอายภายในรถจนกระทั่งรถหรูแล่นเข้ามาจอดนิ่งในลานจอดรถของ สวนสนุกขนาดใหญ่ เสียงดนตรีสนุก ๆ จากด้านในดังแว่วมาตามลม คนเป็นน้องที่ยังไม่ทันตั้งตัวก็ขมวดคิ้วมองป้ายทางเข้าอย่างงง ๆ ก่อนจะหันกลับมามองไดม่อนด้วยแววตาอยากรู้“พะ…พามาที่นี่ทำไมคะเนี่ย?”น้ำชาถามเสียงเบาแต่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่ซ่อนอยู่ไม่มิด ไดม่อนดับเครื่อง ก่อนเอนตัวมาท้าวกับพวงมาลัย มองหน้าเธอแบบไม่บอกอะไรมากนัก“ก็พาเธอมาเปิดหู เปิดตาไง”น้ำชามองรอบข้างสวนสนุกด้วยความตื่
วิศวะร้ายพ่ายรักยัยตัวป่วน ขอให้เธอมีความสุข
ตอนที่ 55ขอให้เธอมีความสุขเดือนต่อมา เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นเบา ๆ ทำให้คนตัวเล็กที่นอยอยู่บนเตียง ค่อย ๆ ลืมตา ผ้าห่มยังคลุมถึงหน้าอก เธอเหยียดแขนไปข้างเตียงอย่างเคย แต่พื้นที่ที่ควรมีร่างอุ่น ๆ ของไดม่อนกลับว่างเปล่า“ไปไหนแต่เช้านะ”ปกติไม่ว่าจะตื่นกี่โมง ก็จะมีไดม่อนคอยนอนอยู่ข้าง ๆ ตลอดถึงแม้ว่าวันนั้นเขาจะตื่นก่อนแต่ชายหนุ่มก็จะก้มลงมาปลุกเธอทุกครั้งแต่วันนี้กลับไม่เป็นอย่างนั้นหญิงสาวรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมา กดโทรหาเขาทันทีตู๊ด… ตู๊ด…ปลายสายเงียบงัน ไม่มีใครรับ ไม่มีแม้แต่เสียงตัดสายเหมือนทุกครั้ง“ไปไหนของเขานะ”ตัดภาพมาที่มหาลัยในช่วงสายน้ำชานั่งเหม่ออยู่ที่โต๊ะหน้าตึกเรียน นิ้วมือเธอเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ขึ้นลงซ้ำ ๆ แม้จะไม่มีข้อความใดตอบกลับแป้งหอมกับลีน่าเดินมาเห็นเข้าก็สบตากันก่อนจะรีบเข้ามานั่งประกบข้าง“ยายชา เป็นอะไรอ่ะ สีหน้าดูไม่ดีเลยนะ”แป้งหอมถามทันทีน้ำชาชะงักก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ“ก็…ไดม่อนน่ะสิ หายไปตั้งแต่เช้า โทรไปก็ไม่รับ ส่งข้อความก็ไม่ตอบเลย ไม่รู้ว่าเป็นอะไรหรือเปล่า”“เอ๊ะ…ทะเลาะกันอีกรึเปล่า”“ไม่ได้ทะเลาะนี่สิ”“ปกติเขาไม่เคยหายไปแบบ
วิศวะร้ายพ่ายรักยัยตัวป่วน รู้สึกดีขึ้นมั้ย
ตอนที่ 54รู้สึกดีขึ้นมั้ยเดือนต่อมาหนึ่งเดือนต่อมา ลมเย็นเฉียบพัดผ่านแผ่วเบา เสียงใบไม้ด้านบนเสียดสีกันดังกรอบแกรบอย่างเงียบงัน ไดม่อนในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำยืนสงบอยู่หน้าหลุมศพที่มีชื่อปลายฟ้าสลักอยู่บนป้ายหินอ่อนสีซีดชายหนุ่มก้มลงช้า ๆ วางดอกลิลลี่ขาวลงตรงหน้า ก่อนจะสังเกตเห็นดอกไม้ช่อใหม่ที่ถูกวางทับอยู่ก่อนหน้าเหมือนกลับว่าเพิ่งมีคนมาไม่นานไดม่อนนิ่งไปครู่หนึ่ง ลมหายใจหนักลงเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้เอ่ยอะไร“ฉันแวะมาเยี่ยมนะ”เสียงทุ้มราบเรียบแต่แฝงบางอย่างที่ค้างคาในใจ“นี่น้ำชา แฟนฉันเอง”เขาเหลือบมองหญิงสาวข้างกายเล็กน้อยก่อนจะย้อนกลับไปมองชื่อบนป้ายหิน“พาเธอมารู้จักด้วย…เธอคงไม่โกรธอะไรฉันแล้วนะ”นิ้วมือไดม่อนแตะป้ายหินเบา