LOGIN“อ๊ะ…” ไอมิเอะสะดุ้งเจ็บเบา ๆ แม้เขาจะพยายามเบามือ แต่ว่าเขาเป็นคนมือหนัก จึงทำให้เธอเจ็บไม่น้อย “ขอโทษ” เสียงของจินแผ่วลงกว่าปกติ เขาค่อย ๆ ดึงหมอนมารองไว้ให้เธอนอนคว่ำได้สบายขึ้น “....” “เจ็บหน่อยนะ” เขาเตือนเบา ๆ ก่อนค่อย ๆ แตะสำลีลงบนแผล “อึก…” ไอมิเอะสะดุ้งทันที นิ้วเล็กกำผ้าปูที่นอนแน่น จ
“...ไม่ต้องเช็ดก็ได้” “....” ไอมิเอะชะงัก “เป็นแบบนี้ก็ยังน่ารักอยู่ดี” จินมองหน้าเธอนิ่ง ดวงตาคมอ่อนลงเล็กน้อย “.…” ไอมิเอะก็นิ่งไปเลย แม้แต่เสียงสะอื้นยังหยุด ใบหน้าค่อย ๆ แดงขึ้นทีละนิด จินก็ยกมุมปากขึ้นบาง ๆก่อนจะลูบหัวเธอเบา ๆ “ทีนี้หันหลังมา ฉันจะทำแผลให้” ไอมิเอะชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะค่
นิ้วเล็กกำชายเสื้อตัวเองแน่น แต่ครั้งนี้เธอไม่ได้ขยับหนี จินมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะปิดประตูรถ แล้วเดินอ้อมไปนั่งฝั่งคนขับ เขาเลือกขับรถเอง โดยไม่เรียกคนขับรถ โดยไม่พูดอะไรอีก เครื่องยนต์ถูกสตาร์ตขึ้น ไฟหน้ารถสว่างวาบกลางความมืด ลูกน้องหลายคนที่อยู่ด้านหลังรีบขึ้นรถอีกสองคันตามมา ก่อนขบวนรถจะค่อย
คุณพ่อยืนขวางอยู่หน้าประตู สีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ ไม่ยอมเปิดทางแม้แต่นิดเดียว จินเหลือบตามองเพียงนิด ก่อนจะเอ่ยออกมาสั้น ๆ “เคลียร์ทาง” น้ำเสียงเขาเรียบมาก เรียบเสียจนลูกน้องทุกคนรีบขยับตัวทันที “ช่วยหลีกทางด้วยครับ” “ฉันไม่หลีก” “….” “วางลูกสาวฉันลง” “….” จินมองว่าที่พ่อตานิ่ง นิ่งจนคุณปู่เ
บทที่ 261 “นายน้อยครับ!” เสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นมา ก่อนลูกน้องของจินหลายคนจะวิ่งเข้ามาในบ้านอย่างรวดเร็ว แล้วรีบยืนคั่นกลางระหว่างทั้งสองฝ่ายทันที “นายน้อยครับ ใจเย็นก่อนครับ” “ถอยไป!” คุณพ่อของไอมิเอะตวาดลั่น พลางสาวเท้าเข้ามาอีกครั้ง “เอาลูกสาวฉันคืนมา!” “ขออภัยครับ” ลูกน้องคนหนึ่งก้มศีรษะลงเล็ก
“แก!” “คุณเอาแต่พูดเหมือนทำเพื่อเธอ แต่เคยถามเธอสักคำรึยังว่าเธอต้องการอะไร” “ฉันเป็นพ่อ!” “นั่นไม่ใช่เหตุผลให้คุณตัดสินชีวิตเธอแทนทุกเรื่อง” คุณพ่อของไอมิเอะกำหมัดแน่นขึ้นจนตัวสั่น จินก็จ้องกลับตรง ๆ ไม่มีแม้แต่ความคิดจะหลบสายตา “ผมจะบอกที่บ้านมาสู่ขอ ผมจะทำทุกอย่างให้ถูกต้องและผมจะไม่ยอม
บทที่ 112 “แล้วต้องทำยังไง ขายหมดแล้ว ลงไลฟ์เลยไหม” เป็นยี่หวาเอ่ยกระซิบถามเส้นด้าย “พี่เขาบอกว่าไลฟ์ให้ครบหนึ่งชั่วโมง แล้วจะเพิ่มค่าจ้างให้อีกห้าหมื่น” เส้นด้ายตอบ “น้อยไปไหมห้าหมื่น ขายได้ตั้งสามล้าน ถ้าจะให้แค่นี้กูว่ายอมเสียค่าปรับเถอะ แล้วเอาเงินที่อีจินโอนจ่าย ดึงกลับคืนแล้วเอาไปจ่ายค่าปรั
“กูก็ไม่เกี่ยวนะ อีด้ายมันเป็นคนกดบล็อกมึง” ยี่หวารีบยกมือเหมือนยอมมอบตัวให้ตำรวจ ร่างทั้งร่างสั่นน้อย ๆ อย่างไม่กล้าสบตา “เออ อีสัส กูผิดเอง กูรับจบ” เส้นด้ายพยายามนิ่งที่สุดก็ถอนหายใจอย่างยอมจำนน สุดท้ายยอมแบกทุกอย่างไว้คนเดียว เพราะรู้ดีว่าถ้าโยนกันไปโยนกันมา จินไม่มีวันปล่อยให้จบง่าย ๆ “ลงไปให
บทที่ 119 “ไอ้พวกเวรนี้!” คนเป็นลูกพี่สบถออกมาอย่างหัวเสีย สายตาแดงก่ำด้วยความโมโหที่ลูกน้องของตัวเองพุ่งเข้าใส่จินอย่างบ้าคลั่ง แต่สิ่งที่เห็นกลับทำให้คนเป็นลูกพี่ชะงัก รุ่นน้องนับยี่สิบกว่าคนรุมเข้าไปปล่อยหมัด เตะเข้าใส่ทุกทิศทาง แต่จินกลับยืนนิ่ง มั่นคงเหมือนภูเขาที่ไม่อาจสั่นคลอน จินเอียงตัวหล
“เดี๋ยวก็คงมารับแล้ว” “ให้ไปส่งบ้านไหม” “ไม่ต้องการ” เธอรีบสวนทันที น้ำเสียงแข็งขืนราวกับปกป้องใจตัวเองไม่ให้เผลอไหวหวั่น แต่ปลายนิ้วกลับจิกชายกระโปรงเบา ๆ อย่างไม่รู้ตัว “เดี๋ยวนี้หัดพูดแรงแล้วเหรอ” จินถึงกับละสายตาออกจากจอ แล้วหันหน้ามองตรงมาที่เธอเต็ม ๆ “...ก็ปกติ” “เป็นอะไร” “เปล่า”







