Masukประโยคนั้นทำให้เธอชะงักตกใจไม่น้อย มันก็จริงอย่างที่เขาพูด ถ้าเขาไปที่ชายแดน แล้วเกิดอะไรขึ้นจนถึงแก่ชีวิต เธอก็คงจะเสียใจมาก ที่ไม่ได้บอกรักเขา ในวันที่เขายังมีชีวิตอยู่ “...แกไม่ไปได้มั้ย” ไอมิเอะช้อนตาขึ้นถามเสียงเครือ “...ไม่ไปก็ไม่จบ” “แกจะตายมั้ย...เราไม่อยากให้ลูกไม่มีพ่อ” คนตัวเล็กขยับปา
“อยากแต่งงานกับฉันขนาดนั้นเลย?” “ใช่ ก็แกรวย” เธอตอบสวนกลับมาทันควันอย่างไม่ต้องเสียเวลาคิดแม้แต่วินาทีเดียว แถมดวงตาคู่สวยยังใสซื่อแป๋วแหววไร้การเสแสร้งใดๆ ทั้งสิ้น ทำเอาคนที่คิดว่าจะได้ยินคำซึ้งๆ ถึงกับชะงักกึก จินถึงกับนิ่งใบ้แดกไปสามวิ ชายหนุ่มดันลิ้นหนาเข้าหากระพุ้งแก้มตัวเองเบาๆ พลางหรี่ตาคม
“เธอก็รู้ว่าช่วงนี้พ่อฉันต้องการคะแนนเสียงมากแค่ไหน ถ้าผ่านช่วงนี้ไปได้ทุกอย่างจะดีขึ้น ฉันสัญญาว่าจะแต่งงานกับเธอแน่นอน สัญญาว่าจะไม่มีวันทิ้งเธอ จะดูแลทั้งเธอทั้งลูกให้ดีที่สุด” “....” “ที่สำคัญที่สุด ที่ฉันยอมตกลงไปชายแดน ก็เพื่อแลกกับการที่พ่อจะยอมยกเลิกงานหมั้นระหว่างฉันกับเอมิโกะด้วย” พอได้
“แกกำลังถักเปียหรือผูกเงื่อนกันแน่” “พยายามอยู่ ใจเย็นดิ” แม้จะเริ่มอารมณ์เสีย แต่จินก็ยังข่มใจสาละวนจัดแจงปอยผมให้เธอต่ออย่างไม่ยอมแพ้ “ไม่มีใครเก่งตั้งแต่ครั้งแรก...ทนหน่อย...เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว” จินขมวดคิ้วเคร่งเครียด สายตาคมจ้องคลิปยูทูบสลับกับกลุ่มผมสลวยตรงหน้าอย่างตั้งอกตั้งใจ มือหนาค่อยๆ จับป
“อยากถักเปียสองข้าง” “ทำยังไง ฉันทำไม่เป็น” “งั้นก็ไม่ต้องทำ” “เดี๋ยวทำให้” สุดท้ายเขาก็ไม่กล้าขัดใจ จินลองแบ่งเส้นผมของเธอขึ้นมาสองช่อ แต่อย่างว่า คนมันเคยใช้แต่กำลัง พอต้องจับงานละเอียดอ่อนเลยกะแรงไม่ถูก มือหนาเผลอดึงรั้งผมช่อหนึ่งแรงไปหน่อยจนร่างเล็กสะดุ้งสุดตัว “โอ๊ย! ดึงผมแรง” เสียงหวานร้
บทที่ 268 จริง ๆ อีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าจินก็ต้องออกไปแล้ว แต่เขาก็ให้เธอลุกขึ้นมาแต่งตัวรอไว้ เพราะตั้งใจไว้ว่าพอไปเข้าคูหาเลือกตั้งเสร็จเรียบร้อยเมื่อไหร่ เขาจะรีบบึ่งรถกลับมารับเธอออกไปหาอะไรกินอร่อย ๆ นอกคอนโดทันที แต่แทนที่เขาจะรีบร้อนเคลียร์ตัวเองออกจากห้อง เขากลับยังขลุกอยู่กับเธอก่อน “มา
“ก็จริง” ยี่หวาก็พยักหน้าเห็นด้วย “อีกอย่าง คนที่จินเคยคบก็มีแต่ผู้หญิงแรง ๆ ทั้งนั้น ไอมิเป็นคนเงียบ ๆ พูดน้อย เถียงไม่สู้ใคร เผลอ ๆ โดนพวกอีแก่ยกพวกมารุมตบแบบไม่ทันตั้งตัวอีก” “แต่เรื่องนี้กูจะไม่ปล่อยให้เป็นแบบนี้แน่!” เส้นด้ายพูดอย่างหนักแน่น สายตาจริงจังเกินกว่าจะเป็นคำขู่เล่น “กูจะไปพูดกับจิ
“มันหมายความว่าไง? เมื่อวานก็นั่งซ้อนบิ๊กไบค์ วันนี้ก็นั่งรถยนต์ด้วยกัน” “ทำไมพี่ไม่ถามจินเองคะ มาถามหนูทำไม” “เหอะ น้องรู้ตัวเองบ้างมั้ยว่ากำลังทำผิด” “...หนูทำผิดเรื่องอะไรคะ” ไอมิเอะก็ถามกลับไปตาแป๋ว ทำเอาอีกฝ่ายแทบจะกรี๊ดออกมาดังๆ ด้วยความหมั่นไส้ “อย่ามาทำเป็นไร้เดียงสาหน่อยเลย น้องกำลังแย
แต่ว่าคำตอบสั้นๆ นั้น ทำให้บรรยากาศรอบโต๊ะชะงักไปชั่วขณะ และในตอนนั้นเอง สายตาของจิน จับจ้องเหตุการณ์ทุกอย่างด้วยสายตาเย็นเยียบ นิ้วเรียวยาวเคาะจังหวะสั้นๆ บนโต๊ะด้วยท่าทางที่ดูเหมือนไม่แคร์ แต่จริงๆ แล้วแรงเคาะที่แน่นขึ้นเรื่อยๆ กำลังแฉลบความไม่พอใจออกมาแบบแทบจะควบคุมไม่อยู่ ริมฝีปากหยักขบแน่น กร
“ทำธุระ” “ธุระอะไร” “เด็กน้อยไม่ต้องรู้หรอก” คราวนี้เขาหันมามองหน้าเธอแวบหนึ่ง แววตาคมลึกนั้น ทำเอาไอมิเอะสะดุ้งเล็ก ๆเธอรีบเบือนสายตา ยู่ปากใส่เบา ๆ ก่อนจะยกมืออีกข้างขึ้นมานวดบ่าให้เขาแทน “หายหงุดหงิดแล้ว” จินพูดพลางยิ้มมุมปาก ไอมิเอะก็ขมวดคิ้วงุนงง “แกหงุดหงิดเหรอ?” “อือ” จินพยักหน้านิดหนึ่ง