ๆ ราวกับกำลังลูบหัวใครสักคน ชายหนุ่มหลับตาชั่วอึดใจ ริมฝีปากคล้ายจะยิ้มแต่ก็จางหายไปทันที“ขอโทษนะ”คำพูดสั้น ๆ แต่หนักแน่นคล้ายแบกความผิดติดค้างมานานน้ำชาเงียบไม่พูดอะไร เพียงยืนข้างเขาอย่างอ่อนโยนเหมือนเป็นหลักให้เขายืนพักใจร่างสูงย่อตัวนั่งยองอยู่ตรงหน้าสุสานอยู่นาน ลมพัดเส้นผมปลิวเบา ๆ แต่น้ำชาเห็นเพียงแผ่นหลังกว้างที่สั่นนิด ๆ ราวกับเขากำลั
วิศวะร้ายพ่ายรักยัยตัวป่วน ถือว่ารู้ใจ
ตอนที่ 17ถือว่ารู้ใจแสงแดดยามเช้าส่องลอดผ้าม่านบางเข้ามาในห้อง เงาแสงตกกระทบผิวระยับของเตียงอย่างนุ่มนวล ไดม่อนด์ขยับตัวเล็กน้อย แขนที่โอบรอบหญิงสาวยังไม่คลายออก น้ำชาขยับหนีเล็กน้อยแล้วพูดเสียงงัวเงีย“ตื่นแล้วก็กลับไปได้แล้ว...”“เธอก็ตื่นสิ” “นี่มันห้องฉันนะ” เธอพูดต่อ พลางดันแขนเขาเบา
Zuletzt aktualisiert : 2026-03-19วิศวะร้ายพ่ายรักยัยตัวป่วน ขอแค่มีชีวิตอยู่
ตอนที่ 14ขอแค่มีชีวิตอยู่แดดยามสายส่องลงกระทบตัวอาคารไดม่อนยืนพิงรถหรูอยู่หน้าคอนโด มือถือแก้วกาแฟเย็นไว้พลางมองนาฬิกาข้อมือด้วยสีหน้าเริ่มหงุดหงิดไม่นานนักประตูลิฟต์ก็เปิดออกน้ำชาเดินออกมาพร้อมเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงขาสั้น ผมเผ้ายุ่งยุ่งเหมือนคนเพิ่งตื่นเต็มที“มาทำไม” เธอพูดพลางหาวเบา ๆ“
Zuletzt aktualisiert : 2026-03-18วิศวะร้ายพ่ายรักยัยตัวป่วน ถ้าซื้อต้องจ่ายเท่าไหร่
ตอนที่ 11ถ้าซื้อต้องจ่ายเท่าไหร่รุ่งเช้าแสงแดดอุ่นส่องลอดผ้าม่านเข้ามาในห้องกว้างร่างบางบนเตียงขยับน้อย ๆ น้ำชาลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ ก่อนพึมพำเสียงเบา มือเรียวยกขึ้นก่ายหน้าผาก“เมื่อคืน…ฉันทำอะไรลงไปอีกเนี่ย”เธอเหลือบตาไปทางข้างกายพบว่าไดม่อนเองก็นอนอยู่ใกล้ในสภาพที่ทั้งคู่ต่างไม่ได้ปกปิดอะ
Zuletzt aktualisiert : 2026-03-17วิศวะร้ายพ่ายรักยัยตัวป่วน ชีวิตติดสาว
ตอนที่ 23ชีวิตติดสาวรถหรูสีดำค่อย ๆ ชะลอตัวเข้าจอดตรงหน้าตึกคณะ ไดม่อนยิ้มมุมปากอย่างอารมณ์ดี ผิดกับคนข้าง ๆ ที่กำลังทำหน้าบึ้งน้ำชาหันไปมองด้วยสายตาขุ่น “ยิ้มอะไรของคุณ”“ได้ออกกำลังกายแต่เช้า อารมณ์มันเลยดีน่ะสิ”“คนบ้า...” เธอบ่นพึมพำ พลางจัดเสื้อผ้าตัวเองให้เข้าที่ก่อนเปิดประตูลงจากร
Zuletzt aktualisiert : 2026-03-21
Das könnte dir auch gefallen
รวมเรื่องสั้นสุดสยิว SS2 (NC25+)
Chocolate lily 81.3K Aufrufeสุดไขว่คว้าภรรยาคืนใจ
กิตติรวิชญ์74.0K Aufrufeหลังวิวาห์ฟ้าแลบ ฉันก็พบว่าสามีคือมหาเศรษฐี
ทานตะวันหลากสี65.4K Aufrufeวิศวะร้ายพลาดรัก(20+)
Re-match I รีแมทช์70.9K Aufrufeพันธะรักลวง
Duangkwan944 Aufrufeหมอหมีขยี้รัก
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว281 Aufrufeฟ้าของน่านน้ำ NC24++
ลมหนาวปลายตุลา308 Aufrufeวิศวกรซ่อนรัก
ปรากฏการณ์1.7K Aufrufe
