LOGIN“กูไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคำพูดแบบนั้นจะออกมาจากปากมัน...” ทิศเหนือที่นั่งพาดขาอยู่บนโซฟาหนังราคาแพงเอ่ยขึ้น ก่อนจะหมุนแก้วบรั่นดีในมือเบา ๆ สายตาจดจ้องไปที่ดวงตาของจินในจอโทรทัศน์ “คงโดนพ่อกดดันมาหนัก ถึงได้ยอมกลืนน้ำลายตัวเอง ปฏิเสธเสียงแข็งขนาดนั้น” ทิศเหนือเอ่ยพึมพำอย่างอ่านเกมขาด เพราะเขารู้ดีว่า
“….” “ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ” “....” “อย่าลืมว่าหลังเลือกตั้ง แกต้องไปชายแดน” “พูดอย่างกับจะชนะเลือกตั้ง” “นี่แก...” ผู้เป็นพ่อกำลังจะอ้าปากด่า “ชนะให้ได้ก่อน” ทว่าจินก็พูดขัดจังหวะขึ้นมาก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปก่อน ไม่มีแม้แต่แววจะหันกลับมามอง ทิ้งให้ท่านรองนายกยืนมองแผ่นหลังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อ
แต่ยังพูดไม่ทันจบ กล้องในงานก็ดันซูมเข้าที่ใบหน้าของจินพอดี ทำให้เห็นภาพใบหน้าหล่อคมเต็มจอทีวีทันที ไอมิเอะนิ่งไป ก่อนจะรีบยกหมอนขึ้นมาฟาดใส่หน้าจอทีวีเบา ๆ “คนบ้า…” เธองึมงำ “จะหล่อไปไหน…” (กรี๊ดดดดดด!!! หล่อไส้แตกมากแม่!!) แล้วพอเห็นหญิงสาวในสนามกีฬากรี๊ดอีกครั้ง ไอมิเอะก็ยิ่งหน้ามุ่ย “แล้วจะย
ยิ่งจินยืนนิ่ง คนก็ยิ่งกรี๊ด กรี๊ดจนแทบไม่ได้ยินเสียงท่านรองนายกที่กำลังพูดอยู่หน้าไมโครโฟน ทำให้จากตอนแรกที่สถานการณ์คลี่คลายเมื่อจินปรากฏตัว ตอนนี้เหล่าบรรดาผู้หญิงเริ่มควบคุมยากขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ทีมงานหลังเวทีเริ่มส่งสัญญาณกันวุ่นวาย เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนหันมามองหน้ากันอย่างลำบากใจ เ
“ไม่มีเวลาแล้ว คนรอก็รอไปดิ ร้อนจะตายห่า อีกห้านาที ถ้าลูกชายของท่านยังไม่มา พวกหนูจะกลับแล้วนะ” แต่แล้ว ในจังหวะที่ความอึดอัดกำลังพุ่งสู่จุดวิกฤต “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด!” เสียงกรี๊ดแหลมสูงก็ดังขึ้นจากด้านหน้าสนาม “กรี๊ดดดดดดดด!!!” ตอนแรกมีแค่ไม่กี่คนที่กรี๊ด แต่เพียงพริบตาเดียว ก็เพิ่มขึ้นเป็นสิบค
“ยังไงก็ต้องมา ถ้าไม่มากูสาป” ทั่วสนามกีฬาเต็มไปด้วยเสียงบ่นอุบอิบ หลายคนเริ่มหยิบพัดขึ้นมาโบก บางคนเริ่มซับเหงื่อ บางคนเริ่มเติมลิปเป็นรอบที่สาม บางคนเริ่มตบแป้งจนหน้าขาวกว่าเดิมไปสองเฉด บางคนก็หน้าฉันคอใคร แต่ถึงจะบ่นยังไง ก็ไม่มีใครยอมกลับ เพราะทุกคนอยากเจอตัวจริงของจินมากๆ และถ้าจินโผล่มาจริง
บทที่ 42 “ถ้าจะเลิกเพราะแบบนั้น…งั้นแกก็สูบต่อไปเถอะ…อีกอย่างปอดแกไม่ใช่ปอดเรา” เธอแสร้งบ่นเสียงเบา พลางหน้าแดงจัดจนถึงหู เธอเห็นหน้าตัวเองในกระจกก็รีบหันหน้าหนี เพราะไม่อยากให้เขาเห็นว่าเธอกำลังเขินจนแทบระเบิด (หึ ปากดีว่ะ) จินยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ ดวงตาคมใต้ไรผมทิ้งสายตามองเธอไม่วางตา ก่อนจ
“ไล่ออก?” ไอมิเอะก็เบิกตากว้าง หัวใจก็ร่วงวูบลงที่ตาตุ่ม น้ำเสียงก็ทั้งตกใจ ทั้งไม่เข้าใจ “ทำไมโดนไล่ออก?” “โรงเรียนรณรงค์ไม่ให้มีคนอ้วนน้ำหนักเกินหกสิบเรียนที่นี่ โรงเรียนก็เลยไล่พวกมันออก” ยี่หวาพูดหน้าตาย พลางเคี้ยวขนมในปากตุ้ย ๆ “เอาดี ๆ” ไอมิเอะเลิกคิ้ว มองเพื่อนทั้งสองคนด้วยสีหน้าจริงจัง ไม
“…ทำไมเงียบ” เขาเลยขยับตัวเข้ามาใกล้อีกนิด น้ำเสียงอ่อนลงอีกระดับ เหมือนลดความเป็นจินลงไปเกือบหมด “ปกติก็เงียบ” เสียงตอบของไอมิเอะเรียบมาก เรียบจนจินแทบอยากเดินออกไปซื้อดอกไม้กับช็อกโกแลตมาง้อ “…กับใบเตยไม่มีอะไร” “....สนิทกันเหรอถึงเรียกครูคนนั้นแค่ชื่อ?” น้ำเสียงของเธอไม่ใส่อารมณ์ แต่กลับเฉือน
บทที่ 46 “ดูแค่แป๊บเดียวเอง” คำพูดนั้นทำเอาไอมิเอะถึงกับขนลุกวาบ แม้จะรู้ว่ามันผิดเวลา ผิดที่ผิดทาง แต่ร่างกายกลับไม่ยอมฟังเหตุผลใดๆ ยังไม่ทันที่เธอจะได้ขยับตัวหนี จินก็รั้งเรียวขาของเธอให้แยกออกจากกันอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด รุนแรงจนทำให้เธอสะดุ้งเฮือก “จิน!” เสียงหลุดลอดจากลำคอเธออย่างตกใจ ดวงตาก







