Masuk“ใครให้แกเข้ามา” “....” จินเงียบกริบ นัยน์ตาคู่คมมองสบตาเธอนิ่ง “ออกไป” “มิเอะ...” จินถอนหายใจยาว เอ่ยเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่ายและอ่อนใจ เพราะรู้แล้วว่ารอบนี้คนตัวเล็กโกรธจริงจัง “ออกไป เราไม่อยากเห็นหน้าแก” “นอนโซฟามันไม่สบายตัว...ขอนอนด้วยได้ไหม” จินง้อเสียงนุ่ม “ห้องมีตั้งเยอะ ออ
คนตัวเล็กหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาไถไอจีฆ่าเวลา ทว่าพอเปิดหน้าฟีดขึ้นมา นัยน์ตาคู่สวยก็ต้องชะงัก ที่เห็นโพสต์ล่าสุดของเอมิโกะ โพสต์ภาพสถานที่แลนด์มาร์กแห่งใหม่ที่จินเพิ่งสร้างเสร็จ พร้อมเช็กอินและระบุแคปชั่นสั้นๆ ‘ขอบคุณนะคะสำหรับความตั้งใจ ชอบมากเลย ขอบคุณสำหรับความร่วมมือค่ะ^^’ แล้วก็ปิดท้ายด้วยอี
“กรี๊ดดดดดดด!” จู่ๆ ไตเติลก็แหกปากร้องกรี๊ดออกมาลั่นห้องจนยี่หวาต้องหันขวับไปมองตาเขียว คว้าหมอนข้างๆ ปาใส่ทันที “เป็นเหี้ยอะไรของมึง! กรี๊ดทำไมเนี่ย!” “ในที่สุดก็มีคนจัดการมันได้แล้ว กรี๊ดดดดด!” ไตเติลไม่สนใจหมอนที่ปลิวมาเฉี่ยวหัว เขากระโดดโลดเต้น กรี๊ดกร๊าดสะใจราวกับทีมฟุตบอลโปรดได้แชมป์โลก เป
“ไม่รับก็ทิ้งไว้ตรงนั้นสิ จะเก็บกลับมาทำไม” “เธอไม่เข้าใจ” “งั้นเหรอ...” ไอมิเอะแค่นยิ้มทั้งน้ำตา เอ่ยเสียงแผ่วแฝงความไม่เชื่อแม้แต่นิดเดียว ก็เป็นที่รู้กันดี ว่าประวัติความเจ้าชู้ในอดีตของจินบวกกับผู้หญิงคนนั้นเคยเป็นถึงอดีตว่าที่คู่หมั้นกัน มันก็ยิ่งทำให้ความแคลงใจกัดกินความรู้สึก เธอทอดสายต
ทำเอาแก๊งเพื่อนที่กำลังแทงสนุกเกอร์กันอยู่อย่างเพลิดเพลินถึงกับชะงัก ชักหัวคิวค้างแล้วหันกวาดสายตามองมาเป็นตาเดียวกัน “เอาแล้ว มีขึ้นเสียง” “บอดี้การ์ดอยู่ไหน” ทิศเหนือพูดขึ้นมาพลางหรี่ตามองกวาดไปรอบห้องวีไอพีเพื่อมองหาการ์ดร่างยักษ์ “แค่ผัวเมียทะเลาะกัน จะถามหาบอดี้การ์ดเพื่อ?” ช้างขมวดคิ้วถามอ
บทที่ 289 “จะพูดมั้ย?” “....” ความกดดันของเธอทำให้จินรู้สึกอึดอัดไม่น้อย จินพยายามกำจัดความกำกวมในหัวและรวบรวมคำพูดเพื่อหาทางอธิบายอย่างไรไม่ให้คนตัวเล็กต้องโกรธหรือเสียใจ ทว่าความเงียบที่ลากยาวกลับยิ่งทำให้บรรยากาศอึดอัดหนักกว่าเดิม ไอมิเอะจ้องหน้าเขาอย่างกดดันมากขึ้น สีหน้าเธอเริ่มเปลี่ยนไปจนเพ
บทที่ 27 “…เข้ากับมิเอะดี” จินนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนเอ่ย ราศีกับไทป์ของเธอมันเข้ากันได้ดีมาก หวานทั้งไทป์ หวานทั้งราศี ผู้หญิงราศีนี้ จะออกแนวสวยหวาน แบบเจ้าหญิง อ่อนไหว จินตนาการสูง ช่างฝัน แต่สายตาบางทีก็ฆ่าคนได้ คำพูดก็เฉือนใจได้ลึกกว่ามีด เป็นพวกที่ไม่ชอบพูด แต่ว่าจะพูดด้วยสายตาเก่ง บางทียังไม่ทั
ไอมิเอะก้มมองก่อนจะเหลือบไปข้างหลัง โดยจินยังนั่งอยู่เหมือนเดิม เขาไม่ได้หันมามองด้วยซ้ำ แค่เอนหลังพิงเก้าอี้ มองไปที่กระดาน ก่อนจะก้มหน้าลงมาทำแบบฝึกหัดเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอค่อย ๆ คลี่กระดาษออกช้า ๆ ในนั้นเขียนว่า (คิดถึง) ซึ่งเป็นลายมือของจิน เขียนเรียบ ๆ ขีดเส้นใต้เอาไว้ แต่กลับทำให้ใจเธอส
“ทำไม?” ไอมิเอะถามอีก น้ำเสียงเหมือนเด็กใสซื่อที่อยากรู้ ไม่ได้ซักไซ้ ไม่ได้แกล้ง เธอแค่อยากเข้าใจเขา “....” จินเม้มปากเล็กน้อย สายตาหันไปจ้องถนนข้างหน้า ขณะเหยียบคันเร่งขับตามรถของไตเติล “…มันไม่ใช่คนดีอะไร” จินตอบเรียบ ๆ ไม่อยากขยายความ ไอมิเอะหันมองหน้าเขาเต็ม ๆ มุมปากเธอยกขึ้นนิด ๆ เธอเงียบอย
“ก็จริง” ยี่หวาก็พยักหน้าเห็นด้วย “อีกอย่าง คนที่จินเคยคบก็มีแต่ผู้หญิงแรง ๆ ทั้งนั้น ไอมิเป็นคนเงียบ ๆ พูดน้อย เถียงไม่สู้ใคร เผลอ ๆ โดนพวกอีแก่ยกพวกมารุมตบแบบไม่ทันตั้งตัวอีก” “แต่เรื่องนี้กูจะไม่ปล่อยให้เป็นแบบนี้แน่!” เส้นด้ายพูดอย่างหนักแน่น สายตาจริงจังเกินกว่าจะเป็นคำขู่เล่น “กูจะไปพูดกับจิ







