Mag-log in“จิ้งจอกเฒ่า…” เขาค่อย ๆ หลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะเค้นเสียงออกมาจากไรฟัน “สักวัน…อย่าให้ถึงตาผมบ้างก็แล้วกัน” ฝีเท้าของท่านรองนายกหยุดลง ก่อนที่คนเป็นพ่อจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ “งั้นก็รีบโตให้ทัน” “…!!!” “ตอนนี้แกยังห่างจากคำว่าคู่ต่อสู้ของฉันอีกไกล” “...!!!” จินขบกรามแน่นขึ้นทันที แต่ท่านรองนายก
“.…” “แน่ใจเหรอว่าพ่อจะเลิกยุ่งกับเธอ” “.…” “จะไม่ส่งคนไปหาเธอ ไม่กดดันเธอ ไม่แตะต้องเธอ แล้วก็จะไม่ยุ่งกับลูกของผม” “.…” “ผมต้องการคำยืนยันจากพ่อ” “.…” “ถ้าผมทำตามเงื่อนไขทุกอย่าง” “....” “ถ้าผมไปชายแดน” “....” “ถ้าผมยอมทำในสิ่งที่พ่อต้องการ” จินหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงต่ำ
ห้องทั้งห้องเงียบลงอีกครั้ง แม้แต่ท่านรองนายกยังชะงักไปเล็กน้อยกับคำว่า ‘เมียผม’ “ลูกของผมจะไม่สร้างปัญหาให้ใคร ผมรับประกัน ขอแค่พ่อไม่มายุ่งกับเมียและลูกของผม” “แกมันดื้อเหมือนแม่ไม่มีผิด” ท่านรองนายกถอนหายใจยาว ราวกับปวดหัวกับลูกชายตัวเองเต็มที “.…” “ฟังฉันให้ดี ห้ามบอกเรื่องนี้กับแม่แกเด็ดขา
“หึ” เสียงหัวเราะแหบต่ำดังขึ้น ท่านรองนายกยกมือขึ้นลูบหน้า ก่อนจะหัวเราะออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้กลับดูเหนื่อยล้า “หึ…” “….” “ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงสินะ” สายตาคมมองลูกชายตัวเองนิ่ง ๆ ก่อนจะหัวเราะเยาะตัวเอง “ฉันเลี้ยงแกมาอย่างดี สุดท้ายก็ไม่รักดี เลี้ยงเสียข้าวสุก” “....” คชาหน้าซีดทันที แต่จินกลับ
บทที่ 263 “…!!!” ท่านรองนายกถึงกับนิ่งค้างไปหลายวินาที ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน “แกมัน…” เสียงของท่านขาดหายไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังพยายามข่มอารมณ์ตัวเอง “แกมีสมองไว้ทำอะไร” “….” “ฉันเลี้ยงแกมาให้คิดเป็น รับผิดชอบชีวิตตัวเองได้ ไม่ได้เลี้ยงมาให้โตขึ้นแล้วทำเรื่องสิ้นคิด
“ผมไม่เคยโกหก” “นั่นแหละที่น่าปวดหัว” คนเป็นพ่อประสานมือเข้าด้วยกัน “เอมิโกะร้องไห้กลับบ้าน หุ้นของสองตระกูลผันผวนตั้งแต่เมื่อวาน นักข่าวกำลังตามเรื่องนี้อยู่ รวมถึงเรื่องที่แกต่อยไอ้เด็กนั่นกลางงาน มันยืนยันจะเอาเรื่องแกให้ถึงที่สุด” “....” ท่านรองนายกจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของจิน “แล้วไหนจะเรื่อง
“ก็ได้…ก็ได้…เลือกไปก่อนเดี๋ยวพี่มา” เธอฝืนยิ้มส่งก่อนจะรีบเดินออกจากร้านเพื่อสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ ตอนนี้เธอไม่รู้จะหาเงินที่ไหนมาซื้อของเล่นราคาหลายแสนให้น้องชาย จนสายตาไปสะดุดที่จิน ที่กำลังเดินตรงมาหา “จิน…” ไอมิเอะเอ่ยเสียงแผ่ว เธอเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะยืนกอดอกเงอะงะ เธอไม่กล้ายืมเงินเขา แต่
“โดนคนเลวเยxเมื่อไหร่ แล้วมึงจะติดใจคนเลว” “....” ไอมิเอะทำหน้ามุ่ยใส่เขาเล็กน้อย เพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย เพราะนี่เป็นปฏิกิริยาเดียวที่เธอคิดออกในตอนนี้ เพราะถ้าพูดอะไรออกไปอีก เธอกลัวเสียงตัวเองจะสั่นจนเขาจับได้ว่ากำลังเขินแค่ไหน ริมฝีปากของเธอก็แดงนิดๆ จากแรงสัมผัสเมื่อครู่ เธอหลุบตาลงต่ำ แ
จินยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ก่อนแลบลิ้นเลียริมฝีปากตัวเองอย่างช้า ๆ สายตาคมจ้องปากเธออย่างไม่ปิดบังความต้องการ อย่างไม่ล้อเล่น เขาไม่ได้มองเธอถึงขั้นจะรุกล้ำ แต่ก็มองอย่างโคตรอยากได้เธอ “บ๊วบแล้วจะหายโกรธ” เขาเอ่ยเสียงเรียบแต่ติดจะเจ้าเล่ห์ในน้ำเสียง ไอมิเอะก็เม้มริมฝีปากแน่น ทั้งเขิน ทั้งไม่รู้จะตอบ
“อย่าทำ” ไอมิเอะหน้ามุ่ยใส่จริงจัง จินก็ดันลิ้นหนาเข้าหากระพุ้งแก้ม ก่อนจะบีบบั้นท้ายขยี้แรงๆ ปิดท้ายอย่างมันเขี้ยว เขายักคิ้วให้แค่เสี้ยววินาที แล้วเดินแซงหน้าไป เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ราวกับการแตะก้นเธอเมื่อครู่นั้น เป็นแค่เรื่องเล็ก ๆ สำหรับเขา แต่มันใหญ่สำหรับเธอจนหัวใจแทบระเบิด ไอมิเอะก็มองต


![My Engineerรักร้ายนายจอมโหด [ต้าร์พินอิน]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




