เข้าสู่ระบบ“จิ้งจอกเฒ่า…” เขาค่อย ๆ หลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะเค้นเสียงออกมาจากไรฟัน “สักวัน…อย่าให้ถึงตาผมบ้างก็แล้วกัน” ฝีเท้าของท่านรองนายกหยุดลง ก่อนที่คนเป็นพ่อจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ “งั้นก็รีบโตให้ทัน” “…!!!” “ตอนนี้แกยังห่างจากคำว่าคู่ต่อสู้ของฉันอีกไกล” “...!!!” จินขบกรามแน่นขึ้นทันที แต่ท่านรองนายก
“.…” “แน่ใจเหรอว่าพ่อจะเลิกยุ่งกับเธอ” “.…” “จะไม่ส่งคนไปหาเธอ ไม่กดดันเธอ ไม่แตะต้องเธอ แล้วก็จะไม่ยุ่งกับลูกของผม” “.…” “ผมต้องการคำยืนยันจากพ่อ” “.…” “ถ้าผมทำตามเงื่อนไขทุกอย่าง” “....” “ถ้าผมไปชายแดน” “....” “ถ้าผมยอมทำในสิ่งที่พ่อต้องการ” จินหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงต่ำ
ห้องทั้งห้องเงียบลงอีกครั้ง แม้แต่ท่านรองนายกยังชะงักไปเล็กน้อยกับคำว่า ‘เมียผม’ “ลูกของผมจะไม่สร้างปัญหาให้ใคร ผมรับประกัน ขอแค่พ่อไม่มายุ่งกับเมียและลูกของผม” “แกมันดื้อเหมือนแม่ไม่มีผิด” ท่านรองนายกถอนหายใจยาว ราวกับปวดหัวกับลูกชายตัวเองเต็มที “.…” “ฟังฉันให้ดี ห้ามบอกเรื่องนี้กับแม่แกเด็ดขา
“หึ” เสียงหัวเราะแหบต่ำดังขึ้น ท่านรองนายกยกมือขึ้นลูบหน้า ก่อนจะหัวเราะออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้กลับดูเหนื่อยล้า “หึ…” “….” “ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงสินะ” สายตาคมมองลูกชายตัวเองนิ่ง ๆ ก่อนจะหัวเราะเยาะตัวเอง “ฉันเลี้ยงแกมาอย่างดี สุดท้ายก็ไม่รักดี เลี้ยงเสียข้าวสุก” “....” คชาหน้าซีดทันที แต่จินกลับ
บทที่ 263 “…!!!” ท่านรองนายกถึงกับนิ่งค้างไปหลายวินาที ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน “แกมัน…” เสียงของท่านขาดหายไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังพยายามข่มอารมณ์ตัวเอง “แกมีสมองไว้ทำอะไร” “….” “ฉันเลี้ยงแกมาให้คิดเป็น รับผิดชอบชีวิตตัวเองได้ ไม่ได้เลี้ยงมาให้โตขึ้นแล้วทำเรื่องสิ้นคิด
“ผมไม่เคยโกหก” “นั่นแหละที่น่าปวดหัว” คนเป็นพ่อประสานมือเข้าด้วยกัน “เอมิโกะร้องไห้กลับบ้าน หุ้นของสองตระกูลผันผวนตั้งแต่เมื่อวาน นักข่าวกำลังตามเรื่องนี้อยู่ รวมถึงเรื่องที่แกต่อยไอ้เด็กนั่นกลางงาน มันยืนยันจะเอาเรื่องแกให้ถึงที่สุด” “....” ท่านรองนายกจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของจิน “แล้วไหนจะเรื่อง
ทำเอาจินกำหมัดแน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาว แต่ก็ยอมทิ้งตัวนั่งลงช้าๆ เพราะรู้ดีว่าถ้าเขาลุกขึ้นอีกครั้ง ไม่ใช่แค่พ่อที่เดือด ทั้งประเทศอาจเดือดร้อนไปด้วย ไอมิเอะเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดจากหางตาก็ใจหล่นวูบ “ให้รางวัลเด็กคนนี้เป็นพิเศษ” คำสั่งของดยุกคาลไมค์ทำให้คนทั้งงานหันขวับ เสียงซุบซิบดังระลอกเหมือนคลื่น
บทที่ 174 ไอมิเอะกอดตอบพลางร่างสั่นไหว น้องชายก็สั่นตามไปด้วย แทบจะร้องไห้ตามอยู่แล้ว ปัง!!!! เสียงกำปั้นของจินกระแทกใส่บานประตูดังสนั่นทั่วห้อง แรงจนบานประตูสะเทือนทั้งแผง ทำให้ไอมิเอะกับฮิเดโยะสะดุ้งเฮือกพร้อมกัน ฮิเดโยะยิ่งกอดพี่สาวแน่นกว่าเดิม ดวงตากลมเบิกกว้างด้วยความตกใจ ส่วนไอมิเอะน้ำตา
เพื่อนๆ คือซัดรัวจนไอมิเอะพูดไม่ทัน คำด่า คำดุ คำเตือน ลั่นใส่เธอเหมือนปืนกลกระสุนไม่หมด สามเสียงประสานกันอย่างไม่มีช่องว่างให้หายใจแม้แต่วินาทีเดียว ในหัวไอมิเอะตอนนี้เต็มไปด้วยคลิปดังคลิปหนึ่งในติ๊กต็อกที่ว่า (พี่ พี่ พี่ฟังก่อนพี่ พี่ฟังก่อนพี่! พี่ฟังก่อนนนน!) เสียงจากคลิปนั้นดังวนในหัวไม่หยุ
“ตัวปัญหา” จนเขากัดฟันกรอดออกมา เขาเปิดประตูรถอย่างแรง เดินอ้อมมาอีกฝั่งแล้วเปิดประตูให้เธอ ลากรถเข็นกระเป๋าของโรงแรมมาจอดสนิทตรงข้างตัวเธออย่างหงุดหงิด จินจับตัวเอมิโกะให้มายืนพิงรถเข็น มือเขาจับไหล่เธอจัดท่าอย่างไม่ใส่ใจ ไม่ทะนุถนอม เพราะในหัวเขาจะอุ้มแค่คนเดียว คือไอมิเอะ ส่วนผู้หญิงคนอื่น แค่ลา







