Mag-log in“ฟังดูเป็นนักเลงมากเลยนะ” “งั้นเหรอ” “ก็ใช่น่ะสิ” “แต่เธอก็ยังชอบนักเลงคนนี้อยู่ดีไม่ใช่เหรอ” “พูดอะไรเนี่ย” ไอมิเอะสะดุ้งทันที มือที่กำลังถือแปรงแต่งหน้าชะงักค้างอยู่กลางอากาศ หัวใจก็เต้นแรงขึ้น แก้มที่เพิ่งหายแดงกลับร้อนวูบขึ้นมาอีกครั้ง “เราบอกตอนไหนว่ายังชอบแกอยู่” “สายตาเธอมันบอกทุกอย่าง”
“ใครหึง” เธอก็รีบหลบตา “คิดไปเองทั้งนั้น” “หึงก็บอกมาเถอะ” “ไม่ได้หึง!” “ฉันชอบเวลาที่เธอหึง” “…!!!” ประโยคนั้นทำเอาไอมิเอะแทบทำแปรงหลุดมือ หัวใจดวงน้อยเต้นแรงจนควบคุมไม่อยู่ แก้มนวลก็ร้อนวูบขึ้นมาทันที “เมื่อกี้ก็แค่อยากให้เธอหึง ก็เลยพูดไปแบบนั้น อย่าโกรธเลย ยังไงฉันก็มีแค่เธอคนเดียว เป็นเธอม
“ตกใจทำไม” จินเลิกคิ้ว “ไม่เห็นแผลบนหน้าฉันรึไง” “....” ไอมิเอะกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนมองรอยแตกตรงหางคิ้วกับมุมปากของเขา ถึงจะเป็นแผลเล็ก ๆ แต่ถ้าต้องขึ้นเวทีต่อหน้าคนเป็นหมื่น ก็เห็นชัดอยู่ดี “ฉันไม่ได้อยากแต่ง” จินถอนหายใจเบา ๆ อย่างไม่เต็มใจนัก “…เหรอคะ?” “ถ้าวันนี้ไม่ต้องขึ้นเวที คิดว่าฉันจะแต่ง
บทที่ 264 09.00 น. ไอมิเอะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา สิ่งแรกที่เห็นคือใบหน้าของจินที่กำลังหลับอยู่ใกล้ ๆ เธอนิ่งมองอยู่พักใหญ่ ไม่บ่อยนักที่เขาจะหลับลึกขนาดนี้ คิ้วเข้มที่ชอบขมวดอยู่ตลอดเวลาคลายออก สีหน้าดูสงบกว่าปกติ จนเธออดยิ้มไม่ได้ ปลายนิ้วเล็กค่อย ๆ ยกขึ้นแตะแก้มของเขาเบา ๆ แล้วลากผ่านสันจมูกโด่งอย่
“จิ้งจอกเฒ่า…” เขาค่อย ๆ หลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะเค้นเสียงออกมาจากไรฟัน “สักวัน…อย่าให้ถึงตาผมบ้างก็แล้วกัน” ฝีเท้าของท่านรองนายกหยุดลง ก่อนที่คนเป็นพ่อจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ “งั้นก็รีบโตให้ทัน” “…!!!” “ตอนนี้แกยังห่างจากคำว่าคู่ต่อสู้ของฉันอีกไกล” “...!!!” จินขบกรามแน่นขึ้นทันที แต่ท่านรองนายก
“.…” “แน่ใจเหรอว่าพ่อจะเลิกยุ่งกับเธอ” “.…” “จะไม่ส่งคนไปหาเธอ ไม่กดดันเธอ ไม่แตะต้องเธอ แล้วก็จะไม่ยุ่งกับลูกของผม” “.…” “ผมต้องการคำยืนยันจากพ่อ” “.…” “ถ้าผมทำตามเงื่อนไขทุกอย่าง” “....” “ถ้าผมไปชายแดน” “....” “ถ้าผมยอมทำในสิ่งที่พ่อต้องการ” จินหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงต่ำ
ช้างมองดูแก้มยุ้ยที่ยืนตัวสั่นเทาน้ำตาคลอเบ้า สภาพป่นปี้ปนรอยเปื้อนที่โคนขามันบ่งบอกได้ชัดเจนว่าช้างเป็นคนแรกที่ทำลายกำแพงนี้ลง “ไม่บอกก่อนวะว่ายังซิง จะได้เบามือกว่านี้” ถึงปากจะบ่น แต่ช้างกลับค่อยๆ โน้มตัวลงไปกอดร่างเล็กจากด้านหลังไว้แน่น ทิศเหนือนอนมองร่างเล็กที่หอบหายใจรวยรินใต้ร่างด้วยสายตาเ
บทที่ 201 ซึ่งนั้นทำให้เธอตกใจเป็นอย่างมาก หัวใจเธอเต้นแรงโดยไม่รู้สาเหตุ ทั้งที่อีกฝ่ายยังคงนั่งพิงเก้าอี้อย่างสบายอารมณ์ มือวางบนโต๊ะอย่างผ่อนคลาย ไม่มีท่าทีคุกคามแม้แต่นิดเดียว แต่นั่นแหละ ยิ่งทำให้เธอไม่สบายใจ “จะเลิกกับมันตอนไหน?” น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยอย่างไม่เร่ง ไม่กดดัน เหมือนเป็นคำถามทั่
บทที่ 199 “เหมือนจริงมาก” “จริง เหมือนอยู่ในเครื่องบินจริงๆ เลย” ศาสตราจารย์เหมราชยืนอยู่หน้าห้องอย่างสุขุม มือหนึ่งวางบนแผงควบคุมจำลอง อีกมือไพล่หลัง ก่อนจะหันมายิ้มบาง ๆ ให้กับกลุ่มนักเรียน “ที่เห็นอยู่นี่ คือ Flight Simulator ระดับเดียวกับที่ใช้ฝึกนักบินพาณิชย์จริง มีใครสนใจจะลองเป็นนักบินคนแ
เวลาแปดโมงครึ่ง รถบัสจอดแวะที่ปั๊มน้ำมัน เสียงซองอาหารถูกแกะดังกรอบแกรบไปทั่วคัน จินลืมตาขึ้นมา เหลือบเห็นเพื่อน ๆ เริ่มกินข้าวกันแล้วก็ถอนหายใจออกมาเบา ๆ อย่างเบื่อหน่าย กลิ่นอาหารลอยปะปนในอากาศทำให้เขาเหม็นจนขมวดคิ้วเข้าหากันเป็นปม สายตาคมเลื่อนไปหยุดที่คนตัวเล็กข้างกาย ก็เห็นไอมิเอะยังนอนตะแคง ห







![พี่เถื่อนคนนี้ น่ารักจะตาย [ราชาxไอริน]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)