LOGIN“จิ้งจอกเฒ่า…” เขาค่อย ๆ หลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะเค้นเสียงออกมาจากไรฟัน “สักวัน…อย่าให้ถึงตาผมบ้างก็แล้วกัน” ฝีเท้าของท่านรองนายกหยุดลง ก่อนที่คนเป็นพ่อจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ “งั้นก็รีบโตให้ทัน” “…!!!” “ตอนนี้แกยังห่างจากคำว่าคู่ต่อสู้ของฉันอีกไกล” “...!!!” จินขบกรามแน่นขึ้นทันที แต่ท่านรองนายก
“.…” “แน่ใจเหรอว่าพ่อจะเลิกยุ่งกับเธอ” “.…” “จะไม่ส่งคนไปหาเธอ ไม่กดดันเธอ ไม่แตะต้องเธอ แล้วก็จะไม่ยุ่งกับลูกของผม” “.…” “ผมต้องการคำยืนยันจากพ่อ” “.…” “ถ้าผมทำตามเงื่อนไขทุกอย่าง” “....” “ถ้าผมไปชายแดน” “....” “ถ้าผมยอมทำในสิ่งที่พ่อต้องการ” จินหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงต่ำ
ห้องทั้งห้องเงียบลงอีกครั้ง แม้แต่ท่านรองนายกยังชะงักไปเล็กน้อยกับคำว่า ‘เมียผม’ “ลูกของผมจะไม่สร้างปัญหาให้ใคร ผมรับประกัน ขอแค่พ่อไม่มายุ่งกับเมียและลูกของผม” “แกมันดื้อเหมือนแม่ไม่มีผิด” ท่านรองนายกถอนหายใจยาว ราวกับปวดหัวกับลูกชายตัวเองเต็มที “.…” “ฟังฉันให้ดี ห้ามบอกเรื่องนี้กับแม่แกเด็ดขา
“หึ” เสียงหัวเราะแหบต่ำดังขึ้น ท่านรองนายกยกมือขึ้นลูบหน้า ก่อนจะหัวเราะออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้กลับดูเหนื่อยล้า “หึ…” “….” “ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงสินะ” สายตาคมมองลูกชายตัวเองนิ่ง ๆ ก่อนจะหัวเราะเยาะตัวเอง “ฉันเลี้ยงแกมาอย่างดี สุดท้ายก็ไม่รักดี เลี้ยงเสียข้าวสุก” “....” คชาหน้าซีดทันที แต่จินกลับ
บทที่ 263 “…!!!” ท่านรองนายกถึงกับนิ่งค้างไปหลายวินาที ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน “แกมัน…” เสียงของท่านขาดหายไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังพยายามข่มอารมณ์ตัวเอง “แกมีสมองไว้ทำอะไร” “….” “ฉันเลี้ยงแกมาให้คิดเป็น รับผิดชอบชีวิตตัวเองได้ ไม่ได้เลี้ยงมาให้โตขึ้นแล้วทำเรื่องสิ้นคิด
“ผมไม่เคยโกหก” “นั่นแหละที่น่าปวดหัว” คนเป็นพ่อประสานมือเข้าด้วยกัน “เอมิโกะร้องไห้กลับบ้าน หุ้นของสองตระกูลผันผวนตั้งแต่เมื่อวาน นักข่าวกำลังตามเรื่องนี้อยู่ รวมถึงเรื่องที่แกต่อยไอ้เด็กนั่นกลางงาน มันยืนยันจะเอาเรื่องแกให้ถึงที่สุด” “....” ท่านรองนายกจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของจิน “แล้วไหนจะเรื่อง
“มาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่?” เส้นด้ายถามขึ้นขณะหย่อนกระเป๋าลงข้างโต๊ะ “เพิ่งมาถึงก่อนพวกแกเมื่อกี้” ไอมิเอะตอบเสียงเรียบ พยายามไม่สบตาใคร ในหัวเธอยังมีเสียงข้อความของยี่หวา วนอยู่ในหัว ‘พ่อมึงโทรหากู’ แต่เธอไม่ตอบกลับ เธอไม่มีคำอธิบาย ไม่มีแรงจะอธิบาย และไม่มีอารมณ์ด้วย “เมื่อคืนไปไหนมา ยี่หวาโทรมาถา
คำตอบนั้นทำให้จินชะงัก แล้วมุมปากหนาก็กระตุกยิ้มขึ้นอย่างพึงพอใจแวบหนึ่ง เพราะผู้ชายไทป์หมาป่า ก็คือไทป์ของเขา คนไทป์นี้จะชอบนอนดึก ตื่นสาย มีปัญหามากๆ เวลาที่ต้องตื่นเช้า จะมีพลังงานเหลือล้นมากๆ เวลากลางคืน เป็นคนชอบเก็บตัว มีความลึกลับ ไม่ค่อยเปิดเผยความรู้สึก มองโลกในแง่ร้าย ดุร้าย ปราดเปรียว
ทุกอณูในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นสวาท กลิ่นเหงื่อ กลิ่นกาย และคราบราคะจนแทบไม่มีช่องว่างให้ลมหายใจสะอาดแทรกผ่าน ทั้งห้องชุ่มโชกไปด้วยร่องรอยของการครอบครอง “มิเอะ…” จินค่อยๆ เขย่าร่างบาง เพื่อปลุกเธอให้ลุกขึ้นมาทานยาคุมฉุกเฉิน ทว่าเธอยังคงแน่นิ่ง ยังไม่มีวี่แววจะฟื้นจากความเจ็บปวดที่ครอบงำร่างกาย ร่าง
“ขอดูหน่อย บวมแค่ไหน จะได้หายามาทาให้ถูก” “อึก อย่ามายุ่ง” “ทำไมดื้อแบบนี้” มือหนาจับปลายคางมนขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะฝังจมูกฟัดแก้มเธอรัวๆ อย่างมันเขี้ยวจัดเหมือนหมาป่าที่เจอลูกกระต่ายตัวนุ่มนิ่ม จนอดใจไม่ไหว เขากดริมฝีปากแน่นๆ ลงไปอีกฟอดใหญ่ จนเสียงหอมดังจุ๊บก้องในอากาศ พลางกอดเธอไว้แน่น แขนแกร่งล







