เข้าสู่ระบบ“กูไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคำพูดแบบนั้นจะออกมาจากปากมัน...” ทิศเหนือที่นั่งพาดขาอยู่บนโซฟาหนังราคาแพงเอ่ยขึ้น ก่อนจะหมุนแก้วบรั่นดีในมือเบา ๆ สายตาจดจ้องไปที่ดวงตาของจินในจอโทรทัศน์ “คงโดนพ่อกดดันมาหนัก ถึงได้ยอมกลืนน้ำลายตัวเอง ปฏิเสธเสียงแข็งขนาดนั้น” ทิศเหนือเอ่ยพึมพำอย่างอ่านเกมขาด เพราะเขารู้ดีว่า
“….” “ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ” “....” “อย่าลืมว่าหลังเลือกตั้ง แกต้องไปชายแดน” “พูดอย่างกับจะชนะเลือกตั้ง” “นี่แก...” ผู้เป็นพ่อกำลังจะอ้าปากด่า “ชนะให้ได้ก่อน” ทว่าจินก็พูดขัดจังหวะขึ้นมาก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปก่อน ไม่มีแม้แต่แววจะหันกลับมามอง ทิ้งให้ท่านรองนายกยืนมองแผ่นหลังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อ
แต่ยังพูดไม่ทันจบ กล้องในงานก็ดันซูมเข้าที่ใบหน้าของจินพอดี ทำให้เห็นภาพใบหน้าหล่อคมเต็มจอทีวีทันที ไอมิเอะนิ่งไป ก่อนจะรีบยกหมอนขึ้นมาฟาดใส่หน้าจอทีวีเบา ๆ “คนบ้า…” เธองึมงำ “จะหล่อไปไหน…” (กรี๊ดดดดดด!!! หล่อไส้แตกมากแม่!!) แล้วพอเห็นหญิงสาวในสนามกีฬากรี๊ดอีกครั้ง ไอมิเอะก็ยิ่งหน้ามุ่ย “แล้วจะย
ยิ่งจินยืนนิ่ง คนก็ยิ่งกรี๊ด กรี๊ดจนแทบไม่ได้ยินเสียงท่านรองนายกที่กำลังพูดอยู่หน้าไมโครโฟน ทำให้จากตอนแรกที่สถานการณ์คลี่คลายเมื่อจินปรากฏตัว ตอนนี้เหล่าบรรดาผู้หญิงเริ่มควบคุมยากขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ทีมงานหลังเวทีเริ่มส่งสัญญาณกันวุ่นวาย เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนหันมามองหน้ากันอย่างลำบากใจ เ
“ไม่มีเวลาแล้ว คนรอก็รอไปดิ ร้อนจะตายห่า อีกห้านาที ถ้าลูกชายของท่านยังไม่มา พวกหนูจะกลับแล้วนะ” แต่แล้ว ในจังหวะที่ความอึดอัดกำลังพุ่งสู่จุดวิกฤต “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด!” เสียงกรี๊ดแหลมสูงก็ดังขึ้นจากด้านหน้าสนาม “กรี๊ดดดดดดดด!!!” ตอนแรกมีแค่ไม่กี่คนที่กรี๊ด แต่เพียงพริบตาเดียว ก็เพิ่มขึ้นเป็นสิบค
“ยังไงก็ต้องมา ถ้าไม่มากูสาป” ทั่วสนามกีฬาเต็มไปด้วยเสียงบ่นอุบอิบ หลายคนเริ่มหยิบพัดขึ้นมาโบก บางคนเริ่มซับเหงื่อ บางคนเริ่มเติมลิปเป็นรอบที่สาม บางคนเริ่มตบแป้งจนหน้าขาวกว่าเดิมไปสองเฉด บางคนก็หน้าฉันคอใคร แต่ถึงจะบ่นยังไง ก็ไม่มีใครยอมกลับ เพราะทุกคนอยากเจอตัวจริงของจินมากๆ และถ้าจินโผล่มาจริง
บทที่ 119 “ไอ้พวกเวรนี้!” คนเป็นลูกพี่สบถออกมาอย่างหัวเสีย สายตาแดงก่ำด้วยความโมโหที่ลูกน้องของตัวเองพุ่งเข้าใส่จินอย่างบ้าคลั่ง แต่สิ่งที่เห็นกลับทำให้คนเป็นลูกพี่ชะงัก รุ่นน้องนับยี่สิบกว่าคนรุมเข้าไปปล่อยหมัด เตะเข้าใส่ทุกทิศทาง แต่จินกลับยืนนิ่ง มั่นคงเหมือนภูเขาที่ไม่อาจสั่นคลอน จินเอียงตัวหล
“เดี๋ยวก็คงมารับแล้ว” “ให้ไปส่งบ้านไหม” “ไม่ต้องการ” เธอรีบสวนทันที น้ำเสียงแข็งขืนราวกับปกป้องใจตัวเองไม่ให้เผลอไหวหวั่น แต่ปลายนิ้วกลับจิกชายกระโปรงเบา ๆ อย่างไม่รู้ตัว “เดี๋ยวนี้หัดพูดแรงแล้วเหรอ” จินถึงกับละสายตาออกจากจอ แล้วหันหน้ามองตรงมาที่เธอเต็ม ๆ “...ก็ปกติ” “เป็นอะไร” “เปล่า”
เธอเปิดประตูห้องนอนออกมาอย่างเงียบเชียบ สายตากวาดมองไปรอบห้องรับแขกก็ไม่พบเงาของผู้เป็นแม่ มีเพียงเสียงน้ำไหลแผ่ว ๆ ลอดออกมาจากห้องน้ำอีกฝั่ง ซึ่งคงเป็นคุณแม่ที่กำลังอาบน้ำ ไอมิเอะจึงไม่กล้าเอ่ยปากบอกว่าจะลงไปซื้อของด้านล่าง เธอคิดว่ามันไม่ควร หรือง่ายๆ คือ ไม่กล้าที่จะบอก ร่างเล็กเต็มไปด้วยรอยช้ำแ
บทที่ 104 “อื้อหือ ผู้ชายเลียหี” แก้มยุ้ยเอ่ยพลางมองจินเลียอวัยวะเพศของไอมิเอะด้วยความอึ้งปนเสียวแทน แก้มยุ้ยไม่คิดว่าไอมิเอะคนเรียบร้อย ใสๆ จะมาทำอะไรแบบนี้ในโรงเรียน แล้วก็ไม่คิดว่าผู้ชายระดับจินจะยอมเลียตรงนั้นของผู้หญิง นี่มันเป็นเรื่องที่ไม่มีทางเกิดขึ้นได้ แต่มันก็เกิดขึ้นแล้ว “มันไม่ใช่แค
![Evil Engineerร้ายรักวิศวะเลว [ไนต์]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)






