Masuk“กูไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคำพูดแบบนั้นจะออกมาจากปากมัน...” ทิศเหนือที่นั่งพาดขาอยู่บนโซฟาหนังราคาแพงเอ่ยขึ้น ก่อนจะหมุนแก้วบรั่นดีในมือเบา ๆ สายตาจดจ้องไปที่ดวงตาของจินในจอโทรทัศน์ “คงโดนพ่อกดดันมาหนัก ถึงได้ยอมกลืนน้ำลายตัวเอง ปฏิเสธเสียงแข็งขนาดนั้น” ทิศเหนือเอ่ยพึมพำอย่างอ่านเกมขาด เพราะเขารู้ดีว่า
“….” “ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ” “....” “อย่าลืมว่าหลังเลือกตั้ง แกต้องไปชายแดน” “พูดอย่างกับจะชนะเลือกตั้ง” “นี่แก...” ผู้เป็นพ่อกำลังจะอ้าปากด่า “ชนะให้ได้ก่อน” ทว่าจินก็พูดขัดจังหวะขึ้นมาก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปก่อน ไม่มีแม้แต่แววจะหันกลับมามอง ทิ้งให้ท่านรองนายกยืนมองแผ่นหลังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อ
แต่ยังพูดไม่ทันจบ กล้องในงานก็ดันซูมเข้าที่ใบหน้าของจินพอดี ทำให้เห็นภาพใบหน้าหล่อคมเต็มจอทีวีทันที ไอมิเอะนิ่งไป ก่อนจะรีบยกหมอนขึ้นมาฟาดใส่หน้าจอทีวีเบา ๆ “คนบ้า…” เธองึมงำ “จะหล่อไปไหน…” (กรี๊ดดดดดด!!! หล่อไส้แตกมากแม่!!) แล้วพอเห็นหญิงสาวในสนามกีฬากรี๊ดอีกครั้ง ไอมิเอะก็ยิ่งหน้ามุ่ย “แล้วจะย
ยิ่งจินยืนนิ่ง คนก็ยิ่งกรี๊ด กรี๊ดจนแทบไม่ได้ยินเสียงท่านรองนายกที่กำลังพูดอยู่หน้าไมโครโฟน ทำให้จากตอนแรกที่สถานการณ์คลี่คลายเมื่อจินปรากฏตัว ตอนนี้เหล่าบรรดาผู้หญิงเริ่มควบคุมยากขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ทีมงานหลังเวทีเริ่มส่งสัญญาณกันวุ่นวาย เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนหันมามองหน้ากันอย่างลำบากใจ เ
“ไม่มีเวลาแล้ว คนรอก็รอไปดิ ร้อนจะตายห่า อีกห้านาที ถ้าลูกชายของท่านยังไม่มา พวกหนูจะกลับแล้วนะ” แต่แล้ว ในจังหวะที่ความอึดอัดกำลังพุ่งสู่จุดวิกฤต “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด!” เสียงกรี๊ดแหลมสูงก็ดังขึ้นจากด้านหน้าสนาม “กรี๊ดดดดดดดด!!!” ตอนแรกมีแค่ไม่กี่คนที่กรี๊ด แต่เพียงพริบตาเดียว ก็เพิ่มขึ้นเป็นสิบค
“ยังไงก็ต้องมา ถ้าไม่มากูสาป” ทั่วสนามกีฬาเต็มไปด้วยเสียงบ่นอุบอิบ หลายคนเริ่มหยิบพัดขึ้นมาโบก บางคนเริ่มซับเหงื่อ บางคนเริ่มเติมลิปเป็นรอบที่สาม บางคนเริ่มตบแป้งจนหน้าขาวกว่าเดิมไปสองเฉด บางคนก็หน้าฉันคอใคร แต่ถึงจะบ่นยังไง ก็ไม่มีใครยอมกลับ เพราะทุกคนอยากเจอตัวจริงของจินมากๆ และถ้าจินโผล่มาจริง
“คนข้างหลัง หล่อมาก โคตรหล่อ หน้าตาเหมือนลูกเสี้ยวแถบยุโรปเลย” ยี่หวาพูด พลางมองตาไม่กะพริบ “แต่คนที่สองแอบคล้ายอีจิน ดูดุๆ เหมือนเจ้าชายหมาป่า” เส้นด้ายเอ่ย “อย่างกับร่างโคลนอีจิน แต่เป็นร่างที่หล่อกว่า” เพราะมันชัดเจนเกินไปว่า จินกับคนมาใหม่ ถ้าได้ยืนข้างกัน จะคล้ายกันมาก และทั้งคู่สูงเท่ากัน ไห
บทที่ 98 “ผู้ชายหรือผู้หญิงคะ” แก้มยุ้ยรีบถามอาจารย์ ดวงตาเป็นประกายเต็มไปด้วยความคาดหวัง “ผู้ชาย หล่อมากด้วย” อาจารย์ที่ปรึกษาตอบพร้อมยิ้มบางๆ ทำให้หลายคนในห้องตั้งตารอ แล้วประตูห้องเรียนก็ถูกเลื่อนเปิดออก ทำให้เสียงพูดคุยในห้องเงียบกริบอัตโนมัติ ราวกับทุกคนกำลังกลั้นหายใจรอดูว่าใครกำลังจะก้าวเข
เธอมองรอยสักหมาป่าคำรามดำขลับบนแผ่นหลังเขา มันทั้งดุดันและเย็นชา เหมือนกับตัวตนของเขาที่เธอไขว่คว้าเท่าไหร่ก็ไม่มีวันได้ครอบครอง ความจริงที่ว่า เมื่อวานคุณแม่ของเธอพูดออกมา ไม่เหมือนกับสิ่งที่เขาบอกเลย ก็ยิ่งตอกย้ำให้ความสับสนถาโถมเข้ามา สรุปแล้ว เขาคิดกับเธอจริง ๆ บ้างไหม หรือทั้งหมดก็เป็นเพียงแค่
“จ…จะทำอะไร…” เสียงหวานสั่นเครือเล็ดลอดออกมาแทบไม่เป็นคำ ริมฝีปากเล็กสั่นระริกพลางถอยหนีไปอีกนิด แววตาของเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัวปนเขินอาย หวังเพียงเล็ก ๆ ว่าจินจะเมตตา แต่ภายในลึก ๆ เธอก็รู้ชะตากรรมตัวเองว่าคงหนีไม่พ้นความหื่นเจนจัดของเขาแน่นอน “กลัวเหรอ…” จินกดรีโมตเบา ๆ ทำให้เครื่องเล่นสั่นขึ







