LOGINประโยคนั้นทำให้เธอชะงักตกใจไม่น้อย มันก็จริงอย่างที่เขาพูด ถ้าเขาไปที่ชายแดน แล้วเกิดอะไรขึ้นจนถึงแก่ชีวิต เธอก็คงจะเสียใจมาก ที่ไม่ได้บอกรักเขา ในวันที่เขายังมีชีวิตอยู่ “...แกไม่ไปได้มั้ย” ไอมิเอะช้อนตาขึ้นถามเสียงเครือ “...ไม่ไปก็ไม่จบ” “แกจะตายมั้ย...เราไม่อยากให้ลูกไม่มีพ่อ” คนตัวเล็กขยับปา
“อยากแต่งงานกับฉันขนาดนั้นเลย?” “ใช่ ก็แกรวย” เธอตอบสวนกลับมาทันควันอย่างไม่ต้องเสียเวลาคิดแม้แต่วินาทีเดียว แถมดวงตาคู่สวยยังใสซื่อแป๋วแหววไร้การเสแสร้งใดๆ ทั้งสิ้น ทำเอาคนที่คิดว่าจะได้ยินคำซึ้งๆ ถึงกับชะงักกึก จินถึงกับนิ่งใบ้แดกไปสามวิ ชายหนุ่มดันลิ้นหนาเข้าหากระพุ้งแก้มตัวเองเบาๆ พลางหรี่ตาคม
“เธอก็รู้ว่าช่วงนี้พ่อฉันต้องการคะแนนเสียงมากแค่ไหน ถ้าผ่านช่วงนี้ไปได้ทุกอย่างจะดีขึ้น ฉันสัญญาว่าจะแต่งงานกับเธอแน่นอน สัญญาว่าจะไม่มีวันทิ้งเธอ จะดูแลทั้งเธอทั้งลูกให้ดีที่สุด” “....” “ที่สำคัญที่สุด ที่ฉันยอมตกลงไปชายแดน ก็เพื่อแลกกับการที่พ่อจะยอมยกเลิกงานหมั้นระหว่างฉันกับเอมิโกะด้วย” พอได้
“แกกำลังถักเปียหรือผูกเงื่อนกันแน่” “พยายามอยู่ ใจเย็นดิ” แม้จะเริ่มอารมณ์เสีย แต่จินก็ยังข่มใจสาละวนจัดแจงปอยผมให้เธอต่ออย่างไม่ยอมแพ้ “ไม่มีใครเก่งตั้งแต่ครั้งแรก...ทนหน่อย...เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว” จินขมวดคิ้วเคร่งเครียด สายตาคมจ้องคลิปยูทูบสลับกับกลุ่มผมสลวยตรงหน้าอย่างตั้งอกตั้งใจ มือหนาค่อยๆ จับป
“อยากถักเปียสองข้าง” “ทำยังไง ฉันทำไม่เป็น” “งั้นก็ไม่ต้องทำ” “เดี๋ยวทำให้” สุดท้ายเขาก็ไม่กล้าขัดใจ จินลองแบ่งเส้นผมของเธอขึ้นมาสองช่อ แต่อย่างว่า คนมันเคยใช้แต่กำลัง พอต้องจับงานละเอียดอ่อนเลยกะแรงไม่ถูก มือหนาเผลอดึงรั้งผมช่อหนึ่งแรงไปหน่อยจนร่างเล็กสะดุ้งสุดตัว “โอ๊ย! ดึงผมแรง” เสียงหวานร้
บทที่ 268 จริง ๆ อีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าจินก็ต้องออกไปแล้ว แต่เขาก็ให้เธอลุกขึ้นมาแต่งตัวรอไว้ เพราะตั้งใจไว้ว่าพอไปเข้าคูหาเลือกตั้งเสร็จเรียบร้อยเมื่อไหร่ เขาจะรีบบึ่งรถกลับมารับเธอออกไปหาอะไรกินอร่อย ๆ นอกคอนโดทันที แต่แทนที่เขาจะรีบร้อนเคลียร์ตัวเองออกจากห้อง เขากลับยังขลุกอยู่กับเธอก่อน “มา
บทที่ 98 “ผู้ชายหรือผู้หญิงคะ” แก้มยุ้ยรีบถามอาจารย์ ดวงตาเป็นประกายเต็มไปด้วยความคาดหวัง “ผู้ชาย หล่อมากด้วย” อาจารย์ที่ปรึกษาตอบพร้อมยิ้มบางๆ ทำให้หลายคนในห้องตั้งตารอ แล้วประตูห้องเรียนก็ถูกเลื่อนเปิดออก ทำให้เสียงพูดคุยในห้องเงียบกริบอัตโนมัติ ราวกับทุกคนกำลังกลั้นหายใจรอดูว่าใครกำลังจะก้าวเข
เธอมองรอยสักหมาป่าคำรามดำขลับบนแผ่นหลังเขา มันทั้งดุดันและเย็นชา เหมือนกับตัวตนของเขาที่เธอไขว่คว้าเท่าไหร่ก็ไม่มีวันได้ครอบครอง ความจริงที่ว่า เมื่อวานคุณแม่ของเธอพูดออกมา ไม่เหมือนกับสิ่งที่เขาบอกเลย ก็ยิ่งตอกย้ำให้ความสับสนถาโถมเข้ามา สรุปแล้ว เขาคิดกับเธอจริง ๆ บ้างไหม หรือทั้งหมดก็เป็นเพียงแค่
“จ…จะทำอะไร…” เสียงหวานสั่นเครือเล็ดลอดออกมาแทบไม่เป็นคำ ริมฝีปากเล็กสั่นระริกพลางถอยหนีไปอีกนิด แววตาของเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัวปนเขินอาย หวังเพียงเล็ก ๆ ว่าจินจะเมตตา แต่ภายในลึก ๆ เธอก็รู้ชะตากรรมตัวเองว่าคงหนีไม่พ้นความหื่นเจนจัดของเขาแน่นอน “กลัวเหรอ…” จินกดรีโมตเบา ๆ ทำให้เครื่องเล่นสั่นขึ
“แม่เราแวะซื้ออาหารที่ตลาด อีกครึ่งชั่วโมงถึงจะมารับ” ไอมิเอะตอบเสียงเรียบ พลางก้มลงเล่นกับสายโทรศัพท์ในมือ “ให้ไปส่งไหม?” จินเลิกคิ้วขึ้นพลางจับจ้องไม่ละไปจากเธอ “....” เธอส่ายหน้าเล็กน้อยอย่างปฏิเสธ “ใจกล้าดี” “อะไร” เธอเงยหน้าขึ้นมาถาม “นั่งรอแม่มารับคนเดียว ในดงผู้ชาย” “ทำไม ก็เพื่อนกันท





![พี่เถื่อนคนนี้ น่ารักจะตาย [ราชาxไอริน]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

