เข้าสู่ระบบประโยคนั้นทำให้เธอชะงักตกใจไม่น้อย มันก็จริงอย่างที่เขาพูด ถ้าเขาไปที่ชายแดน แล้วเกิดอะไรขึ้นจนถึงแก่ชีวิต เธอก็คงจะเสียใจมาก ที่ไม่ได้บอกรักเขา ในวันที่เขายังมีชีวิตอยู่ “...แกไม่ไปได้มั้ย” ไอมิเอะช้อนตาขึ้นถามเสียงเครือ “...ไม่ไปก็ไม่จบ” “แกจะตายมั้ย...เราไม่อยากให้ลูกไม่มีพ่อ” คนตัวเล็กขยับปา
“อยากแต่งงานกับฉันขนาดนั้นเลย?” “ใช่ ก็แกรวย” เธอตอบสวนกลับมาทันควันอย่างไม่ต้องเสียเวลาคิดแม้แต่วินาทีเดียว แถมดวงตาคู่สวยยังใสซื่อแป๋วแหววไร้การเสแสร้งใดๆ ทั้งสิ้น ทำเอาคนที่คิดว่าจะได้ยินคำซึ้งๆ ถึงกับชะงักกึก จินถึงกับนิ่งใบ้แดกไปสามวิ ชายหนุ่มดันลิ้นหนาเข้าหากระพุ้งแก้มตัวเองเบาๆ พลางหรี่ตาคม
“เธอก็รู้ว่าช่วงนี้พ่อฉันต้องการคะแนนเสียงมากแค่ไหน ถ้าผ่านช่วงนี้ไปได้ทุกอย่างจะดีขึ้น ฉันสัญญาว่าจะแต่งงานกับเธอแน่นอน สัญญาว่าจะไม่มีวันทิ้งเธอ จะดูแลทั้งเธอทั้งลูกให้ดีที่สุด” “....” “ที่สำคัญที่สุด ที่ฉันยอมตกลงไปชายแดน ก็เพื่อแลกกับการที่พ่อจะยอมยกเลิกงานหมั้นระหว่างฉันกับเอมิโกะด้วย” พอได้
“แกกำลังถักเปียหรือผูกเงื่อนกันแน่” “พยายามอยู่ ใจเย็นดิ” แม้จะเริ่มอารมณ์เสีย แต่จินก็ยังข่มใจสาละวนจัดแจงปอยผมให้เธอต่ออย่างไม่ยอมแพ้ “ไม่มีใครเก่งตั้งแต่ครั้งแรก...ทนหน่อย...เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว” จินขมวดคิ้วเคร่งเครียด สายตาคมจ้องคลิปยูทูบสลับกับกลุ่มผมสลวยตรงหน้าอย่างตั้งอกตั้งใจ มือหนาค่อยๆ จับป
“อยากถักเปียสองข้าง” “ทำยังไง ฉันทำไม่เป็น” “งั้นก็ไม่ต้องทำ” “เดี๋ยวทำให้” สุดท้ายเขาก็ไม่กล้าขัดใจ จินลองแบ่งเส้นผมของเธอขึ้นมาสองช่อ แต่อย่างว่า คนมันเคยใช้แต่กำลัง พอต้องจับงานละเอียดอ่อนเลยกะแรงไม่ถูก มือหนาเผลอดึงรั้งผมช่อหนึ่งแรงไปหน่อยจนร่างเล็กสะดุ้งสุดตัว “โอ๊ย! ดึงผมแรง” เสียงหวานร้
บทที่ 268 จริง ๆ อีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าจินก็ต้องออกไปแล้ว แต่เขาก็ให้เธอลุกขึ้นมาแต่งตัวรอไว้ เพราะตั้งใจไว้ว่าพอไปเข้าคูหาเลือกตั้งเสร็จเรียบร้อยเมื่อไหร่ เขาจะรีบบึ่งรถกลับมารับเธอออกไปหาอะไรกินอร่อย ๆ นอกคอนโดทันที แต่แทนที่เขาจะรีบร้อนเคลียร์ตัวเองออกจากห้อง เขากลับยังขลุกอยู่กับเธอก่อน “มา
“ลูกพี่ฝากให้พวกกระผมมาง้อเมียแทนขอรับ” น้ำเสียงของไตเติลพยายามจะสุภาพ แต่หน้าคือเมาสุดติ่ง ในมือก็ถือถุงหมูกระทะชุดใหญ่กับหม้อหมูกระทะและเตาอั้งโล่ หม้อโยกไปมาเหมือนจะร่วงได้ตลอด ส่วนทิศเหนือไม่ต่างกัน เดินเซจนเกือบเอาหน้าแปะเสาประตูร้าน มือซ้ายก็ถือพวงมาลัยดอกมะลิ อย่างกับจะไปไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์
บทที่ 162 “พวกกูตกลงกันแล้ว ไม่อยากให้มึงมีปัญหากับไอมิ พวกกูขออาสาไปส่งองค์หญิงแทนมึง” ไตเติลกับทิศเหนือพูดพลางยักคิ้วใส่กันอย่างพอใจ ทำเหมือนเป็นสุภาพบุรุษ ทั้งที่เจตนาไม่บริสุทธิ์ และปกติก็มีแต่เรื่องฉิบหายทุกวัน อยู่ดี ๆ ก็ทำตัวเป็นคนดีขึ้นมา ทำเอาหลายคนต้องเหลือบตามอง คนชั่วทั้งชีวิต แต่พอมา
บทที่ 165 พอเดินมาถึงขอบสนาม จินยื่นมือไปรับคบเพลิงจากตูมตาม แล้วเสียงทรัมเป็ตของกองดุริยางค์ก็ดังขึ้น นักเรียนหลายพันคนบนสนามหมุนสายตาไปทางโพเดียมประธานพิธีอย่างพร้อมกัน “ประธานในพิธีเปิดการแข่งขันกีฬาสีประจำปีการศึกษา 20XX ในวันนี้ คือท่านรองนายกรัฐมนตรี คมฐิพัฒน์ อนันต์พัฒณ์ไพศาล ถือเป็นเกียรติ
“แหมม ถ้าเป็นเด็ก Gen Z Gen Alpha แบบพวกมึง แต่ชอบบูลลี่คนอื่นก็ไม่ไหวนะ” พี่ดีดี้ถึงกับของขึ้น พูดมึง ขึ้นกูในไลฟ์สด ทำเอาไอมิเอะเกร็งทั้งตัว เริ่มหน้าซีด อยากจะหยุดไลฟ์แล้วแต่ก็ไม่กล้าพูด “น้ำปิง แล้วไงคะกูไม่ได้แก่เหมือนมึงและไม่ได้ H e e เหี่ยวแบบมึงด้วย” แก้มยุ้ยอ่านคอมเมนต์ต่อ “อีสัส คำก็แก่







