Se connecter“แก!” “คุณเอาแต่พูดเหมือนทำเพื่อเธอ แต่เคยถามเธอสักคำรึยังว่าเธอต้องการอะไร” “ฉันเป็นพ่อ!” “นั่นไม่ใช่เหตุผลให้คุณตัดสินชีวิตเธอแทนทุกเรื่อง” คุณพ่อของไอมิเอะกำหมัดแน่นขึ้นจนตัวสั่น จินก็จ้องกลับตรง ๆ ไม่มีแม้แต่ความคิดจะหลบสายตา “ผมจะบอกที่บ้านมาสู่ขอ ผมจะทำทุกอย่างให้ถูกต้องและผมจะไม่ยอม
“…!!” จินกำหมัดกำแน่นขึ้นทันที จนเส้นเลือดบนหลังมือปูดขึ้น แต่เขายังคุมอารมณ์เอาไว้ แล้วเสียงของเขาก็เย็นลง “มีวิธีแก้ปัญหานับร้อย แต่คุณกลับเลือกวิธีที่แย่ที่สุด” “แล้วแกจะให้ฉันทำยังไง!” “จะพาลูกตัวเองไปทำแท้ง ทั้งที่ผมบอกแล้วว่าผมจะรับผิดชอบ นี่คือทางออกของคุณงั้นเหรอ” คำพูดของจินทำให้ไอมิเอะ
จินจ้องกลับนิ่ง ไม่มีแม้แต่ความกลัว ไม่มีแม้แต่การหลบสายตา ยิ่งอีกฝ่ายขึ้นเสียงมากเท่าไหร่ เขากลับยิ่งเย็นชามากขึ้นเท่านั้น แขนที่โอบไอมิเอะกระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย เหมือนกำลังปลอบเธอไปในตัว “ถ้าโกรธผม ก็มาลงที่ผม” ดวงตาคมกวาดมองไม้เรียวที่ถูกหักครึ่งบนพื้น แล้วเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง “แต่เธอ เธอไม่ผิด
“ลูกไม่รักดี” เพียะ! ไม้เรียวฟาดลงมาอย่างแรง ทำให้ไอมิเอะร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดทันที ร่างเล็กล้มลงกับพื้นในฟาดเดียว ความเจ็บแล่นไปทั่วแผ่นหลังจนแทบหายใจไม่ออก “โอ๊ย! พ่อคะ!” “ฉันสั่งแล้วใช่มั้ย!” เพียะ! “บอกแล้วใช่มั้ยว่าไม่ให้ยุ่งกับมัน!” เพียะ! “ทำไมไม่ฟัง! ไม่เห็นฉันเป็นพ่อแล้วใ
“พูดอีกที” “…ว...วันก่อนหนูไอมิทะเลาะกับพ่อครับ” “.…” “แต่ไม่รู้ว่าทะเลาะเรื่องอะไรนะครับ ถ้าให้ผมเดาน่าจะทะเลาะเรื่องผู้ชายที่พาหนูไอมิไปอยู่ด้วย พอหนูไอมิกลับมาถึงบ้าน คุณพ่อก็ลงไม้ลงมือจนเลือดตกยางออก” “ประสาท แค่ลูกสาวออกจากบ้านไม่กี่วันก็ลงไม้ลงมือ ปัญญาอ่อนรึไง” “ไม่นะครับ คุณจินไม่ม
แล้วไฟแช็กก็ถูกจุดขึ้น เปลวไฟสีส้มสะท้อนใบหน้าคมคายเพียงชั่วครู่ จินคาบบุหรี่ไว้ที่ริมฝีปาก ก่อนสูดควันเข้าปอดช้า ๆ ควันสีขาวลอยออกจากริมฝีปากหยักอย่างเชื่องช้า ดวงตาคมทอดมองไปยังบ้านหลังข้าง ๆ แต่บ้านของไอมิเอะกลับมืดสนิท ไม่มีไฟเปิดอยู่สักดวง รถของคุณพ่อเธอก็ยังจอดอยู่ที่เดิม ทำให้จินขมวดคิ้วนิด
“กลัวอะไร มีแบ็คใหญ่อย่างไอ้จินอยู่ในแก๊ง อีพวกนี้ไม่มีปัญญาทำอะไรพวกเราหรอก ปากดีกันจัด เอาควยยัดปากพวกมันหน่อย” ไตเติลเอ่ยพลางกระตุกยิ้มมุมปาก “งั้นกูเย็ดให้ H e e บานเลยนะ” ช้างเอ่ย ก่อนจะบีบขย้ำบั้นท้ายของหญิงสาวอย่างรุนแรง “จัดไป” “ใครเอาเหล้าให้กิน” ขณะเดียวกัน จินเอ่ยถามพลางเดินไปตามโถงทาง
“เป็นธรรมดาของอาการติดสัตว์” เส้นด้ายเอ่ยเสริมขึ้นมา คำพูดนั้นทำให้ไอมิเอะหน้าแดงวาบขึ้นทันที “เออ ยังไม่ถึงฤดูผสมพันธุ์ ก็เริ่มแล้วเหรอ ทำอย่างกับของขาด” แก้มยุ้ยเอ่ยกวน สายตาก็เหลือบมองมาที่ไอมิเอะอย่างรู้ทัน ราวกับยืนยันข้อกล่าวหานั้นให้หนักแน่นขึ้นไปอีก ไอมิเอะก็ก้มหน้าลงโดยอัตโนมัติ มือเล็กขย
ทำเอาไอมิเอะหน้าซีดทันที ด้วยรู้สึกเหมือนถูกมองทะลุผ่านข้ออ้างตื้น ๆ ของตัวเอง หัวใจวูบลงไปที่ตาตุ่ม ริมฝีปากเม้มแน่น พยายามกลืนความร้อนรนลงคอ เธออยากพูดอะไรสักอย่าง อยากแก้ตัว แต่สมองกลับว่างเปล่าไปหมด “รีบขึ้นรถได้แล้ว ทำเวลากันหน่อยนะเด็กๆ เราต้องไปกันอีกหลายที” ยังไม่ทันที่เธอจะได้พูดอะไร เสียง
บทที่ 181 “ใช้แค่นี้ทำแผลเหรอ” เธอหันมามองถุงยาในมือของเสือ “แค่นี้ก็พอแล้ว” น้ำเสียงของเสือเรียบเฉย ราวกับไม่รู้สึกว่ามันมีอะไรแปลก “มันยังไม่พอ ตอนนี้ร้านขายยายังเปิดอยู่ นายไปซื้ออุปกรณ์ทำแผลเพิ่มสิ” ไอมิเอะพูดพลางขมวดคิ้วเล็กน้อย ความเป็นห่วงหลุดออกมาโดยไม่รู้ตัว “เป็นห่วงฉันเหรอ” “...มะ..







