เข้าสู่ระบบ“กำไรเหี้ยไร ยุให้เพื่อนใจแตก อีควาย” เส้นด้ายหันขวับไปแว้ดแก้มยุ้ย “มันตามมาวอแวถึงที่ขนาดนี้แล้ว ไปอยู่กับมันสักหกเดือนก็ไม่ขาดทุนหรอก!” ยี่หวาก็ตะโกนตามหลังไป ทำเอาไอมิเอะหน้าแดงเป็นลูกตำลึงสุก “หึ” จินหัวเราะหึเบา ๆ ในลำคอหนาอีกครั้ง หลังจากได้ยินคำตะโกนของเพื่อนเธอ ก่อนจะเดินต่อไปที่รถอย่างไม
บทที่ 224 “จะทำร้ายผู้หญิงกลางวันแสก ๆ เหรอ” ดวงตากลมใสจ้องเขาอย่างดื้อรั้น ราวกับกำลังท้าทายอยู่กลาย ๆ “ทำร้ายเหรอ ถ้าฉันทำ เธอตายไปตั้งนานแล้ว” “....” คำพูดนั้นทำให้เธอสะดุ้งตกใจเล็กน้อย “ไปอยู่กับฉัน อย่าให้ต้องพูดซ้ำ” “...เราอยากได้ของคืน” “....” จินกวาดตามองใบหน้าแดงจัดของเธออย่างช้า ๆ
“ช่างเถอะ วันนี้ฉันไม่อยากทะเลาะ” เขาหันหน้ากลับมามองเธออีกครั้ง แววตานั้นยังคงเย็น แต่ลึกลงไปเหมือนมีอะไรบางอย่างที่กำลังปะทะกันอยู่ข้างใน “เรื่องนี้…ไว้คิดบัญชีกันทีหลัง” “...ถ...ถ้ารู้ตั้งแต่แรก...ทำไมถึงไม่พูดตั้งแต่ตอนนั้น” “เอาเรื่องตรงหน้าก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากันอีกที” “…เรื่องตรงหน้าเหร
บทที่ 223 “ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย แกทำอะไรกับของของเรา” “ก็บอกว่าไม่ได้ทำ ลูกน้องทำ” “เลิกกวนสักทีได้มั้ย ถ้าแกไม่สั่ง ลูกน้องแกจะกล้าเอาของเราไปเหรอ แกเอาของเราไปทำไม เอาของเราคืนมานะ” “จะคืนให้ มันก็ได้อยู่หรอก แต่ต้องไปเอาที่คอนโดฉัน แล้วก็ต้องไปคนเดียวด้วย” “...ระ...เราไม่ไป...เราจะอยู่ที่นี
“ทั้งหมด” พนักงานยังพูดไม่ทันจบ จินก็หยิบบัตรสีดำสนิทขอบทองวาววับออกมา มันคือบัตรเครดิตระดับสูงสุดสำหรับมหาเศรษฐี ที่มีเพียงคนไม่กี่คนบนโลกเท่านั้นที่ถือได้ จินวางบัตรเครดิตสีดำลงบนเคาน์เตอร์ แล้วพนักงานก็เงียบไปเสี้ยววินาที ก่อนจะรีบรับไปแตะเครื่องอย่างรวดเร็ว “เรียบร้อยค่ะ” เครื่องส่งเสียงติ๊ดเบ
กรามของจินค่อย ๆ กัดแน่นขึ้นอีกครั้ง มือที่จับพวงมาลัยบีบแน่นขึ้นเล็กน้อย ถ้าเธอรู้เรื่องนี้ขึ้นมา คงไม่มีทางโอเค เธอคงไม่พอใจเขา และเธอก็มีสิทธิ์จะรู้สึกแบบนั้น เพราะเขาเป็นคนพูดเอง เป็นคนสัญญากับเธอเองว่าเขาจะแต่งงานกับเธอ แต่วันนี้กลับมีข่าวว่าจะหมั้นกับผู้หญิงอีกคน ลมหายใจหนัก ๆ ถูกปล่อยออกมาช้
เธอรีบพูดพลางเดินออกห่างจากจินมากขึ้นอีกเล็กน้อย เสียงของเธออ่อนลงเรื่อย ๆ ด้วยความรู้สึกผิดปนความกลัว (เพื่อนคนไหน) “....เพื่อนในชั้นเดียวกันค่ะ” เธอเม้มริมฝีปากแน่น พลางหัวใจเต้นระรัว (ผู้ชายหรือผู้หญิง) เสียงปลายสายกระชากห้วน และทุกคำพูดเต็มไปด้วยน้ำหนัก “…ผู้ชายค่ะ” เธอตอบเบาและช้า ด้วยกลั่น
สายตาอิจฉาปะปนความอยากรู้ จับจ้องไปที่ไอมิเอะราวกับจะกลืนเธอเข้าไปทั้งตัว แต่จินไม่ได้ชายตามองใครแม้แต่น้อย ใบหน้าเย็นชาเฉยเมยราวกับโลกภายนอกไม่มีอยู่จริง “อยากได้อะไรอีก” เสียงทุ้มเย็นๆ ของเขาดังขึ้นข้างหู ไม่อ่อนโยน แต่กลับมีแรงดึงดูดที่ทำให้หัวใจเธอเต้นแรงกว่าเดิม ไอมิเอะส่ายหน้าเบาๆ ใบหน้าเครี
“อะไรนะ?” ไอมิเอะตอบเสียงหลง หัวใจดวงน้อยก็เต้นตึกตักแรงจนแทบได้ยิน มือที่จับโทรศัพท์ก็เหงื่อซึม เธอไม่ได้โง่ แต่ก็ไม่รู้จะรับมือกับหมาป่าหน้าตายคนนี้ยังไง (ได้หรือไม่ได้…) เสียงจินยังคงไม่เปลี่ยน แต่ลึกลงกว่าเดิม “....” (จะได้รู้ไว้) เขาพูดเหมือนไม่ได้พูดอะไรสำคัญ แต่กลับทิ้งน้ำหนักรุนแรงลงกลางอ
“เจอกันพรุ่งนี้” ยี่หวาตอบพร้อมรอยยิ้มก่อนจะขับรถออกไปช้า ๆ เมื่อรถเคลื่อนลับพ้นประตูไปแล้ว รอยยิ้มของไอมิเอะก็จางหาย เธอหันกลับมามองบ้านตรงหน้า เห็นรถเบนซ์สีดำของคุณป้าจอดอยู่ตรงลานพอดิบพอดี ก็ทำเอาหัวใจเธอกระตุกวูบ ราวกับความกลัวและแรงกดดันจากผู้ใหญ่ถาโถมเข้าใส่ทันทีที่เห็นรถคันนั้น เธอสูดหายใจล







