LOGIN“หึ” จินหัวเราะในลำคอหนาเบาๆ แล้วดึงผ้าห่มลง “ซ่อนทำไม” “.…” “มองหน้าฉัน” “ไม่มอง” “ดื้อ” “ก็แกชอบแกล้งเรา…” จินมองคนบนเตียงนิ่งๆ ก่อนก้มลงจูบหน้าผากเธออีกครั้ง ทว่ามือหนากลับค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเองออกรวดเร็วแล้วสะบัดทิ้งลงข้างเตียง ก่อนจะแทรกตัวเข้ามาระหว่างขาเรียว สอดมือเข้าไปถกชุ
จินก็เพียงเหลือบมองเหตุการณ์ตรงหน้า มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเบือนสายตาออก อย่างไม่ได้สนใจอะไรนัก ไอมิเอะที่เห็นเข้าเต็มตาก็อายจนหน้าแดงแปร๊ด รีบซุกใบหน้าหวานเข้าหากล้ามอกแกร่งของจินเพื่อบดบังสายตาตัวเองด้วยเขินแทนเพื่อน “เขินอะไร” “เราไม่ได้เขิน…” เสียงอู้อี้ดังออกมาจากอกเขา “แล้วทำไมไม่เงย
“บดเป็นใช่ไหม ก็คงเป็นแหละ ถ้าไม่เป็นก็คงไม่ท้องหรอก” คำพูดของเส้นด้ายจี้จุดเข้าจังๆ มีคนตัวโตนั่งอยู่ข้างๆ ไอมิเอะเลยแกล้งทำใจดีสู้เสือ ยืดตัวขึ้นนิดๆ แล้วทำเสียงเข้มใส่เพื่อนแก้เก้อ “พูดอะไรเนี่ย เงียบปากไปเลย” ทว่าความพยายามทำทรงเก่งต่อหน้าแฟนหนุ่มกลับโดนต้อนจนมุม เมื่อเจอเพื่อนตอกกลับทันควัน
“นี่ไม่ได้ล้อกันเล่นใช่ไหม?” เส้นด้ายหันไปมองไตเติลทันที “ไม่ให้พึ่งบารมีพ่อแม่ อีจินจะทำได้เหรอ” ยี่หวาขมวดคิ้ว “มันก็ไม่แน่หรอก อย่าปรามาสมันขนาดนั้น นี่อสุรกายหนุ่มนะ เรื่องที่คนอื่นมองว่ายาก แต่ถ้าถึงมือมันอาจไม่ใช่เรื่องยากอะไรก็ได้ เชื่อในมือมันเถอะ” แก้มยุ้ยเอ่ย ทำเอาไตเติลหันขวับไปมองแก้มย
“บอกกูสามวิ กูจะทำให้มึงสามชั่วโมงเลย อย่าร้องขอชีวิตก่อนล่ะ” “แค่สามชั่วโมงเองเหรอ น้อยไปไหม ขอสามวันติดแบบไม่พักเลยได้ไหม” “หมกมุ่นจังวะ จิตไม่ปกติ” “แม้ แรกๆ บอกชอบ พอหมดโปรโมชั่นบอกกูจิตไม่ปกติ มีคนอื่นแล้วรึไง” “หึ มึงดุขนาดนี้กูจะกล้ามีใคร” “ให้มันจริง ถ้ากูจับได้กูจะเอาปลาร้ายัดจิ๋มชู้รั
บทที่ 283 ไอมิเอะนั่งหันหลังให้ประตูห้องรับแขก สองมืออุ้มจูเนียร์ไว้บนตักพลางฟังแก๊งเพื่อนสาวเม้าท์มอยกันอย่างเพลิดเพลิน เสียงหัวเราะครึกครื้นทำให้เธอไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าเบาหวิวของคนที่เพิ่งเดินเข้ามาเลยสักนิด กระทั่งเงาร่างสูงใหญ่ทอดทับลงมาจากทางด้านหลัง ไอมิเอะถึงได้เอะใจแล้วค่อยๆ เหลียวหน้าไปมอ
ไอมิเอะกัดริมฝีปากตัวเอง เธอเดินเข้าไปใกล้ ๆ อย่างช้า ๆ พลางใจเต้นแรงทุกก้าว เห็นจินวิดพื้นเธอก็ไม่สามารถละสายตาออกไปได้เลย ด้วยความกล้าเล็ก ๆ เธอค่อย ๆ ย่อตัวลง แล้วนั่งคร่อมบนหลังของเขา ทำให้จินเงยหน้าขึ้นเพียงแป๊บเดียว ดวงตาคมจับจ้องเธอผ่านกระจกบานใหญ่ตรงหน้า แต่ไม่ได้ดุหรือห้าม จากนั้นก็กลับไปว
“พูดแบบนี้….” เอมิโกะหัวเราะเบา ๆ แต่แฝงเล่ห์เย้ายวนในแววตาที่ช้อนมองขึ้นไปหาเขา “ถ้าซื้อของเสร็จแล้วก็ไปโรงแรม” จินพูดขึ้นตัดบทเสียงเรียบอย่างไร้อารมณ์ หญิงสาวก็ชะงักตกใจ มองหน้าเขาอย่างประหม่า “ให้ฉันสำรวจความอมชมพูของเธอ อยากรู้จริงๆ ว่าจะตรงปกเหมือนที่ปากพูดรึเปล่า” แต่ในขณะเดียวกัน อีกฟากหนึ่
บทที่ 140 จินเดินเชื่องช้า หน้าหงอย หัวไหล่ตก มือเกาไหล่ตัวเองเบา ๆ อย่างไม่รู้จะทำอะไรต่อดี ใบหน้าที่เคยดุดันกลับดูเหมือนถูกพรากแสงไปจนหมด เขาทรุดตัวลงบนโซฟาอย่างหมดแรง คอต่ำจนแทบจะชนพื้น เสียงถอนหายใจหนัก ๆ หลุดออกมาอย่างไม่รู้ตัว ก่อนที่มือหนาจะคว้ารีโมตขึ้นมากดเปิดทีวี ก็ปรากฏเป็นไอมิเอะกำลั
เขาไม่อยากให้เธอต้องรอนานจนค่ำมืดกว่าจะแตะครัวได้ จึงยอมให้มอเตอร์ไซค์ขับล่วงหน้าไปส่งของให้ก่อน เพื่อที่เธอจะได้เริ่มทำอาหารได้ พอส่งของให้พนักงานบริการส่งด่วนเสร็จ เขาก็รีบเดินไปที่รถตัวเอง อุ้มจูเนียร์ขึ้นไปนั่งบนเบาะข้างคนขับ แล้วคาดเข็มขัดนิรภัยให้อย่างดี จูเนียร์ก็รู้งาน นั่งรอพ่อขึ้นรถตาแป๋ว







