LOGIN“กูไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคำพูดแบบนั้นจะออกมาจากปากมัน...” ทิศเหนือที่นั่งพาดขาอยู่บนโซฟาหนังราคาแพงเอ่ยขึ้น ก่อนจะหมุนแก้วบรั่นดีในมือเบา ๆ สายตาจดจ้องไปที่ดวงตาของจินในจอโทรทัศน์ “คงโดนพ่อกดดันมาหนัก ถึงได้ยอมกลืนน้ำลายตัวเอง ปฏิเสธเสียงแข็งขนาดนั้น” ทิศเหนือเอ่ยพึมพำอย่างอ่านเกมขาด เพราะเขารู้ดีว่า
“….” “ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ” “....” “อย่าลืมว่าหลังเลือกตั้ง แกต้องไปชายแดน” “พูดอย่างกับจะชนะเลือกตั้ง” “นี่แก...” ผู้เป็นพ่อกำลังจะอ้าปากด่า “ชนะให้ได้ก่อน” ทว่าจินก็พูดขัดจังหวะขึ้นมาก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปก่อน ไม่มีแม้แต่แววจะหันกลับมามอง ทิ้งให้ท่านรองนายกยืนมองแผ่นหลังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อ
แต่ยังพูดไม่ทันจบ กล้องในงานก็ดันซูมเข้าที่ใบหน้าของจินพอดี ทำให้เห็นภาพใบหน้าหล่อคมเต็มจอทีวีทันที ไอมิเอะนิ่งไป ก่อนจะรีบยกหมอนขึ้นมาฟาดใส่หน้าจอทีวีเบา ๆ “คนบ้า…” เธองึมงำ “จะหล่อไปไหน…” (กรี๊ดดดดดด!!! หล่อไส้แตกมากแม่!!) แล้วพอเห็นหญิงสาวในสนามกีฬากรี๊ดอีกครั้ง ไอมิเอะก็ยิ่งหน้ามุ่ย “แล้วจะย
ยิ่งจินยืนนิ่ง คนก็ยิ่งกรี๊ด กรี๊ดจนแทบไม่ได้ยินเสียงท่านรองนายกที่กำลังพูดอยู่หน้าไมโครโฟน ทำให้จากตอนแรกที่สถานการณ์คลี่คลายเมื่อจินปรากฏตัว ตอนนี้เหล่าบรรดาผู้หญิงเริ่มควบคุมยากขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ทีมงานหลังเวทีเริ่มส่งสัญญาณกันวุ่นวาย เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนหันมามองหน้ากันอย่างลำบากใจ เ
“ไม่มีเวลาแล้ว คนรอก็รอไปดิ ร้อนจะตายห่า อีกห้านาที ถ้าลูกชายของท่านยังไม่มา พวกหนูจะกลับแล้วนะ” แต่แล้ว ในจังหวะที่ความอึดอัดกำลังพุ่งสู่จุดวิกฤต “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด!” เสียงกรี๊ดแหลมสูงก็ดังขึ้นจากด้านหน้าสนาม “กรี๊ดดดดดดดด!!!” ตอนแรกมีแค่ไม่กี่คนที่กรี๊ด แต่เพียงพริบตาเดียว ก็เพิ่มขึ้นเป็นสิบค
“ยังไงก็ต้องมา ถ้าไม่มากูสาป” ทั่วสนามกีฬาเต็มไปด้วยเสียงบ่นอุบอิบ หลายคนเริ่มหยิบพัดขึ้นมาโบก บางคนเริ่มซับเหงื่อ บางคนเริ่มเติมลิปเป็นรอบที่สาม บางคนเริ่มตบแป้งจนหน้าขาวกว่าเดิมไปสองเฉด บางคนก็หน้าฉันคอใคร แต่ถึงจะบ่นยังไง ก็ไม่มีใครยอมกลับ เพราะทุกคนอยากเจอตัวจริงของจินมากๆ และถ้าจินโผล่มาจริง
“เฮ้ย” เสียงเดียวสั้น ๆ แต่หนักแน่นจนทำให้ทั้งกลุ่มชะงัก หันมาแทบพร้อมกัน “อะไรวะ?” กอล์ฟเงยหน้าขึ้นอย่างงุนงง “....” จินไม่ตอบ แต่ก้าวเข้าไปใกล้อีกก้าว สายตาคมกริบราวกับจะเฉือนคนตรงหน้าให้ขาดครึ่ง เฉพาะกอล์ฟเท่านั้นที่จินโฟกัส แววตาของจินไม่ใช่แค่ไม่พอใจ แต่มันคือสายตาของคนที่พร้อมจะฆ่า โดยไม่ม
“..!!!” ยังพูดไม่ทันจบ แค่ชื่อจ๊ะจ๋า ออกจากปากเพื่อน จินก็แทบพลุ่งพล่าน เขาขบกรามแน่นขบแน่นราวกับจะบดฟันจนแตก มือหนากำแน่น ทิศเหนือเห็นอาการนั้น ก็ขยับเข้ามาใกล้ก่อนจะพูดต่อ “แล้วก็ไปเคลียร์กับผู้หญิงทุกคนที่มึงเคยเอา ก่อนที่มึงจะทุ่มสุดตัวจีบไอมิด้วย” จู่ๆ จินก็ลุกพรวดเหมือนคนพร้อมฆ่าคนกลางวง ร่า
จินยังนั่งเงียบ แต่สายตาของเขาหยุดอยู่ที่คำว่า ‘เทส’ นิ้วกดดินสอจนแทบหักโดยไม่รู้ตัว “แต่ใด ๆ คือ…” เส้นด้ายเอื้อมมือไปจับแขนไอมิเอะเบา ๆ “คือมึง…พวกผู้ชายชอบมึงเยอะมาก กูอยากให้มึงรู้ไว้บ้าง อยากให้มึงมั่นใจในตัวเองมากกว่านี้ หน้ามึงสวย หุ่นดี ผิวดีอยู่แล้ว มึงไม่ต้องไปทำอะไรเพิ่มเลย แต่มึงอ่ะ ต้
“รอบฉายหนังของพวกกูมีแค่ตอนสองทุ่มกับสี่ทุ่ม ตอนนี้ยังเหลือเวลาอีกหลายชั่วโมง พวกกูก็เลยจะไปกินข้าวก่อน พวกมึงไปด้วยกันไหม ไปกินกันหลาย ๆ คน สนุกดี” น้ำเสียงของทิศเหนือดูจริงใจ ไม่มีพิษมีภัย แต่ก็ดูเหมือนมีจังหวะซ่อนรอยยิ้มบางอย่างอยู่ใต้คำพูดนั้น “จะเลี้ยงเหรอ? ถ้าเลี้ยงพวกเราก็ไป” เส้นด้ายรีบสวน







