LOGIN“จิ้งจอกเฒ่า…” เขาค่อย ๆ หลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะเค้นเสียงออกมาจากไรฟัน “สักวัน…อย่าให้ถึงตาผมบ้างก็แล้วกัน” ฝีเท้าของท่านรองนายกหยุดลง ก่อนที่คนเป็นพ่อจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ “งั้นก็รีบโตให้ทัน” “…!!!” “ตอนนี้แกยังห่างจากคำว่าคู่ต่อสู้ของฉันอีกไกล” “...!!!” จินขบกรามแน่นขึ้นทันที แต่ท่านรองนายก
“.…” “แน่ใจเหรอว่าพ่อจะเลิกยุ่งกับเธอ” “.…” “จะไม่ส่งคนไปหาเธอ ไม่กดดันเธอ ไม่แตะต้องเธอ แล้วก็จะไม่ยุ่งกับลูกของผม” “.…” “ผมต้องการคำยืนยันจากพ่อ” “.…” “ถ้าผมทำตามเงื่อนไขทุกอย่าง” “....” “ถ้าผมไปชายแดน” “....” “ถ้าผมยอมทำในสิ่งที่พ่อต้องการ” จินหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงต่ำ
ห้องทั้งห้องเงียบลงอีกครั้ง แม้แต่ท่านรองนายกยังชะงักไปเล็กน้อยกับคำว่า ‘เมียผม’ “ลูกของผมจะไม่สร้างปัญหาให้ใคร ผมรับประกัน ขอแค่พ่อไม่มายุ่งกับเมียและลูกของผม” “แกมันดื้อเหมือนแม่ไม่มีผิด” ท่านรองนายกถอนหายใจยาว ราวกับปวดหัวกับลูกชายตัวเองเต็มที “.…” “ฟังฉันให้ดี ห้ามบอกเรื่องนี้กับแม่แกเด็ดขา
“หึ” เสียงหัวเราะแหบต่ำดังขึ้น ท่านรองนายกยกมือขึ้นลูบหน้า ก่อนจะหัวเราะออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้กลับดูเหนื่อยล้า “หึ…” “….” “ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงสินะ” สายตาคมมองลูกชายตัวเองนิ่ง ๆ ก่อนจะหัวเราะเยาะตัวเอง “ฉันเลี้ยงแกมาอย่างดี สุดท้ายก็ไม่รักดี เลี้ยงเสียข้าวสุก” “....” คชาหน้าซีดทันที แต่จินกลับ
บทที่ 263 “…!!!” ท่านรองนายกถึงกับนิ่งค้างไปหลายวินาที ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน “แกมัน…” เสียงของท่านขาดหายไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังพยายามข่มอารมณ์ตัวเอง “แกมีสมองไว้ทำอะไร” “….” “ฉันเลี้ยงแกมาให้คิดเป็น รับผิดชอบชีวิตตัวเองได้ ไม่ได้เลี้ยงมาให้โตขึ้นแล้วทำเรื่องสิ้นคิด
“ผมไม่เคยโกหก” “นั่นแหละที่น่าปวดหัว” คนเป็นพ่อประสานมือเข้าด้วยกัน “เอมิโกะร้องไห้กลับบ้าน หุ้นของสองตระกูลผันผวนตั้งแต่เมื่อวาน นักข่าวกำลังตามเรื่องนี้อยู่ รวมถึงเรื่องที่แกต่อยไอ้เด็กนั่นกลางงาน มันยืนยันจะเอาเรื่องแกให้ถึงที่สุด” “....” ท่านรองนายกจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของจิน “แล้วไหนจะเรื่อง
บทที่ 125 “แต่งหน้าทำไม” จินเอ่ยน้ำเสียงราบเรียบ พลางมองหน้าคนตัวเล็กด้วยสายตาที่อ่านยากเกินจะคาดเดา “แต่งไปเจอผู้ชาย” “เปล่าสักหน่อย เราก็แค่อยากสวย” เธอเอามือจับแก้มตัวเองเล็กน้อยพลางตอบ “เห็นสวยทุกวัน ยังจะแต่งอะไรอีก” คำพูดนั้นทำให้ใบหน้าของไอมิเอะร้อนผ่าวทันที แถมแก้มแดงเรื่อไปหมด “ได้ยิน
“อ๊ะ…อื้มมม!” จนเสียงครางหวานที่เธอพยายามกลั้นก็หลุดออกมา ดวงตาของไอมิเอะเบิกกว้าง ร่างเล็กเผลอกระตุกบั้นท้ายเด้งสวนใส่ใบหน้าของเขาอย่างลืมตัว ทั้งที่มือเล็กยังสั่นระริกเหมือนจะผลักออก แต่ปลายนิ้วกลับเกร็งกำผ้าปูแทนอย่างสิ้นท่า จินกดลิ้นลึกเข้าไปอีก ลากแหย่หนักๆ อย่างเอาแต่ใจ ราวกับตั้งใจทำให้เธอล
บทที่ 121 “ไม่หนักเหรอ ปล่อยเราลงได้แล้ว” ไอมิเอะเอ่ยเสียงเบาให้ได้ยินกันแค่สองคน แต่คนที่อุ้มเธออยู่กลับทำเพียงแค่ยกมุมปากเบา ๆ โดยไม่ยอมวางเธอลง “แม่เรามองอยู่นะ” เธอเหลือบตามองผู้เป็นแม่ด้วยความเกรงใจ ใบหน้าก็แดงระเรื่อด้วยความเขินอาย จินหันไปสบตากับคุณแม่ของไอมิเอะเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะค่อ
บทที่ 124 “พงศ์พิชญ์” อาจารย์ที่ปรึกษาเปิดประตูห้องเข้ามาอย่างเร่งรีบ เสียงบานพับดังขึ้นทำให้ทั้งห้องเรียนหันไปยังร่างสูงของอาจารย์ที่ยืนอยู่หน้าห้อง “เสาอาหารซีร้าว ช่วยไปดูหน่อย” อาจารย์ที่ปรึกษาเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง ทุกครั้งที่อาคารเรียนเกิดความเสียหาย ไม่ว่าจะเล็กหรือใหญ่ คนแรกที่ถูกนึกถึง







