LOGIN“แก!” “คุณเอาแต่พูดเหมือนทำเพื่อเธอ แต่เคยถามเธอสักคำรึยังว่าเธอต้องการอะไร” “ฉันเป็นพ่อ!” “นั่นไม่ใช่เหตุผลให้คุณตัดสินชีวิตเธอแทนทุกเรื่อง” คุณพ่อของไอมิเอะกำหมัดแน่นขึ้นจนตัวสั่น จินก็จ้องกลับตรง ๆ ไม่มีแม้แต่ความคิดจะหลบสายตา “ผมจะบอกที่บ้านมาสู่ขอ ผมจะทำทุกอย่างให้ถูกต้องและผมจะไม่ยอม
“…!!” จินกำหมัดกำแน่นขึ้นทันที จนเส้นเลือดบนหลังมือปูดขึ้น แต่เขายังคุมอารมณ์เอาไว้ แล้วเสียงของเขาก็เย็นลง “มีวิธีแก้ปัญหานับร้อย แต่คุณกลับเลือกวิธีที่แย่ที่สุด” “แล้วแกจะให้ฉันทำยังไง!” “จะพาลูกตัวเองไปทำแท้ง ทั้งที่ผมบอกแล้วว่าผมจะรับผิดชอบ นี่คือทางออกของคุณงั้นเหรอ” คำพูดของจินทำให้ไอมิเอะ
จินจ้องกลับนิ่ง ไม่มีแม้แต่ความกลัว ไม่มีแม้แต่การหลบสายตา ยิ่งอีกฝ่ายขึ้นเสียงมากเท่าไหร่ เขากลับยิ่งเย็นชามากขึ้นเท่านั้น แขนที่โอบไอมิเอะกระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย เหมือนกำลังปลอบเธอไปในตัว “ถ้าโกรธผม ก็มาลงที่ผม” ดวงตาคมกวาดมองไม้เรียวที่ถูกหักครึ่งบนพื้น แล้วเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง “แต่เธอ เธอไม่ผิด
“ลูกไม่รักดี” เพียะ! ไม้เรียวฟาดลงมาอย่างแรง ทำให้ไอมิเอะร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดทันที ร่างเล็กล้มลงกับพื้นในฟาดเดียว ความเจ็บแล่นไปทั่วแผ่นหลังจนแทบหายใจไม่ออก “โอ๊ย! พ่อคะ!” “ฉันสั่งแล้วใช่มั้ย!” เพียะ! “บอกแล้วใช่มั้ยว่าไม่ให้ยุ่งกับมัน!” เพียะ! “ทำไมไม่ฟัง! ไม่เห็นฉันเป็นพ่อแล้วใ
“พูดอีกที” “…ว...วันก่อนหนูไอมิทะเลาะกับพ่อครับ” “.…” “แต่ไม่รู้ว่าทะเลาะเรื่องอะไรนะครับ ถ้าให้ผมเดาน่าจะทะเลาะเรื่องผู้ชายที่พาหนูไอมิไปอยู่ด้วย พอหนูไอมิกลับมาถึงบ้าน คุณพ่อก็ลงไม้ลงมือจนเลือดตกยางออก” “ประสาท แค่ลูกสาวออกจากบ้านไม่กี่วันก็ลงไม้ลงมือ ปัญญาอ่อนรึไง” “ไม่นะครับ คุณจินไม่ม
แล้วไฟแช็กก็ถูกจุดขึ้น เปลวไฟสีส้มสะท้อนใบหน้าคมคายเพียงชั่วครู่ จินคาบบุหรี่ไว้ที่ริมฝีปาก ก่อนสูดควันเข้าปอดช้า ๆ ควันสีขาวลอยออกจากริมฝีปากหยักอย่างเชื่องช้า ดวงตาคมทอดมองไปยังบ้านหลังข้าง ๆ แต่บ้านของไอมิเอะกลับมืดสนิท ไม่มีไฟเปิดอยู่สักดวง รถของคุณพ่อเธอก็ยังจอดอยู่ที่เดิม ทำให้จินขมวดคิ้วนิด
“อ๊าาาา” ไอมิเอะก็ทำตามอย่างว่าง่าย “อย่างนั้นแหละ โคตรเด็ด” จินคำรามอย่างพึงพอใจที่เห็นไอมิเอะยอมบิดเร้าสะโพกเข้าหาเขา แรงอารมณ์ที่ปะทุอยู่ในกระจกมันรุนแรงจนบานกระจกขึ้นเป็นฝ้าจางๆ จากลมหายใจหอบถี่ จินกระแทกสวนเข้าไปเน้นๆ อีกหลายครั้งจนไอมิเอะเกร็งกระตุก พลางซบหน้าลงกับกระจกอย่างหมดสภาพ ปล่อยให้
“…ยัง” คำตอบเบา ๆ เอ่ยออกมา ทั้งที่น้ำเสียงไม่ได้แข็งเลยสักนิด แก้มตุ่ย ๆ ของเธอ ทำให้จินเผลอยิ้มบาง ๆ ออกมา “หายงอนได้แล้ว” “ไม่…” “ต้องทำยังไงถึงจะหายงอน” จินกดจูบลงบนไหล่มนเบาๆ “อะไรวะ” ทำเอาทิศเหนือเพิ่งเดินเข้ามา เห็นภาพตรงหน้าแล้วชะงักทันที คิ้วหนาขมวดเข้าหากันแน่น สมองยังประมวลผลไม่ทันว
บทที่ 193 จินมองตามทุกการเคลื่อนไหวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง แววตาของเขาตอนนี้มันลุกวาวราวกับเปลวไฟที่กำลังรอเชื้อเพลิงชั้นดี มันทำให้ไอมิเอะถึงกับใจเต้นรัว ยิ่งเห็นสายตาเร่าร้อนของเขา เธอก็ยิ่งได้ใจ ไอมิเอะค่อยๆ กดสะโพกกลืนกินแก่นกายของเขาเข้าไปช้าๆ จนสุดลำ แล้วก็เริ่มขยับกาย เธอโน้มตัวลง
พวกเขาแค่เดินผ่านก็ทำให้หลายคนเหลือบมองโดยอัตโนมัติ สายตาของจินกวาดไปทั่วบริเวณอย่างรวดเร็ว ไม่ใช่มองหาอาหาร แต่มองหาไอมิเอะ แล้วเขาก็เห็นเธอยืนต่อแถวอยู่คนที่สอง ท่าทางเรียบร้อย มือจับถาดอาหารไว้แน่น ดวงตากลมโตมองไปข้างหน้าอย่างว่าง่าย จินก็เดินแซงหน้าทุกคนไปเลย แถวที่ยืนกันเป็นระเบียบถูกแทรกอย







