เข้าสู่ระบบ“จิ้งจอกเฒ่า…” เขาค่อย ๆ หลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะเค้นเสียงออกมาจากไรฟัน “สักวัน…อย่าให้ถึงตาผมบ้างก็แล้วกัน” ฝีเท้าของท่านรองนายกหยุดลง ก่อนที่คนเป็นพ่อจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ “งั้นก็รีบโตให้ทัน” “…!!!” “ตอนนี้แกยังห่างจากคำว่าคู่ต่อสู้ของฉันอีกไกล” “...!!!” จินขบกรามแน่นขึ้นทันที แต่ท่านรองนายก
“.…” “แน่ใจเหรอว่าพ่อจะเลิกยุ่งกับเธอ” “.…” “จะไม่ส่งคนไปหาเธอ ไม่กดดันเธอ ไม่แตะต้องเธอ แล้วก็จะไม่ยุ่งกับลูกของผม” “.…” “ผมต้องการคำยืนยันจากพ่อ” “.…” “ถ้าผมทำตามเงื่อนไขทุกอย่าง” “....” “ถ้าผมไปชายแดน” “....” “ถ้าผมยอมทำในสิ่งที่พ่อต้องการ” จินหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงต่ำ
ห้องทั้งห้องเงียบลงอีกครั้ง แม้แต่ท่านรองนายกยังชะงักไปเล็กน้อยกับคำว่า ‘เมียผม’ “ลูกของผมจะไม่สร้างปัญหาให้ใคร ผมรับประกัน ขอแค่พ่อไม่มายุ่งกับเมียและลูกของผม” “แกมันดื้อเหมือนแม่ไม่มีผิด” ท่านรองนายกถอนหายใจยาว ราวกับปวดหัวกับลูกชายตัวเองเต็มที “.…” “ฟังฉันให้ดี ห้ามบอกเรื่องนี้กับแม่แกเด็ดขา
“หึ” เสียงหัวเราะแหบต่ำดังขึ้น ท่านรองนายกยกมือขึ้นลูบหน้า ก่อนจะหัวเราะออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้กลับดูเหนื่อยล้า “หึ…” “….” “ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงสินะ” สายตาคมมองลูกชายตัวเองนิ่ง ๆ ก่อนจะหัวเราะเยาะตัวเอง “ฉันเลี้ยงแกมาอย่างดี สุดท้ายก็ไม่รักดี เลี้ยงเสียข้าวสุก” “....” คชาหน้าซีดทันที แต่จินกลับ
บทที่ 263 “…!!!” ท่านรองนายกถึงกับนิ่งค้างไปหลายวินาที ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน “แกมัน…” เสียงของท่านขาดหายไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังพยายามข่มอารมณ์ตัวเอง “แกมีสมองไว้ทำอะไร” “….” “ฉันเลี้ยงแกมาให้คิดเป็น รับผิดชอบชีวิตตัวเองได้ ไม่ได้เลี้ยงมาให้โตขึ้นแล้วทำเรื่องสิ้นคิด
“ผมไม่เคยโกหก” “นั่นแหละที่น่าปวดหัว” คนเป็นพ่อประสานมือเข้าด้วยกัน “เอมิโกะร้องไห้กลับบ้าน หุ้นของสองตระกูลผันผวนตั้งแต่เมื่อวาน นักข่าวกำลังตามเรื่องนี้อยู่ รวมถึงเรื่องที่แกต่อยไอ้เด็กนั่นกลางงาน มันยืนยันจะเอาเรื่องแกให้ถึงที่สุด” “....” ท่านรองนายกจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของจิน “แล้วไหนจะเรื่อง
“…ยัง” คำตอบเบา ๆ เอ่ยออกมา ทั้งที่น้ำเสียงไม่ได้แข็งเลยสักนิด แก้มตุ่ย ๆ ของเธอ ทำให้จินเผลอยิ้มบาง ๆ ออกมา “หายงอนได้แล้ว” “ไม่…” “ต้องทำยังไงถึงจะหายงอน” จินกดจูบลงบนไหล่มนเบาๆ “อะไรวะ” ทำเอาทิศเหนือเพิ่งเดินเข้ามา เห็นภาพตรงหน้าแล้วชะงักทันที คิ้วหนาขมวดเข้าหากันแน่น สมองยังประมวลผลไม่ทันว
บทที่ 193 จินมองตามทุกการเคลื่อนไหวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง แววตาของเขาตอนนี้มันลุกวาวราวกับเปลวไฟที่กำลังรอเชื้อเพลิงชั้นดี มันทำให้ไอมิเอะถึงกับใจเต้นรัว ยิ่งเห็นสายตาเร่าร้อนของเขา เธอก็ยิ่งได้ใจ ไอมิเอะค่อยๆ กดสะโพกกลืนกินแก่นกายของเขาเข้าไปช้าๆ จนสุดลำ แล้วก็เริ่มขยับกาย เธอโน้มตัวลง
พวกเขาแค่เดินผ่านก็ทำให้หลายคนเหลือบมองโดยอัตโนมัติ สายตาของจินกวาดไปทั่วบริเวณอย่างรวดเร็ว ไม่ใช่มองหาอาหาร แต่มองหาไอมิเอะ แล้วเขาก็เห็นเธอยืนต่อแถวอยู่คนที่สอง ท่าทางเรียบร้อย มือจับถาดอาหารไว้แน่น ดวงตากลมโตมองไปข้างหน้าอย่างว่าง่าย จินก็เดินแซงหน้าทุกคนไปเลย แถวที่ยืนกันเป็นระเบียบถูกแทรกอย
“เห็นหน้าแกแล้วน้ำเราไหลตลอด” เธอเอ่ยเสียงพร่าพลางช้อนตามอง คำพูดนั้นทำเอาเขานิ่งไปเลย หัวใจในอกซ้ายเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมาข้างนอก จู่ๆ เธอก็จับมือเขาไปสัมผัสที่ใจกลางความเป็นสาวที่เริ่มฉ่ำเยิ้ม “น้ำตรงนี้เราไหลตลอด เวลาอยู่กับแกสองคน แล้วตอนนี้ก็ไหลแล้วด้วย” “....” เขานิ่งอึ้ง สัมผัสอุ่นชื้น






![[Bad Boy’s Heart] โคตรพลาดที่ทิ้งเธอ](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
