LOGIN“มึงๆ กูไปรู้มาว่าอีเมย์มันไปทำจมูก เพื่อเตรียมตัวเข้ามหาวิทยาลัย คงกะจะเป็นดาวมหาวิทยาลัยละมั้ง” เส้นด้ายจีบปากจีบคอพูดขึ้นมา “อีอึ่งไข่นั่นน่ะนะ?” แก้มยุ้ยเอ่ยถาม “ทำจมูกแล้วก็น่าจะดูดไขมันด้วยเลย หรือไม่ก็ควรปักปากกา เพราะสภาพมันตอนนี้ดูไม่ได้เลย กูนึกว่าศพขึ้นอืด ลอยตามน้ำมา” “ก็จริง อย่างมันท
“และนี่ก็คือแลนด์มาร์กแห่งใหม่ของเชียงใหม่ค่ะ ที่นี่บรรยากาศดีมากๆ แล้วก็สวยมากๆ เลย ยังไงก็อย่าลืมมาเที่ยวกันเยอะๆ นะคะ^^” น้ำเสียงหวานบวกกับท่าทางอ้อนๆ นั้น ไม่เพียงแต่ส่งไปถึงคนดูในคลิป แต่ยังตกคนตัวสูงที่ยืนอยู่ข้างๆ เข้าอย่างจัง จินที่เดิมทียืนหน้านิ่งมาตลอด ถึงกับชะงักไปนิด เขาเบือนสายตาหลบไป
ไอมิเอะผายมือไปทางร่างสูงใหญ่ที่ยืนอยู่ข้างๆ โดยวันนี้จินอยู่ในชุดสูท วันนี้เขาสุภาพและเท่บาดใจเกินต้าน หลังจากผ่านไปสองเดือนกว่า จากผมหัวเกรียนสั้นกุดก็ยาวขึ้นพอให้เซ็ตทรงได้ เรือนผมสีดำสนิทปัดตกปลายนิดๆ ยิ่งทำให้ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มยิ่งขึ้น นัยน์ตาคู่คมปลาบปัดมองลงมาด้วยสายตาเรียบตึงทว่าซ่อนความคล
“อีกนิดจะเป็นง่อยอยู่แล้วมั้งนั่น ตั้งแต่ได้เป็นคุณนายวูล์ฟ มาดไม่แผ่วเลยจริงๆ” เสียงพวกคนงานผู้หญิงบริเวณนั้นก้มหน้าซุบซิบกันเบาๆ พลางมองมาทางไอมิเอะด้วยความหมั่นไส้แกมประชด โดยที่เจ้าตัวไม่ทันได้ยินสักนิด อากาศช่วงสายเริ่มร้อนจัด จินเลยถอดเสื้อยืดออก เผยให้เห็นแผงอกตึงแน่นกับซิกซ์แพ็กเป็นลอนสวย ห
จินชะงักคันบังคับไปนิด นัยน์ตาคมกริบทอดมองต้นดอกรักสีขาวต้นนั้น ก่อนจะบังคับหัวตักเหล็กขนาดใหญ่ค่อยๆ ขุดช้อนลงไปใต้ดินอย่างเบามือและประณีตที่สุดเท่าที่จะทำได้ ขุดอุ้มยกขึ้นมาทั้งรากและพุ่มโคนโดยไม่ทำให้กิ่งก้านหรือดอกเสียหายแม้แต่น้อย เขาหมุนตัวรถแม็กโครข้ามฝั่งมาจอดตรงหน้าใต้ร่มไม้ใหญ่ ยื่นหัวตักเ
จนเวลาผ่านไปหนึ่งชั่วโมง จินยังคงขับรถต่อ ยังไม่ได้กินข้าวสักคำ ด้วยความสงสารและเป็นห่วง คนตัวเล็กจึงตัดสินใจเดินตรงไปยังกลุ่มคนงานขับรถแม็กโครอีกคนที่กำลังนั่งกินข้าวพักผ่อนอยู่ “จะไปไหนอีก เดี๋ยวมันว่าง ก็ลงมากินเองนั่นแหละ อยู่เฉยๆ บ้าง ยิ่งท้องไส้อยู่” ไตเติลที่เห็นไอมิเอะเดินดิ่งไปทางนั้นก็รี
คำตอบนั้นทำให้จินชะงัก แล้วมุมปากหนาก็กระตุกยิ้มขึ้นอย่างพึงพอใจแวบหนึ่ง เพราะผู้ชายไทป์หมาป่า ก็คือไทป์ของเขา คนไทป์นี้จะชอบนอนดึก ตื่นสาย มีปัญหามากๆ เวลาที่ต้องตื่นเช้า จะมีพลังงานเหลือล้นมากๆ เวลากลางคืน เป็นคนชอบเก็บตัว มีความลึกลับ ไม่ค่อยเปิดเผยความรู้สึก มองโลกในแง่ร้าย ดุร้าย ปราดเปรียว
“O.O” ฮิเดโยะทำตาโตจนแทบถลน ริมฝีปากเผยอเล็กน้อยอย่างไม่รู้ตัว “เสียงใคร?” ไอมิเอะก็หรี่ตาถามด้วยความสงสัย “เพื่อนโยะเอง!” ฮิเดโยะพูดจบก็กลิ้งหลุน ๆ ลงจากโซฟาโดยไม่สนอะไรทั้งสิ้น แล้ววิ่งตู้มตรงไปยังประตูห้องอย่างกับมีปีกติดเท้า “ไหนเมื่อกี้บอกไม่มีเพื่อน?” ไอมิเอะย่นคิ้วท้วงเสียงเรียบ แต่คำตอบไ
“เดี๋ยวโยะพาไปอาบน้ำเอง!” ฮิเดโยะรีบเสนอพลางคว้ามือของจินแล้วลากไปทางห้องน้ำด้วยความกระตือรือร้น จินก็ไม่ขัดขืนเลยสักนิด แถมยังหัวเราะเบา ๆ ก่อนปล่อยให้ตัวเองถูกลากไปโดยไม่ยอมขืนแรงเลยแม้แต่น้อย ทั้งสองคนเหมือนเป็นคู่หูที่ซ้อมกันมาหลายรอบ เข้าขากันชนิดไม่ต้องมองตาก็รู้ใจ “โยะ!!” ไอมิเอะถึงกับร้อง
บทที่ 62 ไอมิเอะเดินตรงไปยังบล็อกกิ้งของตนเอง ตรงตำแหน่งที่ซ้อมไว้เมื่อวาน ทันทีที่เธอยืนประจำจุด ทุกสายตาในยิมก็พลันจับจ้องมาที่เธอเป็นตาเดียวกัน “สวยจัด” แล้วเสียงซุบซิบจากรุ่นน้องชายก็ดังขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ “โห~ สวยมาก” แล้วเสียงซุบซิบของรุ่นน้องผู้หญิงก็ดังขึ้นไม่แพ้กัน “ใช่! สวยมาก โครงหน้






