Se connecter“กูไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคำพูดแบบนั้นจะออกมาจากปากมัน...” ทิศเหนือที่นั่งพาดขาอยู่บนโซฟาหนังราคาแพงเอ่ยขึ้น ก่อนจะหมุนแก้วบรั่นดีในมือเบา ๆ สายตาจดจ้องไปที่ดวงตาของจินในจอโทรทัศน์ “คงโดนพ่อกดดันมาหนัก ถึงได้ยอมกลืนน้ำลายตัวเอง ปฏิเสธเสียงแข็งขนาดนั้น” ทิศเหนือเอ่ยพึมพำอย่างอ่านเกมขาด เพราะเขารู้ดีว่า
“….” “ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ” “....” “อย่าลืมว่าหลังเลือกตั้ง แกต้องไปชายแดน” “พูดอย่างกับจะชนะเลือกตั้ง” “นี่แก...” ผู้เป็นพ่อกำลังจะอ้าปากด่า “ชนะให้ได้ก่อน” ทว่าจินก็พูดขัดจังหวะขึ้นมาก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปก่อน ไม่มีแม้แต่แววจะหันกลับมามอง ทิ้งให้ท่านรองนายกยืนมองแผ่นหลังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อ
แต่ยังพูดไม่ทันจบ กล้องในงานก็ดันซูมเข้าที่ใบหน้าของจินพอดี ทำให้เห็นภาพใบหน้าหล่อคมเต็มจอทีวีทันที ไอมิเอะนิ่งไป ก่อนจะรีบยกหมอนขึ้นมาฟาดใส่หน้าจอทีวีเบา ๆ “คนบ้า…” เธองึมงำ “จะหล่อไปไหน…” (กรี๊ดดดดดด!!! หล่อไส้แตกมากแม่!!) แล้วพอเห็นหญิงสาวในสนามกีฬากรี๊ดอีกครั้ง ไอมิเอะก็ยิ่งหน้ามุ่ย “แล้วจะย
ยิ่งจินยืนนิ่ง คนก็ยิ่งกรี๊ด กรี๊ดจนแทบไม่ได้ยินเสียงท่านรองนายกที่กำลังพูดอยู่หน้าไมโครโฟน ทำให้จากตอนแรกที่สถานการณ์คลี่คลายเมื่อจินปรากฏตัว ตอนนี้เหล่าบรรดาผู้หญิงเริ่มควบคุมยากขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ทีมงานหลังเวทีเริ่มส่งสัญญาณกันวุ่นวาย เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนหันมามองหน้ากันอย่างลำบากใจ เ
“ไม่มีเวลาแล้ว คนรอก็รอไปดิ ร้อนจะตายห่า อีกห้านาที ถ้าลูกชายของท่านยังไม่มา พวกหนูจะกลับแล้วนะ” แต่แล้ว ในจังหวะที่ความอึดอัดกำลังพุ่งสู่จุดวิกฤต “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด!” เสียงกรี๊ดแหลมสูงก็ดังขึ้นจากด้านหน้าสนาม “กรี๊ดดดดดดดด!!!” ตอนแรกมีแค่ไม่กี่คนที่กรี๊ด แต่เพียงพริบตาเดียว ก็เพิ่มขึ้นเป็นสิบค
“ยังไงก็ต้องมา ถ้าไม่มากูสาป” ทั่วสนามกีฬาเต็มไปด้วยเสียงบ่นอุบอิบ หลายคนเริ่มหยิบพัดขึ้นมาโบก บางคนเริ่มซับเหงื่อ บางคนเริ่มเติมลิปเป็นรอบที่สาม บางคนเริ่มตบแป้งจนหน้าขาวกว่าเดิมไปสองเฉด บางคนก็หน้าฉันคอใคร แต่ถึงจะบ่นยังไง ก็ไม่มีใครยอมกลับ เพราะทุกคนอยากเจอตัวจริงของจินมากๆ และถ้าจินโผล่มาจริง
“อย่าทำ” ไอมิเอะหน้ามุ่ยใส่จริงจัง จินก็ดันลิ้นหนาเข้าหากระพุ้งแก้ม ก่อนจะบีบบั้นท้ายขยี้แรงๆ ปิดท้ายอย่างมันเขี้ยว เขายักคิ้วให้แค่เสี้ยววินาที แล้วเดินแซงหน้าไป เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ราวกับการแตะก้นเธอเมื่อครู่นั้น เป็นแค่เรื่องเล็ก ๆ สำหรับเขา แต่มันใหญ่สำหรับเธอจนหัวใจแทบระเบิด ไอมิเอะก็มองต
บทที่ 59 ฮิเดโยะก็เดินไปยืนกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่ข้างจิน มือเล็ก ๆ ก็ถูกจินจับไว้ ส่วนอีกมือยังไม่ลืมกอดถุงอาร์ตทอยแน่น ดวงตากลมโตใสแจ๋วก็เป็นประกายวิบวับอย่างตื่นเต้น “อยากได้โทรศัพท์รุ่นอะไร” จินเอ่ยถามเสียงเรียบนิ่ง “โยะอยากได้ iPhone 16 Pro Max สีดำ 256GB!” ฮิเดโยะก็เงยหน้าตอบอย่างไม่ลังเล ราว
บทที่ 54 จินเหลือบตามองเธอจากด้านข้าง ดวงตาคมขุ่นคล้ายมีบางอย่างคุกรุ่นอยู่ข้างใน ปลายลิ้นหนากระแทกกับกระพุ้งแก้มเบา ๆ ก่อนกัดกรามแน่น ราวกับกำลังอดกลั้นไม่ให้พูดบางอย่างออกมาแรงกว่านี้ “ที่บ้านมีเน็ตเล่นไหม?” ในที่สุดจินก็เอ่ยออกมา แต่เป็นการเอ่ยอย่างประชดประชัน แม้น้ำเสียงจะเรียบ แต่แฝงความห้วน
“ทำไมยังไม่ลบ” เธอยังไม่ทันได้พูดอะไรดี เสียงทุ้มต่ำก็แทรกขึ้นมาอย่างกดอารมณ์ เหมือนเขากำลังกลั้นความหงุดหงิดไว้อย่างเต็มที่ ริมฝีปากเม้มแน่น คล้ายไม่อยากโวยวาย แต่ใจมันเดือดจนจะระเบิดอยู่แล้ว ไอมิเอะก็สะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะหลบสายตาเขา ก้มหน้าตอบเสียงเบา “…เราไม่เห็นว่ามีความจำเป็นต้องลบ” “อะไรน






![พี่เถื่อนคนนี้ น่ารักจะตาย [ราชาxไอริน]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
