เข้าสู่ระบบ“กำไรเหี้ยไร ยุให้เพื่อนใจแตก อีควาย” เส้นด้ายหันขวับไปแว้ดแก้มยุ้ย “มันตามมาวอแวถึงที่ขนาดนี้แล้ว ไปอยู่กับมันสักหกเดือนก็ไม่ขาดทุนหรอก!” ยี่หวาก็ตะโกนตามหลังไป ทำเอาไอมิเอะหน้าแดงเป็นลูกตำลึงสุก “หึ” จินหัวเราะหึเบา ๆ ในลำคอหนาอีกครั้ง หลังจากได้ยินคำตะโกนของเพื่อนเธอ ก่อนจะเดินต่อไปที่รถอย่างไม
บทที่ 224 “จะทำร้ายผู้หญิงกลางวันแสก ๆ เหรอ” ดวงตากลมใสจ้องเขาอย่างดื้อรั้น ราวกับกำลังท้าทายอยู่กลาย ๆ “ทำร้ายเหรอ ถ้าฉันทำ เธอตายไปตั้งนานแล้ว” “....” คำพูดนั้นทำให้เธอสะดุ้งตกใจเล็กน้อย “ไปอยู่กับฉัน อย่าให้ต้องพูดซ้ำ” “...เราอยากได้ของคืน” “....” จินกวาดตามองใบหน้าแดงจัดของเธออย่างช้า ๆ
“ช่างเถอะ วันนี้ฉันไม่อยากทะเลาะ” เขาหันหน้ากลับมามองเธออีกครั้ง แววตานั้นยังคงเย็น แต่ลึกลงไปเหมือนมีอะไรบางอย่างที่กำลังปะทะกันอยู่ข้างใน “เรื่องนี้…ไว้คิดบัญชีกันทีหลัง” “...ถ...ถ้ารู้ตั้งแต่แรก...ทำไมถึงไม่พูดตั้งแต่ตอนนั้น” “เอาเรื่องตรงหน้าก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากันอีกที” “…เรื่องตรงหน้าเหร
บทที่ 223 “ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย แกทำอะไรกับของของเรา” “ก็บอกว่าไม่ได้ทำ ลูกน้องทำ” “เลิกกวนสักทีได้มั้ย ถ้าแกไม่สั่ง ลูกน้องแกจะกล้าเอาของเราไปเหรอ แกเอาของเราไปทำไม เอาของเราคืนมานะ” “จะคืนให้ มันก็ได้อยู่หรอก แต่ต้องไปเอาที่คอนโดฉัน แล้วก็ต้องไปคนเดียวด้วย” “...ระ...เราไม่ไป...เราจะอยู่ที่นี
“ทั้งหมด” พนักงานยังพูดไม่ทันจบ จินก็หยิบบัตรสีดำสนิทขอบทองวาววับออกมา มันคือบัตรเครดิตระดับสูงสุดสำหรับมหาเศรษฐี ที่มีเพียงคนไม่กี่คนบนโลกเท่านั้นที่ถือได้ จินวางบัตรเครดิตสีดำลงบนเคาน์เตอร์ แล้วพนักงานก็เงียบไปเสี้ยววินาที ก่อนจะรีบรับไปแตะเครื่องอย่างรวดเร็ว “เรียบร้อยค่ะ” เครื่องส่งเสียงติ๊ดเบ
กรามของจินค่อย ๆ กัดแน่นขึ้นอีกครั้ง มือที่จับพวงมาลัยบีบแน่นขึ้นเล็กน้อย ถ้าเธอรู้เรื่องนี้ขึ้นมา คงไม่มีทางโอเค เธอคงไม่พอใจเขา และเธอก็มีสิทธิ์จะรู้สึกแบบนั้น เพราะเขาเป็นคนพูดเอง เป็นคนสัญญากับเธอเองว่าเขาจะแต่งงานกับเธอ แต่วันนี้กลับมีข่าวว่าจะหมั้นกับผู้หญิงอีกคน ลมหายใจหนัก ๆ ถูกปล่อยออกมาช้
ไอมิเอะก้มมองก่อนจะเหลือบไปข้างหลัง โดยจินยังนั่งอยู่เหมือนเดิม เขาไม่ได้หันมามองด้วยซ้ำ แค่เอนหลังพิงเก้าอี้ มองไปที่กระดาน ก่อนจะก้มหน้าลงมาทำแบบฝึกหัดเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอค่อย ๆ คลี่กระดาษออกช้า ๆ ในนั้นเขียนว่า (คิดถึง) ซึ่งเป็นลายมือของจิน เขียนเรียบ ๆ ขีดเส้นใต้เอาไว้ แต่กลับทำให้ใจเธอส
ก่อนที่มุมปากของจินจะกระตุกขึ้นเล็กน้อย ยิ้มมุมปากแบบนั้นมันอันตรายเกินไปสำหรับหัวใจเธอ และยังไม่ทันที่เธอจะทันตั้งตัว มือใหญ่ก็ยื่นมาช้า ๆ แล้วบีบแก้มเธอเบา ๆ อย่างมันเขี้ยว นิ้วเขาอุ่นก็จริง รอยสัมผัสเบา ๆ แต่มันร้อนวาบไปทั่วหน้าเหมือนโดนไฟลน “เราเจ็บ...อย่าจับแบบนี้สิ” เธอพูดเบา ๆ พยายามเบือนหน้
แววตาที่เขามองผ่านจอ ไม่ใช่สายตาของคนล้อเล่น แต่มันคือแววตาที่เต็มไปด้วยความต้องการจริง ๆ ต้องการที่จะฟันเธอจริงๆ เขาหลุบตามองจอด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ ปลายนิ้วเรียวเกลี่ยริมฝีปากตัวเองช้า ๆ ราวกับจินตนาการว่ามันเป็นแก้มของเธอ “….” ไอมิเอะก็เอาแต่เงียบ ไม่กล้าตอบ ใบหน้าก็ร้อนวาบมากขึ้นอีก (ถ้าได้อยู่ด
(ไม่มีอะไร แล้วร้องไห้ทำไม) “....” เธอนิ่ง ไม่ตอบ แค่เงียบอยู่อย่างนั้น แล้วฝืนยิ้มอีกครั้งเหมือนเดิม แต่รอบนี้กลับได้ยินเสียงจินขบฟันเบา ๆ เหมือนหงุดหงิด (ไม่เซ้าซี้แล้ว) เขาพูดเสียงต่ำเหมือนตัดบท แต่ก็ไม่วางสาย “....” (มิเอะ) เสียงของเขาดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เบาลง แต่เข้มขึ้นจนเธอสะดุ้งเล็กน







