Masuk“กูไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคำพูดแบบนั้นจะออกมาจากปากมัน...” ทิศเหนือที่นั่งพาดขาอยู่บนโซฟาหนังราคาแพงเอ่ยขึ้น ก่อนจะหมุนแก้วบรั่นดีในมือเบา ๆ สายตาจดจ้องไปที่ดวงตาของจินในจอโทรทัศน์ “คงโดนพ่อกดดันมาหนัก ถึงได้ยอมกลืนน้ำลายตัวเอง ปฏิเสธเสียงแข็งขนาดนั้น” ทิศเหนือเอ่ยพึมพำอย่างอ่านเกมขาด เพราะเขารู้ดีว่า
“….” “ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ” “....” “อย่าลืมว่าหลังเลือกตั้ง แกต้องไปชายแดน” “พูดอย่างกับจะชนะเลือกตั้ง” “นี่แก...” ผู้เป็นพ่อกำลังจะอ้าปากด่า “ชนะให้ได้ก่อน” ทว่าจินก็พูดขัดจังหวะขึ้นมาก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปก่อน ไม่มีแม้แต่แววจะหันกลับมามอง ทิ้งให้ท่านรองนายกยืนมองแผ่นหลังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อ
แต่ยังพูดไม่ทันจบ กล้องในงานก็ดันซูมเข้าที่ใบหน้าของจินพอดี ทำให้เห็นภาพใบหน้าหล่อคมเต็มจอทีวีทันที ไอมิเอะนิ่งไป ก่อนจะรีบยกหมอนขึ้นมาฟาดใส่หน้าจอทีวีเบา ๆ “คนบ้า…” เธองึมงำ “จะหล่อไปไหน…” (กรี๊ดดดดดด!!! หล่อไส้แตกมากแม่!!) แล้วพอเห็นหญิงสาวในสนามกีฬากรี๊ดอีกครั้ง ไอมิเอะก็ยิ่งหน้ามุ่ย “แล้วจะย
ยิ่งจินยืนนิ่ง คนก็ยิ่งกรี๊ด กรี๊ดจนแทบไม่ได้ยินเสียงท่านรองนายกที่กำลังพูดอยู่หน้าไมโครโฟน ทำให้จากตอนแรกที่สถานการณ์คลี่คลายเมื่อจินปรากฏตัว ตอนนี้เหล่าบรรดาผู้หญิงเริ่มควบคุมยากขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ทีมงานหลังเวทีเริ่มส่งสัญญาณกันวุ่นวาย เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนหันมามองหน้ากันอย่างลำบากใจ เ
“ไม่มีเวลาแล้ว คนรอก็รอไปดิ ร้อนจะตายห่า อีกห้านาที ถ้าลูกชายของท่านยังไม่มา พวกหนูจะกลับแล้วนะ” แต่แล้ว ในจังหวะที่ความอึดอัดกำลังพุ่งสู่จุดวิกฤต “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด!” เสียงกรี๊ดแหลมสูงก็ดังขึ้นจากด้านหน้าสนาม “กรี๊ดดดดดดดด!!!” ตอนแรกมีแค่ไม่กี่คนที่กรี๊ด แต่เพียงพริบตาเดียว ก็เพิ่มขึ้นเป็นสิบค
“ยังไงก็ต้องมา ถ้าไม่มากูสาป” ทั่วสนามกีฬาเต็มไปด้วยเสียงบ่นอุบอิบ หลายคนเริ่มหยิบพัดขึ้นมาโบก บางคนเริ่มซับเหงื่อ บางคนเริ่มเติมลิปเป็นรอบที่สาม บางคนเริ่มตบแป้งจนหน้าขาวกว่าเดิมไปสองเฉด บางคนก็หน้าฉันคอใคร แต่ถึงจะบ่นยังไง ก็ไม่มีใครยอมกลับ เพราะทุกคนอยากเจอตัวจริงของจินมากๆ และถ้าจินโผล่มาจริง
แต่ตรงกันข้ามกับจิน จินหลับตารับฟังเสียงเครื่องยนต์ราวกับกำลังเสพงานศิลป์ เขาชอบเสียงเครื่องยนต์แรง ๆ แบบนี้ที่สุด “ขึ้นมาสิ” จินกวาดตามองไอมิเอะที่ยังยืนจิ้มเท้าข้างหนึ่งอยู่นิ่ง ๆ ไม่ขยับ “....” ไอมิเอะกลัวความเร็ว กลัวตกรถ กลัวเสียงเครื่องยนต์คำราม กลัวไปหมด กลัวจนไม่ยอมขยับ ยังคงเอามือปิดหูตั
“กูก็เหมือนกัน” ไตเติลตอบตามอย่างไว “จิน มึงจะเรียนที่ไหนเหรอ?” เส้นด้ายหันไปถามเจ้าตัวต้นเรื่องบ้าง “ไม่รู้ ยังไม่ได้ตัดสินใจ” จินตอบสั้น ๆ แบบเดิม น้ำเสียงไม่สนโลก แต่สายตานั้นยังไม่ได้ละไปจากไอมิเอะเลย “พวกมึงไม่วางแผนชีวิตกันเลยเหรอ อีกห้าเดือนก็ต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ทำไมทำตัวเอ้อระเหยลอ
“เล่าให้ฟังหน่อยสิ อยากใส่ใจ” เส้นด้ายทำเสียงอ้อนพร้อมกับทำท่าชูมือเท้าคาง “อยากใส่ใจหรืออยากเสือก” ทิศเหนือเอ่ยแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ แต่แสบสันเต็มระดับ พร้อมเหล่ตามองด้วยหางตาแบบรู้ทันสุด ๆ “กูผิดเหรอที่กูเป็นคนไทย? คนไทยชอบใส่ใจทุกรายละเอียด โดยเฉพาะเรื่องของคนอื่น!” เส้นด้ายก็ตอบกลับเสี
บทที่ 10 “เอ้า อะไรยังไง? หรือว่ามีอะไรในกอไผ่ที่พวกกูไม่รู้?” เส้นด้ายก็หันขวับมาถามทันที “สองคนกำลังแอบคบกันอยู่เหรอ?” ยี่หวาวางช้อนลง พร้อมยื่นหน้าเข้าไปมองไอมิเอะ ดวงตาเป็นประกายซน ๆ เต็มไปด้วยความอยากรู้ “จะบ้าเหรอ...ไม่ได้เป็นแบบนั้นสักหน่อย…” ไอมิเอะพูดออกไปเสียงเบาแทบไม่เป็นคำ ใบหน้าที่พ







