INICIAR SESIÓN“จิ้งจอกเฒ่า…” เขาค่อย ๆ หลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะเค้นเสียงออกมาจากไรฟัน “สักวัน…อย่าให้ถึงตาผมบ้างก็แล้วกัน” ฝีเท้าของท่านรองนายกหยุดลง ก่อนที่คนเป็นพ่อจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ “งั้นก็รีบโตให้ทัน” “…!!!” “ตอนนี้แกยังห่างจากคำว่าคู่ต่อสู้ของฉันอีกไกล” “...!!!” จินขบกรามแน่นขึ้นทันที แต่ท่านรองนายก
“.…” “แน่ใจเหรอว่าพ่อจะเลิกยุ่งกับเธอ” “.…” “จะไม่ส่งคนไปหาเธอ ไม่กดดันเธอ ไม่แตะต้องเธอ แล้วก็จะไม่ยุ่งกับลูกของผม” “.…” “ผมต้องการคำยืนยันจากพ่อ” “.…” “ถ้าผมทำตามเงื่อนไขทุกอย่าง” “....” “ถ้าผมไปชายแดน” “....” “ถ้าผมยอมทำในสิ่งที่พ่อต้องการ” จินหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงต่ำ
ห้องทั้งห้องเงียบลงอีกครั้ง แม้แต่ท่านรองนายกยังชะงักไปเล็กน้อยกับคำว่า ‘เมียผม’ “ลูกของผมจะไม่สร้างปัญหาให้ใคร ผมรับประกัน ขอแค่พ่อไม่มายุ่งกับเมียและลูกของผม” “แกมันดื้อเหมือนแม่ไม่มีผิด” ท่านรองนายกถอนหายใจยาว ราวกับปวดหัวกับลูกชายตัวเองเต็มที “.…” “ฟังฉันให้ดี ห้ามบอกเรื่องนี้กับแม่แกเด็ดขา
“หึ” เสียงหัวเราะแหบต่ำดังขึ้น ท่านรองนายกยกมือขึ้นลูบหน้า ก่อนจะหัวเราะออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้กลับดูเหนื่อยล้า “หึ…” “….” “ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงสินะ” สายตาคมมองลูกชายตัวเองนิ่ง ๆ ก่อนจะหัวเราะเยาะตัวเอง “ฉันเลี้ยงแกมาอย่างดี สุดท้ายก็ไม่รักดี เลี้ยงเสียข้าวสุก” “....” คชาหน้าซีดทันที แต่จินกลับ
บทที่ 263 “…!!!” ท่านรองนายกถึงกับนิ่งค้างไปหลายวินาที ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน “แกมัน…” เสียงของท่านขาดหายไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังพยายามข่มอารมณ์ตัวเอง “แกมีสมองไว้ทำอะไร” “….” “ฉันเลี้ยงแกมาให้คิดเป็น รับผิดชอบชีวิตตัวเองได้ ไม่ได้เลี้ยงมาให้โตขึ้นแล้วทำเรื่องสิ้นคิด
“ผมไม่เคยโกหก” “นั่นแหละที่น่าปวดหัว” คนเป็นพ่อประสานมือเข้าด้วยกัน “เอมิโกะร้องไห้กลับบ้าน หุ้นของสองตระกูลผันผวนตั้งแต่เมื่อวาน นักข่าวกำลังตามเรื่องนี้อยู่ รวมถึงเรื่องที่แกต่อยไอ้เด็กนั่นกลางงาน มันยืนยันจะเอาเรื่องแกให้ถึงที่สุด” “....” ท่านรองนายกจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของจิน “แล้วไหนจะเรื่อง
เธอเลือกที่จะไม่ขึ้นไป ไม่ใช่วันนี้ แล้วหันหลังเปลี่ยนเส้นทาง เดินออกจากอาคารเรียน กลับบ้านแทน ปล่อยให้จินรออยู่ตรงนั้น ซึ่งบนดาดฟ้า จินยืนพิงราวเหล็ก สูบบุหรี่ค้างไว้ในมือ ดวงตาจับจ้องประตูทางขึ้นราวกับมั่นใจว่าอีกฝ่ายต้องมา เขาเช็กโทรศัพท์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ก็ไม่มีข้อความใหม่ ไม่มีแม้แต่สายเรียกเ
คำว่าย้ายผู้หญิง ทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปทันที จินชะงัก มือที่วางอยู่บนโต๊ะกำแน่นจนเส้นเอ็นปูด “ถ้าไม่เซ็นก็ลาออกจากโรงเรียนนี้ไปซะ นี่คือคำสั่งจากเบื้องบน” คำว่าเบื้องบน ไม่ต้องอธิบายต่อ ทุกคนในห้องรู้ดีว่าหมายถึงใคร เสือเหลือบหางตามองจิน ก่อนที่มุมปากจะยกขึ้น แล้วหยิบปากกาขึ้นมาเซ็นชื่ออย่าง
“เมียมึงมันไม่เป็นอะไรหรอก ไปนอนก่อน พรุ่งนี้ตื่นแล้วค่อยไปหามัน” “เออ ยังไงพรุ่งนี้มันก็ต้องไปโรงเรียนอยู่แล้ว” “มึงขับ” แต่จินไม่ฟังอะไรทั้งนั้น เขายังคงดื้อด้าน หยิบกุญแจรถ แล้วโยนไปให้เพื่อน เพื่อให้เพื่อนขับพาออกไปหาไอมิเอะให้ได้ “ขับเหี้ยอะไรอีก ตอนนี้ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเมียมึงอยู่ไหน มึงจะให
(ฮัลโหล คนสวยขา) เสียงของเสือดังออกมาจากสาย ทำให้กรามของจินแข็งขึ้นทันที เขาหันขวับกลับมามองไอมิเอะอย่างเอาเรื่อง ไอมิเอะก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอพยายามขยับตัว พยายามลุกจากเตียงทั้งที่แรงแทบไม่เหลือ ปลายนิ้วเกาะผ้าปูแน่น คอก็หดลงโดยไม่รู้ตัว “คืนโทรศัพท์มา…” เสียงเธอแหบพร่า สั่นจนแทบไม่ได้ยิน







