LOGIN“ทำไม” ท่านทูตขบกรามถาม “เพราะมันไร้ค่าสำหรับผม” “...!!!” ท่านทูตจ้องเขม็ง นัยน์ตาฉายแววทึ่งปนข่มขวัญ “ไม่มีความกลัวจริงๆ สินะ” จินจ้องกลับโดยไม่หลบสายตา แม้อีกฝ่ายจะเป็นถึงท่านทูตผู้ทรงอิทธิพลที่สุดที่เคยมีมา “ผมควรกลัวอะไร?” “O_O!!” คำถามย้อนกลับนั้นทำเอาไตเติลกับช้างกลั้นหายใจจนหน้าดำหน้าแดง
“ง่ายๆ แบบนี้เลย?” ช้างหันขวับมาถามไตเติลพลางเบิกตาโต “แล้วลุงคนนี้เป็นใครวะ” “เอกอัครราชทูตไทยประจำญี่ปุ่น พ่อของเอมิโกะ” ไตเติลเอียงหน้ามากระซิบตอบเบาๆ “เย็ดโด้ กูต้องถอนสายบัวไหม” ช้างทำหน้าอึ้งเหวอจนเก็บทรงไม่อยู่ “ถอนทำเหี้ยไร มึงเป็นผู้หญิงรึไง อีกอย่าง ถึงจะเป็นท่านทูต แต่ไม่มีเชื้อพระวงศ์
“....” จินก็เงียบอยู่พักหนึ่ง “คงต้องลองเสี่ยงดู” “หมายความว่าไงวะ?” ไตเติลกับช้างหันมองหน้ากันทันที “....” จินไม่ได้ตอบ ก่อนจะขับรถแล่นออกจากหน้าร้านอาหารไปตามถนนโดยไม่มีใครรู้จุดหมาย จนกระทั่งรถเลี้ยวเข้าสู่ถนนสายหนึ่ง ทิศเหนือมองออกไปนอกหน้าต่าง ก่อนสายตาจะค่อย ๆ หันกลับมาหาจิน “หรือว่า…” ไ
“แต่ว่า…วันนี้คุณช่วยอยู่ทานข้าวกับลูกสาวผมสักหน่อยได้ไหม...ถือว่าแลกกับสิบล้าน” ความเงียบเข้าครอบงำทันที ไตเติลกับช้างและทิศเหนือพร้อมใจกันเบิกตากว้าง หันไปมองจินเพื่อลุ้นคำตอบ จินมองอีกฝ่ายนิ่งๆ ก่อนมุมปากจะกระตุกขึ้น ซึ่งนั่นไม่ใช่รอยยิ้มยินดี แต่เป็นยิ้มเหยียดเย้ยหยันในเงื่อนไขไร้สาระ “แม้ ได
“แต่พ่อ” หญิงสาวชะงัก “คุยเรื่องธุรกิจ” คำสั่งของผู้เป็นพ่อทำให้หงส์หยกเม้มปาก ก่อนยอมเงียบ ชายวัยกลางคนก็หันกลับมาหาจิน “โครงการที่คุณเสนอมาผมสนใจนะครับ” คำพูดนั้นทำให้จินนั่งตัวตรงขึ้นเล็กน้อย สีหน้าก็สุขุมเป็นทางการขึ้นมาทันที “ผมอยากขอรายละเอียดเพิ่มเติม คุณว่ายังไง” ชายวัยกลางคนเอ่ยถาม จินก็
ช้างทำหน้าสยองขวัญพลางขนลุกซู่ ไตเติลก็กุมขมับ อับอายแทบอยากแทรกแผ่นดินหนี คืนนั้นไฟในผับมันสลัวบวกกับเหล้าเข้าปาก มองผ่านๆ จึงนึกว่าพอไปวัดไปวาได้ แต่พอมาเจอตอนกลางวันแสกๆ แบบนี้ ไตเติลถึงกับถามตัวเองในใจว่า กูเอาลงได้ยังไงวะ กับอีช้างนี่เนี่ยนะ วอดส์!!! “คืนนั้นเมา” ไตเติลหันมากระซิบตอบเบาๆ พลางเ
ไอมิเอะกัดริมฝีปากตัวเอง เธอเดินเข้าไปใกล้ ๆ อย่างช้า ๆ พลางใจเต้นแรงทุกก้าว เห็นจินวิดพื้นเธอก็ไม่สามารถละสายตาออกไปได้เลย ด้วยความกล้าเล็ก ๆ เธอค่อย ๆ ย่อตัวลง แล้วนั่งคร่อมบนหลังของเขา ทำให้จินเงยหน้าขึ้นเพียงแป๊บเดียว ดวงตาคมจับจ้องเธอผ่านกระจกบานใหญ่ตรงหน้า แต่ไม่ได้ดุหรือห้าม จากนั้นก็กลับไปว
“พูดแบบนี้….” เอมิโกะหัวเราะเบา ๆ แต่แฝงเล่ห์เย้ายวนในแววตาที่ช้อนมองขึ้นไปหาเขา “ถ้าซื้อของเสร็จแล้วก็ไปโรงแรม” จินพูดขึ้นตัดบทเสียงเรียบอย่างไร้อารมณ์ หญิงสาวก็ชะงักตกใจ มองหน้าเขาอย่างประหม่า “ให้ฉันสำรวจความอมชมพูของเธอ อยากรู้จริงๆ ว่าจะตรงปกเหมือนที่ปากพูดรึเปล่า” แต่ในขณะเดียวกัน อีกฟากหนึ่
“ก็แค่แมวน้อยตัวเดียว จะหนีไปได้ไกลสักแค่ไหน” คาลไมค์แสยะยิ้มมุมปาก “เกมล่าสัตว์...จะเริ่มขึ้นในอีก...สิบ…เก้า…แปด…” “นายน้อย…นั่นมัน” ขณะเดียวกันธีโอเห็นรถยนต์คันหรูและรถตู้สีดำมากมายจอดอยู่ที่โรงจอดรถวีไอพี และเห็นบอดี้การ์ดหน้ายุโรป ร่างสูงใหญ่ยืนอยู่เต็มโรงจอดรถ จึงเอ่ยขึ้นแล้วสะกิดเจ้านายให้หั
บทที่ 140 จินเดินเชื่องช้า หน้าหงอย หัวไหล่ตก มือเกาไหล่ตัวเองเบา ๆ อย่างไม่รู้จะทำอะไรต่อดี ใบหน้าที่เคยดุดันกลับดูเหมือนถูกพรากแสงไปจนหมด เขาทรุดตัวลงบนโซฟาอย่างหมดแรง คอต่ำจนแทบจะชนพื้น เสียงถอนหายใจหนัก ๆ หลุดออกมาอย่างไม่รู้ตัว ก่อนที่มือหนาจะคว้ารีโมตขึ้นมากดเปิดทีวี ก็ปรากฏเป็นไอมิเอะกำลั







