Masuk“กำไรเหี้ยไร ยุให้เพื่อนใจแตก อีควาย” เส้นด้ายหันขวับไปแว้ดแก้มยุ้ย “มันตามมาวอแวถึงที่ขนาดนี้แล้ว ไปอยู่กับมันสักหกเดือนก็ไม่ขาดทุนหรอก!” ยี่หวาก็ตะโกนตามหลังไป ทำเอาไอมิเอะหน้าแดงเป็นลูกตำลึงสุก “หึ” จินหัวเราะหึเบา ๆ ในลำคอหนาอีกครั้ง หลังจากได้ยินคำตะโกนของเพื่อนเธอ ก่อนจะเดินต่อไปที่รถอย่างไม
บทที่ 224 “จะทำร้ายผู้หญิงกลางวันแสก ๆ เหรอ” ดวงตากลมใสจ้องเขาอย่างดื้อรั้น ราวกับกำลังท้าทายอยู่กลาย ๆ “ทำร้ายเหรอ ถ้าฉันทำ เธอตายไปตั้งนานแล้ว” “....” คำพูดนั้นทำให้เธอสะดุ้งตกใจเล็กน้อย “ไปอยู่กับฉัน อย่าให้ต้องพูดซ้ำ” “...เราอยากได้ของคืน” “....” จินกวาดตามองใบหน้าแดงจัดของเธออย่างช้า ๆ
“ช่างเถอะ วันนี้ฉันไม่อยากทะเลาะ” เขาหันหน้ากลับมามองเธออีกครั้ง แววตานั้นยังคงเย็น แต่ลึกลงไปเหมือนมีอะไรบางอย่างที่กำลังปะทะกันอยู่ข้างใน “เรื่องนี้…ไว้คิดบัญชีกันทีหลัง” “...ถ...ถ้ารู้ตั้งแต่แรก...ทำไมถึงไม่พูดตั้งแต่ตอนนั้น” “เอาเรื่องตรงหน้าก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากันอีกที” “…เรื่องตรงหน้าเหร
บทที่ 223 “ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย แกทำอะไรกับของของเรา” “ก็บอกว่าไม่ได้ทำ ลูกน้องทำ” “เลิกกวนสักทีได้มั้ย ถ้าแกไม่สั่ง ลูกน้องแกจะกล้าเอาของเราไปเหรอ แกเอาของเราไปทำไม เอาของเราคืนมานะ” “จะคืนให้ มันก็ได้อยู่หรอก แต่ต้องไปเอาที่คอนโดฉัน แล้วก็ต้องไปคนเดียวด้วย” “...ระ...เราไม่ไป...เราจะอยู่ที่นี
“ทั้งหมด” พนักงานยังพูดไม่ทันจบ จินก็หยิบบัตรสีดำสนิทขอบทองวาววับออกมา มันคือบัตรเครดิตระดับสูงสุดสำหรับมหาเศรษฐี ที่มีเพียงคนไม่กี่คนบนโลกเท่านั้นที่ถือได้ จินวางบัตรเครดิตสีดำลงบนเคาน์เตอร์ แล้วพนักงานก็เงียบไปเสี้ยววินาที ก่อนจะรีบรับไปแตะเครื่องอย่างรวดเร็ว “เรียบร้อยค่ะ” เครื่องส่งเสียงติ๊ดเบ
กรามของจินค่อย ๆ กัดแน่นขึ้นอีกครั้ง มือที่จับพวงมาลัยบีบแน่นขึ้นเล็กน้อย ถ้าเธอรู้เรื่องนี้ขึ้นมา คงไม่มีทางโอเค เธอคงไม่พอใจเขา และเธอก็มีสิทธิ์จะรู้สึกแบบนั้น เพราะเขาเป็นคนพูดเอง เป็นคนสัญญากับเธอเองว่าเขาจะแต่งงานกับเธอ แต่วันนี้กลับมีข่าวว่าจะหมั้นกับผู้หญิงอีกคน ลมหายใจหนัก ๆ ถูกปล่อยออกมาช้
ทุกจังหวะของสะโพกไอมิเอะที่ส่ายไปตามท่อนฮุก ทุกครั้งที่ปลายผมของเธอสลัดผ่านลำคอขาว ๆ ทุกครั้งที่มือบางยกขึ้นเขิน ๆ แล้วรีบหลุบตา เขาไม่พลาดเลยสักวินาทีเดียว โดยที่เธอไม่รู้เลยว่าตลอดเวลาที่เธอกำลังเต้น ยิ้มเขิน ๆ ปัดผมที่ปรกหน้า และส่ายสะโพกตามจังหวะเงอะงะ จินนั่งมองเธออยู่เงียบ ๆ ไม่พูด ไม่ส่งเสีย
ไอมิเอะก็ก้มหน้าลงเล็กน้อย มือใต้โต๊ะกำชายกระโปรงไว้แน่นจนสั่น แต่เธอไม่ได้พูดอะไร สายตาเธอมองออกไปนอกหน้าต่าง ราวกับต้องการหลีกหนีจากตรงนี้ชั่วขณะ “เรียนเกินตัวมากไปรึเปล่า?” เมย์ยังไม่หยุด หล่อนปรายตามองไอมิเอะจากหัวจรดเท้า “เรียนใกล้บ้านไม่ดีกว่าเหรอ? หัวสูงเกิน” “หัวสูงขนาดนี้ ระวังเรียนไปได้ไ
“มึงทำอะไรไอมิ?” ทิศเหนือถามขึ้นทันที สีหน้าเริ่มจริงจัง ขณะที่มือข้างหนึ่งเท้าราวบันไดไว้ราวกับขวางทาง “ไม่บอก” “อย่าทำให้กลัว เดี๋ยวมึงจะแห้ว” ทิศเหนือเอ่ยเตือน เพราะเพื่อนรุกแรงเกินไป จึงกลัวว่าไอมิเอะจะตกใจกลัวจนพยายามถอยหนี “ค่อยๆ เป็น ค่อยๆ ไป อย่าใจร้อน” “ไม่” จินตอบสั้น ๆ แต่หนักแน่นจนเพ
บทที่ 26 ไอมิเอะก็ชะงักนิดหนึ่ง ก่อนหลบสายตาแล้วตอบเลี่ยง “…เราเกรงใจ...วันนี้เรากลับดึก...เรามีธุระต้องไปทำต่อ…” ยังไม่ทันได้หลบสายตาให้พ้นดี ปลายนิ้วยาวของจินก็เอื้อมขึ้นมาจับปลายคางมนของเธอเบา ๆ เงยหน้าเธอขึ้นมาอย่างแนบเนียน ไม่รุนแรงแต่แน่วแน่ จ้องตาเธอราวกับจะลากความจริงทั้งหมดออกมาให้ได้ “







