Masukประโยคนั้นทำให้เธอชะงักตกใจไม่น้อย มันก็จริงอย่างที่เขาพูด ถ้าเขาไปที่ชายแดน แล้วเกิดอะไรขึ้นจนถึงแก่ชีวิต เธอก็คงจะเสียใจมาก ที่ไม่ได้บอกรักเขา ในวันที่เขายังมีชีวิตอยู่ “...แกไม่ไปได้มั้ย” ไอมิเอะช้อนตาขึ้นถามเสียงเครือ “...ไม่ไปก็ไม่จบ” “แกจะตายมั้ย...เราไม่อยากให้ลูกไม่มีพ่อ” คนตัวเล็กขยับปา
“อยากแต่งงานกับฉันขนาดนั้นเลย?” “ใช่ ก็แกรวย” เธอตอบสวนกลับมาทันควันอย่างไม่ต้องเสียเวลาคิดแม้แต่วินาทีเดียว แถมดวงตาคู่สวยยังใสซื่อแป๋วแหววไร้การเสแสร้งใดๆ ทั้งสิ้น ทำเอาคนที่คิดว่าจะได้ยินคำซึ้งๆ ถึงกับชะงักกึก จินถึงกับนิ่งใบ้แดกไปสามวิ ชายหนุ่มดันลิ้นหนาเข้าหากระพุ้งแก้มตัวเองเบาๆ พลางหรี่ตาคม
“เธอก็รู้ว่าช่วงนี้พ่อฉันต้องการคะแนนเสียงมากแค่ไหน ถ้าผ่านช่วงนี้ไปได้ทุกอย่างจะดีขึ้น ฉันสัญญาว่าจะแต่งงานกับเธอแน่นอน สัญญาว่าจะไม่มีวันทิ้งเธอ จะดูแลทั้งเธอทั้งลูกให้ดีที่สุด” “....” “ที่สำคัญที่สุด ที่ฉันยอมตกลงไปชายแดน ก็เพื่อแลกกับการที่พ่อจะยอมยกเลิกงานหมั้นระหว่างฉันกับเอมิโกะด้วย” พอได้
“แกกำลังถักเปียหรือผูกเงื่อนกันแน่” “พยายามอยู่ ใจเย็นดิ” แม้จะเริ่มอารมณ์เสีย แต่จินก็ยังข่มใจสาละวนจัดแจงปอยผมให้เธอต่ออย่างไม่ยอมแพ้ “ไม่มีใครเก่งตั้งแต่ครั้งแรก...ทนหน่อย...เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว” จินขมวดคิ้วเคร่งเครียด สายตาคมจ้องคลิปยูทูบสลับกับกลุ่มผมสลวยตรงหน้าอย่างตั้งอกตั้งใจ มือหนาค่อยๆ จับป
“อยากถักเปียสองข้าง” “ทำยังไง ฉันทำไม่เป็น” “งั้นก็ไม่ต้องทำ” “เดี๋ยวทำให้” สุดท้ายเขาก็ไม่กล้าขัดใจ จินลองแบ่งเส้นผมของเธอขึ้นมาสองช่อ แต่อย่างว่า คนมันเคยใช้แต่กำลัง พอต้องจับงานละเอียดอ่อนเลยกะแรงไม่ถูก มือหนาเผลอดึงรั้งผมช่อหนึ่งแรงไปหน่อยจนร่างเล็กสะดุ้งสุดตัว “โอ๊ย! ดึงผมแรง” เสียงหวานร้
บทที่ 268 จริง ๆ อีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าจินก็ต้องออกไปแล้ว แต่เขาก็ให้เธอลุกขึ้นมาแต่งตัวรอไว้ เพราะตั้งใจไว้ว่าพอไปเข้าคูหาเลือกตั้งเสร็จเรียบร้อยเมื่อไหร่ เขาจะรีบบึ่งรถกลับมารับเธอออกไปหาอะไรกินอร่อย ๆ นอกคอนโดทันที แต่แทนที่เขาจะรีบร้อนเคลียร์ตัวเองออกจากห้อง เขากลับยังขลุกอยู่กับเธอก่อน “มา
“ทำธุระ” “ธุระอะไร” “เด็กน้อยไม่ต้องรู้หรอก” คราวนี้เขาหันมามองหน้าเธอแวบหนึ่ง แววตาคมลึกนั้น ทำเอาไอมิเอะสะดุ้งเล็ก ๆเธอรีบเบือนสายตา ยู่ปากใส่เบา ๆ ก่อนจะยกมืออีกข้างขึ้นมานวดบ่าให้เขาแทน “หายหงุดหงิดแล้ว” จินพูดพลางยิ้มมุมปาก ไอมิเอะก็ขมวดคิ้วงุนงง “แกหงุดหงิดเหรอ?” “อือ” จินพยักหน้านิดหนึ่ง
แม้จะไม่สบอารมณ์ แต่จินก็ยังมองจอมือถืออยู่ตรงหน้าอยู่อย่างนั้น เฝ้ารอไอมิเอะตอบกลับมา รอฟังเสียงแจ้งเตือน รอแสงไฟหน้าจอที่อาจจะสว่างขึ้น รอแม้แต่คำว่าอ่านแล้ว เวลาล่วงเลยผ่านไปหนึ่งชั่วโมง แต่สิ่งที่จินได้กลับมีเพียงความเงียบเหมือนเดิม กับเข็มวินาทีบนข้อมือที่เดินไปเรื่อย ๆ อย่างเยาะเย้ย จนครึ่งช
บทที่ 23 “แม่ง…” จินสบถต่ำในลำคอหนาอีกครั้ง เสียงกระแทกฟันแน่นกรอด ก่อนจะเหยียบคันเร่งจนรถพุ่งทะยานออกไปอย่างแรง ใบหน้าคมเข้มบึ้งตึง สันกรามขึ้นชัด เพราะกำลังข่มอารมณ์ที่เดือดปุดอยู่ข้างใน เวลาหัวร้อนแบบนี้ ผับเท่านั้นที่เยียวยาได้ @ผับหรู แสงไฟหลากสีตัดกับกลิ่นเหล้าคลุ้งในอากาศทันทีที่การ์ดผับ
“ตอนเย็นจะไปกินหมูกระทะเหรอ?” น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นสบาย ๆ ราวกับตัดบทสนทนาเมื่อครู่ไปดื้อ ๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ในใจของจิน เขากำลังวางเกม เขาไม่แน่ใจหรอกว่าจะเรียนวิศวะการบินจริง ๆ ไหม เขาแค่รู้ว่าตอนนี้ เขาอยากได้เธอมาก อยากเอาชนะเธอ อยากให้เธอรู้สึกผูกพันจนขาดเขาไม่ได้ เพราะฉะนั้นคำพู







