Masukประโยคนั้นทำให้เธอชะงักตกใจไม่น้อย มันก็จริงอย่างที่เขาพูด ถ้าเขาไปที่ชายแดน แล้วเกิดอะไรขึ้นจนถึงแก่ชีวิต เธอก็คงจะเสียใจมาก ที่ไม่ได้บอกรักเขา ในวันที่เขายังมีชีวิตอยู่ “...แกไม่ไปได้มั้ย” ไอมิเอะช้อนตาขึ้นถามเสียงเครือ “...ไม่ไปก็ไม่จบ” “แกจะตายมั้ย...เราไม่อยากให้ลูกไม่มีพ่อ” คนตัวเล็กขยับปา
“อยากแต่งงานกับฉันขนาดนั้นเลย?” “ใช่ ก็แกรวย” เธอตอบสวนกลับมาทันควันอย่างไม่ต้องเสียเวลาคิดแม้แต่วินาทีเดียว แถมดวงตาคู่สวยยังใสซื่อแป๋วแหววไร้การเสแสร้งใดๆ ทั้งสิ้น ทำเอาคนที่คิดว่าจะได้ยินคำซึ้งๆ ถึงกับชะงักกึก จินถึงกับนิ่งใบ้แดกไปสามวิ ชายหนุ่มดันลิ้นหนาเข้าหากระพุ้งแก้มตัวเองเบาๆ พลางหรี่ตาคม
“เธอก็รู้ว่าช่วงนี้พ่อฉันต้องการคะแนนเสียงมากแค่ไหน ถ้าผ่านช่วงนี้ไปได้ทุกอย่างจะดีขึ้น ฉันสัญญาว่าจะแต่งงานกับเธอแน่นอน สัญญาว่าจะไม่มีวันทิ้งเธอ จะดูแลทั้งเธอทั้งลูกให้ดีที่สุด” “....” “ที่สำคัญที่สุด ที่ฉันยอมตกลงไปชายแดน ก็เพื่อแลกกับการที่พ่อจะยอมยกเลิกงานหมั้นระหว่างฉันกับเอมิโกะด้วย” พอได้
“แกกำลังถักเปียหรือผูกเงื่อนกันแน่” “พยายามอยู่ ใจเย็นดิ” แม้จะเริ่มอารมณ์เสีย แต่จินก็ยังข่มใจสาละวนจัดแจงปอยผมให้เธอต่ออย่างไม่ยอมแพ้ “ไม่มีใครเก่งตั้งแต่ครั้งแรก...ทนหน่อย...เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว” จินขมวดคิ้วเคร่งเครียด สายตาคมจ้องคลิปยูทูบสลับกับกลุ่มผมสลวยตรงหน้าอย่างตั้งอกตั้งใจ มือหนาค่อยๆ จับป
“อยากถักเปียสองข้าง” “ทำยังไง ฉันทำไม่เป็น” “งั้นก็ไม่ต้องทำ” “เดี๋ยวทำให้” สุดท้ายเขาก็ไม่กล้าขัดใจ จินลองแบ่งเส้นผมของเธอขึ้นมาสองช่อ แต่อย่างว่า คนมันเคยใช้แต่กำลัง พอต้องจับงานละเอียดอ่อนเลยกะแรงไม่ถูก มือหนาเผลอดึงรั้งผมช่อหนึ่งแรงไปหน่อยจนร่างเล็กสะดุ้งสุดตัว “โอ๊ย! ดึงผมแรง” เสียงหวานร้
บทที่ 268 จริง ๆ อีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าจินก็ต้องออกไปแล้ว แต่เขาก็ให้เธอลุกขึ้นมาแต่งตัวรอไว้ เพราะตั้งใจไว้ว่าพอไปเข้าคูหาเลือกตั้งเสร็จเรียบร้อยเมื่อไหร่ เขาจะรีบบึ่งรถกลับมารับเธอออกไปหาอะไรกินอร่อย ๆ นอกคอนโดทันที แต่แทนที่เขาจะรีบร้อนเคลียร์ตัวเองออกจากห้อง เขากลับยังขลุกอยู่กับเธอก่อน “มา
แต่คนไทป์นี้เป็นคนฉลาด ไหวพริบดี เป็นนักวางแผน เป็นนักกลยุทธ์ เป็นคนที่น่ากลัวที่สุดในบรรดาทุกไทป์ INTJ เป็นพวกมีความสามารถในการคำนวณและวางแผนที่รอบคอบ ดังนั้นเมื่อคนไทป์นี้รู้สึกมีการท้าทายหรือมีการคุกคาม ก็จะตอบสนองด้วยการใช้กลยุทธ์ที่รอบคอบและละเอียด หากหมดความอดทน จะกลายเป็นคนที่ไม่คิดว่าตัว
เขาก็ไม่พูดอะไรต่อ ไม่มองเธอ ไม่อธิบาย แค่เขียนต่อไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ร่างของเธอกลับเหมือนถูกทิ้งไว้กลางพายุที่ไม่มีทางออก หัวใจของเธอเหมือนถูกบีบช้า ๆ ไม่รู้ว่าเพราะคำถามนั้นมันเจ็บ หรือเพราะเขาพูดมันออกมาได้เฉยชาเกินไป เธอไม่ได้อยากเป็นแค่สิ่งเบี่ยงเบนความเหงา ไม่ได้อยากเป็นประโยชน์ชั่วค
บทที่ 27 “…เข้ากับมิเอะดี” จินนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนเอ่ย ราศีกับไทป์ของเธอมันเข้ากันได้ดีมาก หวานทั้งไทป์ หวานทั้งราศี ผู้หญิงราศีนี้ จะออกแนวสวยหวาน แบบเจ้าหญิง อ่อนไหว จินตนาการสูง ช่างฝัน แต่สายตาบางทีก็ฆ่าคนได้ คำพูดก็เฉือนใจได้ลึกกว่ามีด เป็นพวกที่ไม่ชอบพูด แต่ว่าจะพูดด้วยสายตาเก่ง บางทียังไม่ทั
“ต่อไปจะทำอะไรก็ระวัง อย่าให้ป้าเห็น” แล้วคุณปู่ก็หมุนตัวเดินจากไปเงียบๆ เสียงฝีเท้าของท่านจางหายไปตามทางเดิน แต่กลิ่นหอมของไข่เจียวยังลอยอวลอยู่หน้าห้อง และความรู้สึกอบอุ่นที่แผ่วเบาก็ยังคงอยู่ในใจของเด็กสาว คุณปู่ก็เดินลงบันไดกลับมาชั้นล่างด้วยฝีเท้าที่แผ่วเบา แสงไฟในบ้านก็เหลือเพียงดวงเล็กๆ จาก







