เข้าสู่ระบบ“กูไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคำพูดแบบนั้นจะออกมาจากปากมัน...” ทิศเหนือที่นั่งพาดขาอยู่บนโซฟาหนังราคาแพงเอ่ยขึ้น ก่อนจะหมุนแก้วบรั่นดีในมือเบา ๆ สายตาจดจ้องไปที่ดวงตาของจินในจอโทรทัศน์ “คงโดนพ่อกดดันมาหนัก ถึงได้ยอมกลืนน้ำลายตัวเอง ปฏิเสธเสียงแข็งขนาดนั้น” ทิศเหนือเอ่ยพึมพำอย่างอ่านเกมขาด เพราะเขารู้ดีว่า
“….” “ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ” “....” “อย่าลืมว่าหลังเลือกตั้ง แกต้องไปชายแดน” “พูดอย่างกับจะชนะเลือกตั้ง” “นี่แก...” ผู้เป็นพ่อกำลังจะอ้าปากด่า “ชนะให้ได้ก่อน” ทว่าจินก็พูดขัดจังหวะขึ้นมาก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปก่อน ไม่มีแม้แต่แววจะหันกลับมามอง ทิ้งให้ท่านรองนายกยืนมองแผ่นหลังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อ
แต่ยังพูดไม่ทันจบ กล้องในงานก็ดันซูมเข้าที่ใบหน้าของจินพอดี ทำให้เห็นภาพใบหน้าหล่อคมเต็มจอทีวีทันที ไอมิเอะนิ่งไป ก่อนจะรีบยกหมอนขึ้นมาฟาดใส่หน้าจอทีวีเบา ๆ “คนบ้า…” เธองึมงำ “จะหล่อไปไหน…” (กรี๊ดดดดดด!!! หล่อไส้แตกมากแม่!!) แล้วพอเห็นหญิงสาวในสนามกีฬากรี๊ดอีกครั้ง ไอมิเอะก็ยิ่งหน้ามุ่ย “แล้วจะย
ยิ่งจินยืนนิ่ง คนก็ยิ่งกรี๊ด กรี๊ดจนแทบไม่ได้ยินเสียงท่านรองนายกที่กำลังพูดอยู่หน้าไมโครโฟน ทำให้จากตอนแรกที่สถานการณ์คลี่คลายเมื่อจินปรากฏตัว ตอนนี้เหล่าบรรดาผู้หญิงเริ่มควบคุมยากขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ทีมงานหลังเวทีเริ่มส่งสัญญาณกันวุ่นวาย เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนหันมามองหน้ากันอย่างลำบากใจ เ
“ไม่มีเวลาแล้ว คนรอก็รอไปดิ ร้อนจะตายห่า อีกห้านาที ถ้าลูกชายของท่านยังไม่มา พวกหนูจะกลับแล้วนะ” แต่แล้ว ในจังหวะที่ความอึดอัดกำลังพุ่งสู่จุดวิกฤต “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด!” เสียงกรี๊ดแหลมสูงก็ดังขึ้นจากด้านหน้าสนาม “กรี๊ดดดดดดดด!!!” ตอนแรกมีแค่ไม่กี่คนที่กรี๊ด แต่เพียงพริบตาเดียว ก็เพิ่มขึ้นเป็นสิบค
“ยังไงก็ต้องมา ถ้าไม่มากูสาป” ทั่วสนามกีฬาเต็มไปด้วยเสียงบ่นอุบอิบ หลายคนเริ่มหยิบพัดขึ้นมาโบก บางคนเริ่มซับเหงื่อ บางคนเริ่มเติมลิปเป็นรอบที่สาม บางคนเริ่มตบแป้งจนหน้าขาวกว่าเดิมไปสองเฉด บางคนก็หน้าฉันคอใคร แต่ถึงจะบ่นยังไง ก็ไม่มีใครยอมกลับ เพราะทุกคนอยากเจอตัวจริงของจินมากๆ และถ้าจินโผล่มาจริง
จังหวะที่ขาเธอแยกออกจากกันเพียงเล็กน้อย เพราะโครงสร้างของรถ ทำให้จินมองเห็นแพนตี้สีชมพูอ่อนของเธอแว็บหนึ่ง และนั่นทำให้เขากลืนน้ำลายลงคอ ไอมิเอะก็ดิ้นตกใจจนรถโยกตามแรงดิ้น พลางรีบเอามือปิดตรงกลางหว่างขาอย่างไว จังหวะนั้นทำให้เธอเกือบจะตกรถ จินจึงรีบประคองหลังเธอเอาไว้ “ระวังล้ม...เดี๋ยวช้ำหมด” (ค
บทที่ 6 ความคิดแค่แวบเดียวก็เหมือนฟืนที่โยนเข้ากองไฟ มันทำให้ร่างกายเขาเดือดจัดขึ้นทันที เดือดจนแข็งโป๊กแล้ว จินมองเอวคอดๆ ของไอมิเอะอย่างเงียบงัน ไอมิเอะไม่จำเป็นต้องพูดอะไร ไม่ต้องยิ้ม ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น แค่นั่งเงียบ ๆ อยู่ตรงหน้าด้วยท่าทีเฉยชาแบบนั้น มันก็กวนสัญชาตญาณเขามากพออยู่แล้ว ในหัว
“เคๆ รู้เรื่องๆ” เป็นเส้นด้ายเอ่ยขึ้น ทำเหมือนเข้าใจแต่แววตากรุ้มกริ่ม รู้มาก จนแทบปิดไม่มิด “ถ้างั้นก็ให้จินไปส่งไอมิแล้วกัน” ยี่หวาเอ่ยเสียงนิ่ง ราวกับเพิ่งนึกขึ้นมาได้ ทั้งที่วางแผนไว้ตั้งแต่ก่อนจะมาถึงร้านนี้แล้ว “ไม่เป็นไร เราเกรงใจ เดี๋ยวเราเรียกแท็กซี่กลับก็ได้” ไอมิเอะรีบพูดขึ้นทันที เสียง
แต่ถึงจะเป็นแบบนั้น ก็ไม่ได้แปลว่าเธอจะรอดพ้นจากคำนินทา พวกผู้หญิงบางกลุ่มในห้อง ที่ชอบจับผิดคนอื่นเป็นทุนเดิม มักเอาเธอไปพูดลับหลังอยู่บ่อย ๆ ว่าเธอ แรดเงียบ ทำเป็นไม่คุยกับผู้ชายในโรงเรียนก็จริง แต่จริง ๆ แล้วมีแฟนอยู่อีกโรงเรียน แถมอยู่กันคนละจังหวัดอีกต่างหาก ฟังดูเกินจริง แต่เมื่อคำพูดถูกเล่าซ



![My Engineerรักร้ายนายจอมโหด [ต้าร์พินอิน]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)



