Mag-log in“ผมไม่เคยโกหก” “นั่นแหละที่น่าปวดหัว” คนเป็นพ่อประสานมือเข้าด้วยกัน “เอมิโกะร้องไห้กลับบ้าน หุ้นของสองตระกูลผันผวนตั้งแต่เมื่อวาน นักข่าวกำลังตามเรื่องนี้อยู่ รวมถึงเรื่องที่แกต่อยไอ้เด็กนั่นกลางงาน มันยืนยันจะเอาเรื่องแกให้ถึงที่สุด” “....” ท่านรองนายกจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของจิน “แล้วไหนจะเรื่อง
“.…” “แล้วจะมาแปลกใจอะไร” จินหัวเราะเย็น ๆ “หรือพ่อลืมไปแล้ว ว่าตอนวัยรุ่นพ่อบ้ามากกว่าผม” “อย่ามายอกย้อนฉันนะจิน แกคิดว่าทุกคนจะโชคดีเหมือนฉันงั้นเหรอ? คิดว่าเกเร ใช้กำลังแก้ปัญหา แล้ววันหนึ่งจะได้ขึ้นไปนั่งอยู่จุดสูงสุดเหมือนกันหมด ถ้าแกคิดแบบนั้น แกคิดผิด สมัยฉันกับสมัยแกมันไม่เหมือนกัน ยุคนี้ค
“เปราะบาง…” เสียงทุ้มพึมพำเบา ๆ สายตามองใบหน้าคนหลับราวกับมองสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิต ก่อนโน้มตัวลงจูบหน้าผากเธอเบา ๆ นานกว่าปกติ ราวกับไม่อยากลุกไปไหน “เธอนอนเถอะ เดี๋ยวฉันกลับมา” แม้รู้ว่าเธอไม่ได้ยิน แต่เขาก็ยังอยากบอก เขามองอยู่แบบนั้นอีกหลายวินาที ก่อนจะฝืนตัวเองลุกขึ้น เดินออกจากห้องนอน “น
“.…” “ฉันมองเธออยู่ตลอด” ประโยคนั้นทำให้ไอมิเอะนิ่งไปเลย ไม่มีแรงแม้แต่จะถามอะไรต่อ เธอได้แต่นอนซบอยู่กับอกเขา ฟังเสียงหัวใจที่เต้นสม่ำเสมอ สมองเธอยังมึนไปหมด ทั้งเรื่องที่บ้าน ทั้งเรื่องเด็กในท้อง แล้วก็เรื่องที่เขาบอกว่ารู้มานานแล้ว “…แล้วทำไมแกไม่บอกเรา” เธอเงียบไปพักใหญ่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามอ
“อ๊ะ! เจ็บนะจิน!” ไอมิเอะเบ้หน้าพลางอุทานประท้วงเสียงสั่น ร่างเล็กกระตุกเฮือกด้วยความเจ็บปนเสียวซ่านที่แล่นริ้วขึ้นสมอง ทว่าเธอกลับไม่ได้ขยับหนีหรือปัดป่ายเรียวแขนขัดขืนแม้แต่น้อย เธอทำเพียงแค่นอนคว่ำหน้านิ่ง ซุกพวงแก้มแดงแจ๋ลงกับหมอนนุ่ม ก่อนที่ใบหน้าหวานจะแอบชำเลืองหางตาหันกลับมามองค้อนคนที่อยู่ด
บทที่ 262 ร่างสูงใหญ่ขยับเข้าคร่อมทับช่วงสะโพกและเรียวขาของไอมิเอะเอาไว้ แต่เขาระวังตัวเต็มที่โดยการทิ้งน้ำหนักลงบนเข่าทั้งสองข้าง ไม่ได้กดทับลงไปบนตัวเธอเลยสักนิด เพราะรู้ดีว่าร่างบางยังระบมกับแผลอยู่ สายตาคมกริบเลื่อนลงมองกระโปรงส่วนที่เหลือซึ่งยังพันธนาการช่วงล่างของเธอไว้ อารมณ์ดิบปนความหงุดหง
“โคตรกร่าง” ท่านรองนายกฯ เองยังชะงักไปครู่หนึ่ง ไม่คิดว่าลูกชายจะบ้าเกินมนุษย์ ทำแบบนี้ต่อหน้าคนทั้งจังหวัด ต่อหน้าดยุก และหน้าคณะทูตจากต่างประเทศ แต่ก็จำต้องปรับสีหน้าให้เรียบเฉย ทั้งที่ในอกวูบโหวงด้วยความตกใจ ดยุกคาลไมค์เหลือบมองด้วยหางตา แววตาสีทองนั้นเยียบเย็นขึ้นเพียงนิดเดียว นิดเดียวที่คนมีอ
เสียงเห่าของจูเนียร์ก็ดังเข้ามา ก่อนจะวิ่งเข้ามาเกาะขาจิน เชิงจะห้ามศึกเหมือนรู้เรื่อง ฮิเดโยะก็ก้มไปลูบหัวจูเนียร์ แต่ตาไม่ละจากพี่สาวกับพี่เขยเลย ไอมิเอะสะบัดแขนออกแรงอีกครั้ง ริมฝีปากเม้มแน่น ดวงตาวาวด้วยทั้งความโกรธ ทั้งความน้อยใจ เธอหมุนตัวหันหลังให้เขาแล้วรีบเขย่งปลายเท้าขึ้น ปลายเท้าบอบบางสั
“แส่ไม่เข้าเรื่อง” จินกัดฟันกรอด เสียงต่ำลอดไรฟันก่อนที่สีหน้าจะเปลี่ยนเป็นหงุดหงิดจัด “จะทำอะไร จะข่มขืนผู้หญิงกลางวันแสกๆ เหรอ กูฟ้องพ่อมึงนะ” เส้นด้ายชี้หน้าจินอย่างเอาเรื่อง “จะปล้ำเพื่อนกูในซอกตึก มึงแน่มาก” แก้มยุ้ยขู่เสียงแข็ง “จะทำอะไรก็อย่าลืมว่าพ่อมึงยังไม่กลับ” “...!!!” ประโยคหลัง ทำ
ไอมิเอะกัดริมฝีปากแน่น เพราะสงสารจูเนียร์ที่สุด แต่สิ่งที่เธอเลือกได้ตอนนี้คือความจริงที่โหดร้ายกว่า เพราะถ้ามันอยู่กับจิน ชีวิตของมันจะสบายกว่า มีแอร์เปิดให้ทั้งวัน มีอาหารดี ๆ มีคนดูแลทุกวัน มันควรได้อยู่แบบนั้น “อยู่กับพ่อ อย่าดื้อ” ไอมิเอะก้มลงอุ้มมันขึ้นมาแนบอก น้ำหนักตัวเล็ก ๆ อุ่น ๆ ของมันทำ







