LOGIN“ฟังดูเป็นนักเลงมากเลยนะ” “งั้นเหรอ” “ก็ใช่น่ะสิ” “แต่เธอก็ยังชอบนักเลงคนนี้อยู่ดีไม่ใช่เหรอ” “พูดอะไรเนี่ย” ไอมิเอะสะดุ้งทันที มือที่กำลังถือแปรงแต่งหน้าชะงักค้างอยู่กลางอากาศ หัวใจก็เต้นแรงขึ้น แก้มที่เพิ่งหายแดงกลับร้อนวูบขึ้นมาอีกครั้ง “เราบอกตอนไหนว่ายังชอบแกอยู่” “สายตาเธอมันบอกทุกอย่าง”
“ใครหึง” เธอก็รีบหลบตา “คิดไปเองทั้งนั้น” “หึงก็บอกมาเถอะ” “ไม่ได้หึง!” “ฉันชอบเวลาที่เธอหึง” “…!!!” ประโยคนั้นทำเอาไอมิเอะแทบทำแปรงหลุดมือ หัวใจดวงน้อยเต้นแรงจนควบคุมไม่อยู่ แก้มนวลก็ร้อนวูบขึ้นมาทันที “เมื่อกี้ก็แค่อยากให้เธอหึง ก็เลยพูดไปแบบนั้น อย่าโกรธเลย ยังไงฉันก็มีแค่เธอคนเดียว เป็นเธอม
“ตกใจทำไม” จินเลิกคิ้ว “ไม่เห็นแผลบนหน้าฉันรึไง” “....” ไอมิเอะกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนมองรอยแตกตรงหางคิ้วกับมุมปากของเขา ถึงจะเป็นแผลเล็ก ๆ แต่ถ้าต้องขึ้นเวทีต่อหน้าคนเป็นหมื่น ก็เห็นชัดอยู่ดี “ฉันไม่ได้อยากแต่ง” จินถอนหายใจเบา ๆ อย่างไม่เต็มใจนัก “…เหรอคะ?” “ถ้าวันนี้ไม่ต้องขึ้นเวที คิดว่าฉันจะแต่ง
บทที่ 264 09.00 น. ไอมิเอะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา สิ่งแรกที่เห็นคือใบหน้าของจินที่กำลังหลับอยู่ใกล้ ๆ เธอนิ่งมองอยู่พักใหญ่ ไม่บ่อยนักที่เขาจะหลับลึกขนาดนี้ คิ้วเข้มที่ชอบขมวดอยู่ตลอดเวลาคลายออก สีหน้าดูสงบกว่าปกติ จนเธออดยิ้มไม่ได้ ปลายนิ้วเล็กค่อย ๆ ยกขึ้นแตะแก้มของเขาเบา ๆ แล้วลากผ่านสันจมูกโด่งอย่
“จิ้งจอกเฒ่า…” เขาค่อย ๆ หลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะเค้นเสียงออกมาจากไรฟัน “สักวัน…อย่าให้ถึงตาผมบ้างก็แล้วกัน” ฝีเท้าของท่านรองนายกหยุดลง ก่อนที่คนเป็นพ่อจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ “งั้นก็รีบโตให้ทัน” “…!!!” “ตอนนี้แกยังห่างจากคำว่าคู่ต่อสู้ของฉันอีกไกล” “...!!!” จินขบกรามแน่นขึ้นทันที แต่ท่านรองนายก
“.…” “แน่ใจเหรอว่าพ่อจะเลิกยุ่งกับเธอ” “.…” “จะไม่ส่งคนไปหาเธอ ไม่กดดันเธอ ไม่แตะต้องเธอ แล้วก็จะไม่ยุ่งกับลูกของผม” “.…” “ผมต้องการคำยืนยันจากพ่อ” “.…” “ถ้าผมทำตามเงื่อนไขทุกอย่าง” “....” “ถ้าผมไปชายแดน” “....” “ถ้าผมยอมทำในสิ่งที่พ่อต้องการ” จินหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงต่ำ
ป้ายห้องน้ำหญิงปรากฏตรงหน้า จินหยุดยืนเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะก้าวเข้าไปยืนหน้าประตู เขายื่นมือไปเปิดประตู ทว่าประตูถูกล็อกจากด้านใน ทำเอาเขาขบกรามเข้าหากันแน่นด้วยความหงุดหงิดมากขึ้นอีก ปึงๆๆๆ แล้วมือหนาก็ยกขึ้นเคาะประตูดังสนั่น เคาะแรงจนแผ่นประตูสั่น “มาคุยให้รู้เรื่อง” “ฮึก!” เสียงนั้นทำให้ไ
“คุก?” คำนี้ทำเอาไอมิเอะเผลอเบิกตากว้าง หัวใจเธอสะดุดวูบ ความรู้สึกแรกไม่ใช่ความอยากรู้อยากเห็น แต่เป็นความตกใจปนสงสารที่โผล่ขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว “หึ เป็นของขวัญน่ะ” เสือหัวเราะเบา ๆ เสียงสั้นและจบเร็ว เหมือนพูดให้มันผ่านไปเฉย ๆ มากกว่าจะรอคำถามต่อ สีหน้าเสือเปลี่ยนแทบจะในทันที จากที่ยังมีแววหยอก
“ใครมาส่ง?” “เอ่อ…ก็…ก็…” ฮิเดโยะกลืนน้ำลายอึกใหญ่ทันที เหลือบตาขึ้นมองคุณพ่อ พยายามหาทางรอด แต่ไม่เจอ แล้วมองกลับไปที่รถแท็กซี่ของพี่สาวกำลังเคลื่อนออกไป “เพื่อนครับ…เพื่อนไอ…เอ่อ…เพื่อนโยะมาส่ง” คุณพ่อก็มองไปที่แท็กซี่คันนั้น แล้วไม่เอ่ยถามซ้ำ ไม่ไล่ต้อนให้จนมุม เพียงมองนิ่ง ๆ ด้วยสายตาราวกับร
“จะเอาใช่ไหม?” กรามเขาขบกันแน่นจนขึ้นรูปอีกครั้ง เส้นเอ็นคอก็ปูดขึ้น แล้วมือหนาก็พุ่งไปขยุ้มเส้นผมตรงท้ายทอยของเธอ แรงกระชากนั้นทำให้ศีรษะเธอเงยขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ ใบหน้าเธอหงายขึ้นจนลำคอกางโชว์ นัยน์ตาของไอมิเอะสั่นระริก น้ำตาคลอทันที ไม่ใช่เพราะเจ็บเท่านั้น แต่เพราะตกใจสุดขั้ว “เฮ้ย!” การกระทำ







