เข้าสู่ระบบ“กูไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคำพูดแบบนั้นจะออกมาจากปากมัน...” ทิศเหนือที่นั่งพาดขาอยู่บนโซฟาหนังราคาแพงเอ่ยขึ้น ก่อนจะหมุนแก้วบรั่นดีในมือเบา ๆ สายตาจดจ้องไปที่ดวงตาของจินในจอโทรทัศน์ “คงโดนพ่อกดดันมาหนัก ถึงได้ยอมกลืนน้ำลายตัวเอง ปฏิเสธเสียงแข็งขนาดนั้น” ทิศเหนือเอ่ยพึมพำอย่างอ่านเกมขาด เพราะเขารู้ดีว่า
“….” “ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ” “....” “อย่าลืมว่าหลังเลือกตั้ง แกต้องไปชายแดน” “พูดอย่างกับจะชนะเลือกตั้ง” “นี่แก...” ผู้เป็นพ่อกำลังจะอ้าปากด่า “ชนะให้ได้ก่อน” ทว่าจินก็พูดขัดจังหวะขึ้นมาก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปก่อน ไม่มีแม้แต่แววจะหันกลับมามอง ทิ้งให้ท่านรองนายกยืนมองแผ่นหลังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อ
แต่ยังพูดไม่ทันจบ กล้องในงานก็ดันซูมเข้าที่ใบหน้าของจินพอดี ทำให้เห็นภาพใบหน้าหล่อคมเต็มจอทีวีทันที ไอมิเอะนิ่งไป ก่อนจะรีบยกหมอนขึ้นมาฟาดใส่หน้าจอทีวีเบา ๆ “คนบ้า…” เธองึมงำ “จะหล่อไปไหน…” (กรี๊ดดดดดด!!! หล่อไส้แตกมากแม่!!) แล้วพอเห็นหญิงสาวในสนามกีฬากรี๊ดอีกครั้ง ไอมิเอะก็ยิ่งหน้ามุ่ย “แล้วจะย
ยิ่งจินยืนนิ่ง คนก็ยิ่งกรี๊ด กรี๊ดจนแทบไม่ได้ยินเสียงท่านรองนายกที่กำลังพูดอยู่หน้าไมโครโฟน ทำให้จากตอนแรกที่สถานการณ์คลี่คลายเมื่อจินปรากฏตัว ตอนนี้เหล่าบรรดาผู้หญิงเริ่มควบคุมยากขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ทีมงานหลังเวทีเริ่มส่งสัญญาณกันวุ่นวาย เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนหันมามองหน้ากันอย่างลำบากใจ เ
“ไม่มีเวลาแล้ว คนรอก็รอไปดิ ร้อนจะตายห่า อีกห้านาที ถ้าลูกชายของท่านยังไม่มา พวกหนูจะกลับแล้วนะ” แต่แล้ว ในจังหวะที่ความอึดอัดกำลังพุ่งสู่จุดวิกฤต “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด!” เสียงกรี๊ดแหลมสูงก็ดังขึ้นจากด้านหน้าสนาม “กรี๊ดดดดดดดด!!!” ตอนแรกมีแค่ไม่กี่คนที่กรี๊ด แต่เพียงพริบตาเดียว ก็เพิ่มขึ้นเป็นสิบค
“ยังไงก็ต้องมา ถ้าไม่มากูสาป” ทั่วสนามกีฬาเต็มไปด้วยเสียงบ่นอุบอิบ หลายคนเริ่มหยิบพัดขึ้นมาโบก บางคนเริ่มซับเหงื่อ บางคนเริ่มเติมลิปเป็นรอบที่สาม บางคนเริ่มตบแป้งจนหน้าขาวกว่าเดิมไปสองเฉด บางคนก็หน้าฉันคอใคร แต่ถึงจะบ่นยังไง ก็ไม่มีใครยอมกลับ เพราะทุกคนอยากเจอตัวจริงของจินมากๆ และถ้าจินโผล่มาจริง
ช้างมองดูแก้มยุ้ยที่ยืนตัวสั่นเทาน้ำตาคลอเบ้า สภาพป่นปี้ปนรอยเปื้อนที่โคนขามันบ่งบอกได้ชัดเจนว่าช้างเป็นคนแรกที่ทำลายกำแพงนี้ลง “ไม่บอกก่อนวะว่ายังซิง จะได้เบามือกว่านี้” ถึงปากจะบ่น แต่ช้างกลับค่อยๆ โน้มตัวลงไปกอดร่างเล็กจากด้านหลังไว้แน่น ทิศเหนือนอนมองร่างเล็กที่หอบหายใจรวยรินใต้ร่างด้วยสายตาเ
บทที่ 201 ซึ่งนั้นทำให้เธอตกใจเป็นอย่างมาก หัวใจเธอเต้นแรงโดยไม่รู้สาเหตุ ทั้งที่อีกฝ่ายยังคงนั่งพิงเก้าอี้อย่างสบายอารมณ์ มือวางบนโต๊ะอย่างผ่อนคลาย ไม่มีท่าทีคุกคามแม้แต่นิดเดียว แต่นั่นแหละ ยิ่งทำให้เธอไม่สบายใจ “จะเลิกกับมันตอนไหน?” น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยอย่างไม่เร่ง ไม่กดดัน เหมือนเป็นคำถามทั่
บทที่ 199 “เหมือนจริงมาก” “จริง เหมือนอยู่ในเครื่องบินจริงๆ เลย” ศาสตราจารย์เหมราชยืนอยู่หน้าห้องอย่างสุขุม มือหนึ่งวางบนแผงควบคุมจำลอง อีกมือไพล่หลัง ก่อนจะหันมายิ้มบาง ๆ ให้กับกลุ่มนักเรียน “ที่เห็นอยู่นี่ คือ Flight Simulator ระดับเดียวกับที่ใช้ฝึกนักบินพาณิชย์จริง มีใครสนใจจะลองเป็นนักบินคนแ
เวลาแปดโมงครึ่ง รถบัสจอดแวะที่ปั๊มน้ำมัน เสียงซองอาหารถูกแกะดังกรอบแกรบไปทั่วคัน จินลืมตาขึ้นมา เหลือบเห็นเพื่อน ๆ เริ่มกินข้าวกันแล้วก็ถอนหายใจออกมาเบา ๆ อย่างเบื่อหน่าย กลิ่นอาหารลอยปะปนในอากาศทำให้เขาเหม็นจนขมวดคิ้วเข้าหากันเป็นปม สายตาคมเลื่อนไปหยุดที่คนตัวเล็กข้างกาย ก็เห็นไอมิเอะยังนอนตะแคง ห



![My Engineerรักร้ายนายจอมโหด [ต้าร์พินอิน]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)



