Mag-log in“กูไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคำพูดแบบนั้นจะออกมาจากปากมัน...” ทิศเหนือที่นั่งพาดขาอยู่บนโซฟาหนังราคาแพงเอ่ยขึ้น ก่อนจะหมุนแก้วบรั่นดีในมือเบา ๆ สายตาจดจ้องไปที่ดวงตาของจินในจอโทรทัศน์ “คงโดนพ่อกดดันมาหนัก ถึงได้ยอมกลืนน้ำลายตัวเอง ปฏิเสธเสียงแข็งขนาดนั้น” ทิศเหนือเอ่ยพึมพำอย่างอ่านเกมขาด เพราะเขารู้ดีว่า
“….” “ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ” “....” “อย่าลืมว่าหลังเลือกตั้ง แกต้องไปชายแดน” “พูดอย่างกับจะชนะเลือกตั้ง” “นี่แก...” ผู้เป็นพ่อกำลังจะอ้าปากด่า “ชนะให้ได้ก่อน” ทว่าจินก็พูดขัดจังหวะขึ้นมาก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปก่อน ไม่มีแม้แต่แววจะหันกลับมามอง ทิ้งให้ท่านรองนายกยืนมองแผ่นหลังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อ
แต่ยังพูดไม่ทันจบ กล้องในงานก็ดันซูมเข้าที่ใบหน้าของจินพอดี ทำให้เห็นภาพใบหน้าหล่อคมเต็มจอทีวีทันที ไอมิเอะนิ่งไป ก่อนจะรีบยกหมอนขึ้นมาฟาดใส่หน้าจอทีวีเบา ๆ “คนบ้า…” เธองึมงำ “จะหล่อไปไหน…” (กรี๊ดดดดดด!!! หล่อไส้แตกมากแม่!!) แล้วพอเห็นหญิงสาวในสนามกีฬากรี๊ดอีกครั้ง ไอมิเอะก็ยิ่งหน้ามุ่ย “แล้วจะย
ยิ่งจินยืนนิ่ง คนก็ยิ่งกรี๊ด กรี๊ดจนแทบไม่ได้ยินเสียงท่านรองนายกที่กำลังพูดอยู่หน้าไมโครโฟน ทำให้จากตอนแรกที่สถานการณ์คลี่คลายเมื่อจินปรากฏตัว ตอนนี้เหล่าบรรดาผู้หญิงเริ่มควบคุมยากขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ทีมงานหลังเวทีเริ่มส่งสัญญาณกันวุ่นวาย เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนหันมามองหน้ากันอย่างลำบากใจ เ
“ไม่มีเวลาแล้ว คนรอก็รอไปดิ ร้อนจะตายห่า อีกห้านาที ถ้าลูกชายของท่านยังไม่มา พวกหนูจะกลับแล้วนะ” แต่แล้ว ในจังหวะที่ความอึดอัดกำลังพุ่งสู่จุดวิกฤต “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด!” เสียงกรี๊ดแหลมสูงก็ดังขึ้นจากด้านหน้าสนาม “กรี๊ดดดดดดดด!!!” ตอนแรกมีแค่ไม่กี่คนที่กรี๊ด แต่เพียงพริบตาเดียว ก็เพิ่มขึ้นเป็นสิบค
“ยังไงก็ต้องมา ถ้าไม่มากูสาป” ทั่วสนามกีฬาเต็มไปด้วยเสียงบ่นอุบอิบ หลายคนเริ่มหยิบพัดขึ้นมาโบก บางคนเริ่มซับเหงื่อ บางคนเริ่มเติมลิปเป็นรอบที่สาม บางคนเริ่มตบแป้งจนหน้าขาวกว่าเดิมไปสองเฉด บางคนก็หน้าฉันคอใคร แต่ถึงจะบ่นยังไง ก็ไม่มีใครยอมกลับ เพราะทุกคนอยากเจอตัวจริงของจินมากๆ และถ้าจินโผล่มาจริง
บทที่ 70 “มีเด็กอยู่ด้วย พูดอะไรระวังหน่อย” ไอมิเอะก็เอ็ดเขาเบา ๆ ทั้งที่หน้าแดงก่ำ มือก็ป้อนข้าวน้องชายไปพลางอย่างพยายามไม่สบตา “หึ” จินก็ยกยิ้มมุมปากกึ่งเย้ยกึ่งเจ้าเล่ห์ ก่อนจะเอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างสบาย ๆ เท้าแขนลงกับพนัก พาดขาไขว้อย่างเจ้าของบ้าน สายตาคมกริบกวาดมองเธอผ่านไอน้ำจากกาแฟในมือ
จนเวลาผ่านไปครึ่งชั่วโมง เธอก็ยังไม่หลับ จึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง เปิดอินสตาแกรม ไม่รู้ทำไมถึงอยากเปิดดู ทั้งที่ปกติตัวเองไม่ค่อยเช็คอินสตาแกรม เธอกดเข้าไปดูที่คนดูสตอรี่ ก็ชื่อของเพื่อน ๆ ในห้องเรียนขึ้นเรียงราย ห้องเรียนของเธอมีนักเรียนทั้งหมด ห้าสิบคน ในนี้มีสี่สิบเก้าคนที่ติดตามเธอ เข้ามา
แต่จินกลับไม่แม้แต่จะปรายตามอง เขาก้าวผ่านหน้าหล่อนไปราวกับหล่อนไม่มีตัวตน ไม่มีแม้กระทั่งสีหน้า หรือแววตาว่าเคยรู้จักกัน และเฉยเมยเสียยิ่งกว่าคำว่าไม่แคร์ ทำเอาหล่อนชะงักเล็กน้อย ยิ้มค้าง เหมือนถูกสะบัดหน้าทิ้งต่อหน้าฝูงชนโดยไม่ทันตั้งตัว จินเดินเข้ามาหาไอมิเอะก่อนจะหยุดยืนข้างเธอ เว้นระยะตรงกลางเ
“ยินดีต้อนรับสู่รังหมาป่า” เสียงทุ้มต่ำของจินเอ่ยขึ้นในขณะที่เขาหันมามองเธอ ริมฝีปากหยักได้รูปแสยะยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ ดวงตาคมลึกจ้องตรงเข้ามาในดวงตาเธอราวกับล่วงรู้ทุกความคิดที่เธอกำลังตื่นตระหนกอยู่ในใจ แล้วเขาก็ดับเครื่องยนต์ แล้วปลดเข็มขัดนิรภัย ก่อนจะเปิดประตูออกอย่างไม่รีบร้อน แต่คำพูดขอ







