로그인ประโยคนั้นทำให้เธอชะงักตกใจไม่น้อย มันก็จริงอย่างที่เขาพูด ถ้าเขาไปที่ชายแดน แล้วเกิดอะไรขึ้นจนถึงแก่ชีวิต เธอก็คงจะเสียใจมาก ที่ไม่ได้บอกรักเขา ในวันที่เขายังมีชีวิตอยู่ “...แกไม่ไปได้มั้ย” ไอมิเอะช้อนตาขึ้นถามเสียงเครือ “...ไม่ไปก็ไม่จบ” “แกจะตายมั้ย...เราไม่อยากให้ลูกไม่มีพ่อ” คนตัวเล็กขยับปา
“อยากแต่งงานกับฉันขนาดนั้นเลย?” “ใช่ ก็แกรวย” เธอตอบสวนกลับมาทันควันอย่างไม่ต้องเสียเวลาคิดแม้แต่วินาทีเดียว แถมดวงตาคู่สวยยังใสซื่อแป๋วแหววไร้การเสแสร้งใดๆ ทั้งสิ้น ทำเอาคนที่คิดว่าจะได้ยินคำซึ้งๆ ถึงกับชะงักกึก จินถึงกับนิ่งใบ้แดกไปสามวิ ชายหนุ่มดันลิ้นหนาเข้าหากระพุ้งแก้มตัวเองเบาๆ พลางหรี่ตาคม
“เธอก็รู้ว่าช่วงนี้พ่อฉันต้องการคะแนนเสียงมากแค่ไหน ถ้าผ่านช่วงนี้ไปได้ทุกอย่างจะดีขึ้น ฉันสัญญาว่าจะแต่งงานกับเธอแน่นอน สัญญาว่าจะไม่มีวันทิ้งเธอ จะดูแลทั้งเธอทั้งลูกให้ดีที่สุด” “....” “ที่สำคัญที่สุด ที่ฉันยอมตกลงไปชายแดน ก็เพื่อแลกกับการที่พ่อจะยอมยกเลิกงานหมั้นระหว่างฉันกับเอมิโกะด้วย” พอได้
“แกกำลังถักเปียหรือผูกเงื่อนกันแน่” “พยายามอยู่ ใจเย็นดิ” แม้จะเริ่มอารมณ์เสีย แต่จินก็ยังข่มใจสาละวนจัดแจงปอยผมให้เธอต่ออย่างไม่ยอมแพ้ “ไม่มีใครเก่งตั้งแต่ครั้งแรก...ทนหน่อย...เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว” จินขมวดคิ้วเคร่งเครียด สายตาคมจ้องคลิปยูทูบสลับกับกลุ่มผมสลวยตรงหน้าอย่างตั้งอกตั้งใจ มือหนาค่อยๆ จับป
“อยากถักเปียสองข้าง” “ทำยังไง ฉันทำไม่เป็น” “งั้นก็ไม่ต้องทำ” “เดี๋ยวทำให้” สุดท้ายเขาก็ไม่กล้าขัดใจ จินลองแบ่งเส้นผมของเธอขึ้นมาสองช่อ แต่อย่างว่า คนมันเคยใช้แต่กำลัง พอต้องจับงานละเอียดอ่อนเลยกะแรงไม่ถูก มือหนาเผลอดึงรั้งผมช่อหนึ่งแรงไปหน่อยจนร่างเล็กสะดุ้งสุดตัว “โอ๊ย! ดึงผมแรง” เสียงหวานร้
บทที่ 268 จริง ๆ อีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าจินก็ต้องออกไปแล้ว แต่เขาก็ให้เธอลุกขึ้นมาแต่งตัวรอไว้ เพราะตั้งใจไว้ว่าพอไปเข้าคูหาเลือกตั้งเสร็จเรียบร้อยเมื่อไหร่ เขาจะรีบบึ่งรถกลับมารับเธอออกไปหาอะไรกินอร่อย ๆ นอกคอนโดทันที แต่แทนที่เขาจะรีบร้อนเคลียร์ตัวเองออกจากห้อง เขากลับยังขลุกอยู่กับเธอก่อน “มา
“มาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่?” เส้นด้ายถามขึ้นขณะหย่อนกระเป๋าลงข้างโต๊ะ “เพิ่งมาถึงก่อนพวกแกเมื่อกี้” ไอมิเอะตอบเสียงเรียบ พยายามไม่สบตาใคร ในหัวเธอยังมีเสียงข้อความของยี่หวา วนอยู่ในหัว ‘พ่อมึงโทรหากู’ แต่เธอไม่ตอบกลับ เธอไม่มีคำอธิบาย ไม่มีแรงจะอธิบาย และไม่มีอารมณ์ด้วย “เมื่อคืนไปไหนมา ยี่หวาโทรมาถา
คำตอบนั้นทำให้จินชะงัก แล้วมุมปากหนาก็กระตุกยิ้มขึ้นอย่างพึงพอใจแวบหนึ่ง เพราะผู้ชายไทป์หมาป่า ก็คือไทป์ของเขา คนไทป์นี้จะชอบนอนดึก ตื่นสาย มีปัญหามากๆ เวลาที่ต้องตื่นเช้า จะมีพลังงานเหลือล้นมากๆ เวลากลางคืน เป็นคนชอบเก็บตัว มีความลึกลับ ไม่ค่อยเปิดเผยความรู้สึก มองโลกในแง่ร้าย ดุร้าย ปราดเปรียว
“ขอดูหน่อย บวมแค่ไหน จะได้หายามาทาให้ถูก” “อึก อย่ามายุ่ง” “ทำไมดื้อแบบนี้” มือหนาจับปลายคางมนขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะฝังจมูกฟัดแก้มเธอรัวๆ อย่างมันเขี้ยวจัดเหมือนหมาป่าที่เจอลูกกระต่ายตัวนุ่มนิ่ม จนอดใจไม่ไหว เขากดริมฝีปากแน่นๆ ลงไปอีกฟอดใหญ่ จนเสียงหอมดังจุ๊บก้องในอากาศ พลางกอดเธอไว้แน่น แขนแกร่งล
“จ...จะ...จุก...อื้อ!” อาการจุกตรงท้องน้อยเข้าเล่นงานอย่างหนัก มือบางกุมหน้าท้องของตัวเองเอาไว้ หวังจะช่วยผ่อนคลายอาการจุกตรงบริเวณท้องน้อยลงได้บ้าง แต่มันก็ช่วยอะไรไม่ได้เลย เพราะเขาดันแก่นกายเข้ามาอย่างแรง จนความแน่นลึกพุ่งขึ้นไปจนถึงท้องน้อย ราวกับจะทะลุถึงสะดือ ความเจ็บแล่นวาบขึ้นมาจนเธอจุกทวี







