LOGIN“กูไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคำพูดแบบนั้นจะออกมาจากปากมัน...” ทิศเหนือที่นั่งพาดขาอยู่บนโซฟาหนังราคาแพงเอ่ยขึ้น ก่อนจะหมุนแก้วบรั่นดีในมือเบา ๆ สายตาจดจ้องไปที่ดวงตาของจินในจอโทรทัศน์ “คงโดนพ่อกดดันมาหนัก ถึงได้ยอมกลืนน้ำลายตัวเอง ปฏิเสธเสียงแข็งขนาดนั้น” ทิศเหนือเอ่ยพึมพำอย่างอ่านเกมขาด เพราะเขารู้ดีว่า
“….” “ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ” “....” “อย่าลืมว่าหลังเลือกตั้ง แกต้องไปชายแดน” “พูดอย่างกับจะชนะเลือกตั้ง” “นี่แก...” ผู้เป็นพ่อกำลังจะอ้าปากด่า “ชนะให้ได้ก่อน” ทว่าจินก็พูดขัดจังหวะขึ้นมาก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปก่อน ไม่มีแม้แต่แววจะหันกลับมามอง ทิ้งให้ท่านรองนายกยืนมองแผ่นหลังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อ
แต่ยังพูดไม่ทันจบ กล้องในงานก็ดันซูมเข้าที่ใบหน้าของจินพอดี ทำให้เห็นภาพใบหน้าหล่อคมเต็มจอทีวีทันที ไอมิเอะนิ่งไป ก่อนจะรีบยกหมอนขึ้นมาฟาดใส่หน้าจอทีวีเบา ๆ “คนบ้า…” เธองึมงำ “จะหล่อไปไหน…” (กรี๊ดดดดดด!!! หล่อไส้แตกมากแม่!!) แล้วพอเห็นหญิงสาวในสนามกีฬากรี๊ดอีกครั้ง ไอมิเอะก็ยิ่งหน้ามุ่ย “แล้วจะย
ยิ่งจินยืนนิ่ง คนก็ยิ่งกรี๊ด กรี๊ดจนแทบไม่ได้ยินเสียงท่านรองนายกที่กำลังพูดอยู่หน้าไมโครโฟน ทำให้จากตอนแรกที่สถานการณ์คลี่คลายเมื่อจินปรากฏตัว ตอนนี้เหล่าบรรดาผู้หญิงเริ่มควบคุมยากขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ทีมงานหลังเวทีเริ่มส่งสัญญาณกันวุ่นวาย เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนหันมามองหน้ากันอย่างลำบากใจ เ
“ไม่มีเวลาแล้ว คนรอก็รอไปดิ ร้อนจะตายห่า อีกห้านาที ถ้าลูกชายของท่านยังไม่มา พวกหนูจะกลับแล้วนะ” แต่แล้ว ในจังหวะที่ความอึดอัดกำลังพุ่งสู่จุดวิกฤต “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด!” เสียงกรี๊ดแหลมสูงก็ดังขึ้นจากด้านหน้าสนาม “กรี๊ดดดดดดดด!!!” ตอนแรกมีแค่ไม่กี่คนที่กรี๊ด แต่เพียงพริบตาเดียว ก็เพิ่มขึ้นเป็นสิบค
“ยังไงก็ต้องมา ถ้าไม่มากูสาป” ทั่วสนามกีฬาเต็มไปด้วยเสียงบ่นอุบอิบ หลายคนเริ่มหยิบพัดขึ้นมาโบก บางคนเริ่มซับเหงื่อ บางคนเริ่มเติมลิปเป็นรอบที่สาม บางคนเริ่มตบแป้งจนหน้าขาวกว่าเดิมไปสองเฉด บางคนก็หน้าฉันคอใคร แต่ถึงจะบ่นยังไง ก็ไม่มีใครยอมกลับ เพราะทุกคนอยากเจอตัวจริงของจินมากๆ และถ้าจินโผล่มาจริง
Somiii : โอ้โห เส้นเลือดที่มือยังขนาดนี้ แล้วหำขนาดไหน Lalice_32 : มือยาวมาก ไม่อยากจะคิดว่าตรงนั้นจะยาวขนาดไหน ฟันเฟื่อง : รุ่นนี้มีไส้ทะลัก พีรดา : ชอบยาวๆ ค่ะ ชอบแบบนี้ จะเอาแบบนี้ กิ่งกาญจน์ : ออกมาค่ะ ตาหนูแล้ว ยัยฟ้า : นี่อยู่หน้าคอนโดแล้วค่ะ 5555555555 ไอมิเอะชะงักไปเมื่อเห็นคอมเมนต์ขอ
“มันไม่เหมือนกัน นี่มันอยู่ในโลกของความฝัน เราจะหวีดผู้ชายยังไงก็ได้” “มึงบ้าผู้ชายตั้งแต่เมื่อไหร่” เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ใช้หางตาคมเฉียบเหลือบมองเธอ “ถึงเราจะบ้าผู้ชาย ก็บ้าแค่ในนิยายนะ” เธอเอ่ยพลางยิ้มบาง ๆ แก้มใสขึ้นสีชมพูระเรื่อ ดวงตาเปล่งประกายฝันหวาน “ชอบมาเฟีย?” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นเรี
เธอไม่ควรจะทำแบบนั้นกับเขา เธอไม่ควรโกรธ ไม่ควรแสดงความอ่อนไหวเกินไป แต่หัวใจมันก็ยังสั่นไหว เจ็บจัง... เจ็บจนตัวเองก็ไม่เข้าใจ เธออยากลบความรู้สึกนี้ออกไป แต่มันก็ยากเหลือเกิน “กูไม่ได้ชอบผู้หญิงที่พ่อเลือกให้” เขาเงยหน้าขึ้นมามองเธอ ยิ่งเห็นเธอน้ำคลอ เขาก็ยิ่งรู้สึกผิด เจ็บยิ่งกว่าแผลที่หลัง
บทที่ 151 “เราอยากกินหมูกะทะ” พอขึ้นมานั่งบนรถเธอก็พูดขึ้น “กินของอ่อนๆ ไปก่อน” จินเอ่ยพลางสตาร์ทเครื่องยนต์ “…อยากกินหมูกะทะ” เธอเอ่ยพึมพำในลำคอ ไม่กล้าพูดดังเพราะกลัวโดนดุ เสียงนั้นเบาราวกับเด็กงอแง จินเหลือบตามองแวบหนึ่ง เห็นเธอก้มหน้างอนอยู่เบาะข้างก็ถอนหายใจแผ่ว ๆ ก่อนเบือนสายตากลับไปมองถน







