Masuk“ช่างเถอะ วันนี้ฉันไม่อยากทะเลาะ” เขาหันหน้ากลับมามองเธออีกครั้ง แววตานั้นยังคงเย็น แต่ลึกลงไปเหมือนมีอะไรบางอย่างที่กำลังปะทะกันอยู่ข้างใน “เรื่องนี้…ไว้คิดบัญชีกันทีหลัง” “...ถ...ถ้ารู้ตั้งแต่แรก...ทำไมถึงไม่พูดตั้งแต่ตอนนั้น” “เอาเรื่องตรงหน้าก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากันอีกที” “…เรื่องตรงหน้าเหร
บทที่ 223 “ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย แกทำอะไรกับของของเรา” “ก็บอกว่าไม่ได้ทำ ลูกน้องทำ” “เลิกกวนสักทีได้มั้ย ถ้าแกไม่สั่ง ลูกน้องแกจะกล้าเอาของเราไปเหรอ แกเอาของเราไปทำไม เอาของเราคืนมานะ” “จะคืนให้ มันก็ได้อยู่หรอก แต่ต้องไปเอาที่คอนโดฉัน แล้วก็ต้องไปคนเดียวด้วย” “...ระ...เราไม่ไป...เราจะอยู่ที่นี
“ทั้งหมด” พนักงานยังพูดไม่ทันจบ จินก็หยิบบัตรสีดำสนิทขอบทองวาววับออกมา มันคือบัตรเครดิตระดับสูงสุดสำหรับมหาเศรษฐี ที่มีเพียงคนไม่กี่คนบนโลกเท่านั้นที่ถือได้ จินวางบัตรเครดิตสีดำลงบนเคาน์เตอร์ แล้วพนักงานก็เงียบไปเสี้ยววินาที ก่อนจะรีบรับไปแตะเครื่องอย่างรวดเร็ว “เรียบร้อยค่ะ” เครื่องส่งเสียงติ๊ดเบ
กรามของจินค่อย ๆ กัดแน่นขึ้นอีกครั้ง มือที่จับพวงมาลัยบีบแน่นขึ้นเล็กน้อย ถ้าเธอรู้เรื่องนี้ขึ้นมา คงไม่มีทางโอเค เธอคงไม่พอใจเขา และเธอก็มีสิทธิ์จะรู้สึกแบบนั้น เพราะเขาเป็นคนพูดเอง เป็นคนสัญญากับเธอเองว่าเขาจะแต่งงานกับเธอ แต่วันนี้กลับมีข่าวว่าจะหมั้นกับผู้หญิงอีกคน ลมหายใจหนัก ๆ ถูกปล่อยออกมาช้
เส้นด้ายเดินเข้ามาหาทิศเหนือ ยกมือขึ้นมาจะดึงหู ทว่าทิศเหนือไหวพริบดี รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหูทันที “ฮัลโหลครับแด๊ดดี้” แล้วก็รีบเดินหลบออกไปเหมือนมีงานด่วนระดับชาติ เส้นด้ายมองตามแผ่นหลังกว้างนั้นไปสองวินาทีเต็ม คิ้วขมวดช้า ๆ สมองกำลังประมวลผลคำเมื่อกี้ แด๊ดดี้…? จากปากผู้ชายหน้าดุ ๆ อย่างกับม
“ก็ไม่ต้องมาเรียกฉันว่าพ่ออีก” ความเงียบตกลงมาครู่หนึ่ง แผ่นหลังของจินนิ่งสนิทเหมือนคำพูดนั้นกระแทกเข้ามาเต็ม ๆ แต่เพียงไม่กี่วินาทีเขาก็เปิดประตูรถ ราวกับคำพูดนั้นไม่ได้เปลี่ยนการตัดสินใจของเขาเลยแม้แต่นิดเดียว “ถ้าแกไป” เสียงของท่านรองนายกฯ ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เย็นเฉียบกว่าเดิม “ทุกอย่างที่ฉั
ไอมิเอะก็ก้มหน้าลงเล็กน้อย มือใต้โต๊ะกำชายกระโปรงไว้แน่นจนสั่น แต่เธอไม่ได้พูดอะไร สายตาเธอมองออกไปนอกหน้าต่าง ราวกับต้องการหลีกหนีจากตรงนี้ชั่วขณะ “เรียนเกินตัวมากไปรึเปล่า?” เมย์ยังไม่หยุด หล่อนปรายตามองไอมิเอะจากหัวจรดเท้า “เรียนใกล้บ้านไม่ดีกว่าเหรอ? หัวสูงเกิน” “หัวสูงขนาดนี้ ระวังเรียนไปได้ไ
บทที่ 31 (เดี๋ยวสิ คุยต่ออีกหน่อย) ประโยคนั้นเหมือนบีบหัวใจดวงน้อยให้หยุดเต้น ไอมิเอะชะงัก มือที่ถือโทรศัพท์อยู่แทบสั่น “.…” (กูไม่รับคืน) “เราต้องคืนแกจริงๆ ถ้าไม่คืน ป้าเราจะโกรธ” (ไม่ได้ใช้เงินป้าซื้อ มีสิทธิ์อะไรมาโกรธ) “.…” (ถ้าจะเอามาคืน ต้องจ่ายดอกเบี้ย) น้ำเสียงเจ้าเล่ห์ของเขาทำเอาหั
แต่คนไทป์นี้เป็นคนฉลาด ไหวพริบดี เป็นนักวางแผน เป็นนักกลยุทธ์ เป็นคนที่น่ากลัวที่สุดในบรรดาทุกไทป์ INTJ เป็นพวกมีความสามารถในการคำนวณและวางแผนที่รอบคอบ ดังนั้นเมื่อคนไทป์นี้รู้สึกมีการท้าทายหรือมีการคุกคาม ก็จะตอบสนองด้วยการใช้กลยุทธ์ที่รอบคอบและละเอียด หากหมดความอดทน จะกลายเป็นคนที่ไม่คิดว่าตัว
“มึงทำอะไรไอมิ?” ทิศเหนือถามขึ้นทันที สีหน้าเริ่มจริงจัง ขณะที่มือข้างหนึ่งเท้าราวบันไดไว้ราวกับขวางทาง “ไม่บอก” “อย่าทำให้กลัว เดี๋ยวมึงจะแห้ว” ทิศเหนือเอ่ยเตือน เพราะเพื่อนรุกแรงเกินไป จึงกลัวว่าไอมิเอะจะตกใจกลัวจนพยายามถอยหนี “ค่อยๆ เป็น ค่อยๆ ไป อย่าใจร้อน” “ไม่” จินตอบสั้น ๆ แต่หนักแน่นจนเพ







